KaydedilenlerDerginizi ekleyin

Dergiler / Türkiye Din Eğitimi Araştırmaları Dergisi / 2018 / Sayı: 5

ÖNDE GELEN BİR NAHİV ÂLİMİ OLARAK İBN HİŞÂM VE EL-CÂMİ‘U’S-SAĞÎR ADLI ESERİ

A LEADİNG NAHW SCHOLAR IBN HISHAM AND HİS WORK “el-CAMI‘U’S-SAGIR”

Yusuf SELLER
Sayfa
97–117
Yayın Tarihi
2018-06-10
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bu eser, İbn Hişâm’ın nahiv ilmindeki derinliğinin ve özgünlüğünün bir vesikasıdır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:İbn Hişâm el-Ensârî, Memlükler idaresinde bir ilim ve kültür merkezine dönüşen Kahire’de dünyaya gelmiştir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Hayatı boyunca Kahire’den nâdir ayrılan İbn Hişâm, döneminin önemli âlimlerinden istifade etmiştir.
💡
Sonuç & Katkı:Bu eser, İbn Hişâm’ın nahiv ilmindeki derinliğinin ve özgünlüğünün bir vesikasıdır.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:İbn Hişâm · el-Câmi‘u’s-sağîr fi’n-nahv · nahiv

Özet

İbn Hişâm el-Ensârî, Memlükler idaresinde bir ilim ve kültür merkezine dönüşen Kahire’de dünyaya gelmiştir. Hayatı boyunca Kahire’den nâdir ayrılan İbn Hişâm, döneminin önemli âlimlerinden istifade etmiştir. İbn Hişâm’ın henüz hocaları hayattayken nahiv ilmindeki ünü memleketinin sınırlarını aşmıştır. İbn Haldun tarafından “Sîbeveyh’ten daha nahivci” olarak nitelendirilen İbn Hişâm’ın ilimdeki üretkenliğinin en büyük göstergesi geriye bıraktığı çok sayıda eseridir. İşte, onun ilimdeki bu üretkenliğinin meyvelerinden biri de el-Câmi‘u’s-sağîr fî’n-nahv adlı eseridir. Bu eser, İbn Hişâm’ın nahiv ilmindeki derinliğinin ve özgünlüğünün bir vesikasıdır.

Abstract

Ibn Hisham al-Ansari, -who studied syntax (nahiv) of Arabic - was born in Cairo which had turned out to be a center for culture and science under Mamluks. Rarely did he leave Cairo where he availed brilliant scholars of his era, thanks to whom his fame went beyond the borders while they were still alive. Ibn Hisham, who Ibn Haldun called “more like a grammarian than Sîbeveyh”, put forth many works. His prolificacy in discipline produced el-Câmi‘u’s-sağîr fî’n-nahv which marked Ibn Hisham’s depth and authenticity in syntax (Nahv).

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

SELLER, Y. (2018). ÖNDE GELEN BİR NAHİV ÂLİMİ OLARAK İBN HİŞÂM VE EL-CÂMİ‘U’S-SAĞÎR ADLI ESERİ. Türkiye Din Eğitimi Araştırmaları Dergisi, Sayı: 5, 97–117. https://ajindex.com/articles/249507

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (1)

  1. el-Alevî, İ. (ty.). Sirâcu’l-munîr li’l-Câmi‘i’s-sağîr. Süleymaniye Ktp., Şehit Ali Paşa, no: 932. ‘Isam, N. (1989). İbn Hişâm el-Ensârî hayâtuhû ve menhecuhû en-nahvî. Beyrut: Dâru’l-kutubi’l-‘ilmiyye. Çelebi, K. (ty.). Keşfu’z-zunûn an esâmi’l-kutubi ve’l-funûn. Kilisli Muallim Fırat, Şerafettin Yaltkaya (tsh.). Dâru ihyâi turasi’l-‘Arabî. el-Askalânî, (ty.). ed-Duraru’l-kâmine fi ‘ayâni’l-mieti’s-sâmine. (C. 4). Beyrut: Dâru ihyâi’t-turâsi’l-‘Arabî. el-Buhârî, İ. (1998). Sahihu’l-Buhârî. Ebû Süheyb el-Kerâmî (thk.). Riyâd: Beytu’l-efkâr. el-Endelûsî, E. (2010). Tefsîru’l-bahri’l-muhît. (C. 4). 3. bs., Lübnan: Dâru’l-kutubi’l-‘ilmiyye. el-Ensârî, İ. (1968). el-Câmi‘u’s-sağîr fî’n-nahv, Muhammed Şerîf Saîd ez-Zeybâk (thk.). Dımaşk: Mektebetu Halbûnî. el-Ensârî, İ. (1980). el-Câmi‘u’s-sağîr fî’n-nahv. Ahmed Mahmûd Hermîl (thk.). Kahire: Mektebetu’l-hancî. el-Ensârî, İ. (1986). Tahlîsu’ş-şevâhid ve telhîsu’l-fevâid. Abbâs Mustafa es-Sâlihî (thk.). Beyrut, Dâru’l-kutubi’l-‘Arabî. el-Ensârî, İ. (1999). Muğni’l-Lebîb ‘an kutubi’l-e‘arîb. Berekât Yusûf Hebbûd (thk.). Beyrut: Dâru’l-erkâm. el-Ensârî, İ. (2010). Şerhu Katri’n-nedâ. Emîl Bedi‘ Yâkub (thk.). 3. bs., Beyrut: Dâru’l-kutubi’l-‘ilmiyye. el-Ensârî, İ., (2013). Evdahu’l-mesâlik ilâ elfiyyeti İbn Mâlik. (C. 4). Muhammed Muhyiddin Abdulhamîd (thk.). Beyrut: Mektebetu’l-‘asriyye. Feccâl, M. (1997). es-Seyru’l-hasîs ilâ istişhâdi bi’l-hadis fi’n-nahvi’l-‘Arabî. (C. 2). Riyâd: Edvâu’s-selef. el-Hâşimî, A. (2012). Kavâ‘idu’l-esâsiyye li’l-lugati’l-‘Arabiyye. Muhammed Ahmed Kâsım (thk.). Beyrut: Mektebetu’l-‘asriyye. el-İskenderî, T. (2018). el-İşâra fi’n-nahv ve şerhuhâ telhîsu’l-ibâre fî şerhi’l-işâre. Mahmûd Muhammed el-‘Âmûdî (thk.). Beyrut: Dâru’l-kutubi’l-‘ilmiyye. el-Meydânî, (1990). Mecme‘u’l-emsâl. Kusay el-Husayn (Haz.). Trablus: Mektebetu mişkâti İslâmiyye. es-Safedî, S.(1998). ‘Ayânu’l-asr ve ‘Avânu’n-nasr. (C. 6). Ali Ebu Zeyd (thk.). Dımaşk: Dâru’l-fikr. es-Sehavî, M. (1992). ed-Dav’ul-lâmî li ehli’l-karni’t-tâsi‘. Beyrut: Dâru’l-cîl. es-Subkî, T. (1918). Tabâkâtu’l-şâfiyeti’l-kubrâ. Muhammed et-Tannâhî (thk.). Kahire: Dâru’l-ihyâi’l-kutubi’l-‘Arabiyye. es-Suyûti, C. (1967). Husnu’l-muhâdara fi târihi Mısra ve’l-Kâhire, Muhammed Ebu’l-Fadl İbrahim (thk.). Suriye: Dâru’l-ihyâi’l-kutubi’l-‘Arabiyye. es-Suyûti, C. (1979). Buğyetu’l-vu‘ât fî tabakâti’l-luğaviyyîn ve’n-nuhât. (C. 2), 2. bs., y.y: Daru’l-fikr. eş-Şevkânî, M. (ty.). Bedru’t-tâli‘ bi mehâsini men ba‘de’l-karni’s-sâbi‘. (C. 2), Kahire: Dâr