Dergiler / Gümüşhane Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi / 2015 / Cilt: 4 - Sayı: 7

ERGENLİKTE DİNİ KİMLİĞİN İNŞASI: SOSYAL ÖĞRENME KURAMI AÇISINDAN BİR DEĞERLENDİRME

FORMATION OF RELIGIOUS IDENTITY IN THE ADOLESCENCE: A EVALUATION IN THE CONTEXT OF SOCIAL LEARNING THEORY

Sayfa
115–132
Yayın Tarihi
2015-06-01
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Sonuç olarak ergenlikte din öğrenimi model alma ve gözlem yoluyla gerçekleştiğinden söz konusu öğretimin ergenlerin sosyal gelişimi göz önünde bulundurularak gerçekleştirilmesi, dinî tutum ve davranışın kalıcı ve sürekli olmasında etkili olur.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Ergenlik dönemi üzerine yoğunlaşan bu çalışma, din öğretiminde sosyal öğrenme kuramından yararlanabilme konusu üzerine teorik bir araştırmadır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Dinin sosyal olarak da öğrenildiği tezinden hareket edilerek, ergenin dinî kimlik kazanmasında çevresindeki rol-modellerin davranışlarını gözlemlemesinin ve model almasının etkili olduğu bilinmektedir.
💡
Sonuç & Katkı:Sonuç olarak ergenlikte din öğrenimi model alma ve gözlem yoluyla gerçekleştiğinden söz konusu öğretimin ergenlerin sosyal gelişimi göz önünde bulundurularak gerçekleştirilmesi, dinî tutum ve davranışın kalıcı ve sürekli olmasında etkili olur.
🔬Tür:Modelleme & Sayısal Simülasyon
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Din öğretimi · gözlem · model alma

Özet

Ergenlik dönemi üzerine yoğunlaşan bu çalışma, din öğretiminde sosyal öğrenme kuramından yararlanabilme konusu üzerine teorik bir araştırmadır. Kaynak tarama yöntemi kullanılarak yapılan bu araştırmada din öğretimine sosyal öğrenme kuramının uygulanabilirliğinin imkânları ve sınırları ele alınmıştır. Araştırma sonuçlarına göre bireyin ruhî ve fizikî açıdan önemli bir gelişim gösterdiği ergenlik döneminde, dinin ve toplumun kazandırmak istediği tutum ve davranışların sosyal öğrenme aracılığıyla kazandırılabileceği anlaşılmaktadır. Dinin sosyal olarak da öğrenildiği tezinden hareket edilerek, ergenin dinî kimlik kazanmasında çevresindeki rol-modellerin davranışlarını gözlemlemesinin ve model almasının etkili olduğu bilinmektedir. Ergenin toplumun ortaya koyduğu dinî değer ve normlara uygun hareket etmesiyle topluma uyum sağladığı, dinî değerleri benliğinin bir parçası haline getirmesinin toplumda varlığını sürdürebilmesi için gerekli olduğu ortaya çıkmaktadır. Sonuç olarak ergenlikte din öğrenimi model alma ve gözlem yoluyla gerçekleştiğinden söz konusu öğretimin ergenlerin sosyal gelişimi göz önünde bulundurularak gerçekleştirilmesi, dinî tutum ve davranışın kalıcı ve sürekli olmasında etkili olur.

Abstract

This study focus on the period of adolescence is research that of subject in religion teaching benefitable from the social learning theory. Method of literature review was used in the research, and was dealt with possibilities and limits of practicability of social learning theory on the religion teaching. According to the results, in the period of adolescence in which individuals showed a significant spiritual and physical improvement, it is found out that religious behaviors, which are desired to be developed by the religion and society, can be acquired through social learning. Based on the thesis that religion is also socially learned, it is found that the role of the adolescents’ observing his society and taking people as a role-model will be effective in adolescents’ acquiring the religious identity. Adolescences, through following religious values and norms, integrate into their society and internalize the religious values, which is a necessity for continuation of the society. As a results, since religious religion have realized as modeling and observation in the period of adolescence, to be realized of religion teaching as take into consideration adolescencents’ social developments have influence on the continuity and persistency of religious attitudes and behaviours.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

Orhan, F., DAĞCI, A. (2015). ERGENLİKTE DİNİ KİMLİĞİN İNŞASI: SOSYAL ÖĞRENME KURAMI AÇISINDAN BİR DEĞERLENDİRME. Gümüşhane Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, Cilt: 4 - Sayı: 7, 115–132. https://ajindex.com/articles/235128

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (14)

  1. Adler, A. (1976), Superiority and Social Interest: A Collection of Later Writings, Northwestern University Press,
  2. New York. Akers, R. L. (1985), Deviant Behavior: A Social Learning Approach, Wadsworth Publication, Belmont/ABD. Akers, R. L. (1998), Social Learning and Social Structure: A General Theory of Crime and Deviance, Northeastern University Press, Boston/ABD. Albayrak, A. (1995), “Ergenlerin Dinî Gelişiminde Sevgi ve Korku Motifinin Etkinliği”, Yüksek Lisans Tezi, Uludağ Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Bursa. Allport, G. W. (2004), Birey ve Dinî (Çev: Bilal Sambur), Elis Yayınları,
  3. İstanbul.
  4. Apaydın, H. (2001), “Kişilik Özelliklerinin Dinî Tutum ve Davranışlara Etkisi”, Doktora Tezi, Ondokuz Mayıs Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Samsun. Aydoğan, A. (2005), “Ferdiyet ve Şahsiyet”, Kişilik Oluşumu ve Sorunları içinde, İz Yay., İst. Aygün, Adem (2000), “Kişilik Psikolojisi ve Dindarlık”, Yüksek Lisans Tezi, Sakarya Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Sakarya. Ayten, A. (2005), “Kendini Gerçekleştirme ve Dindarlık: Üniversite Öğrencileri Üzerine Bir Araştırma”. Marmara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, c.29, sayı:2, s.185-204.
  5. Bandura, A. (1971), “Behavior Therapy from a Social Learning Perspective”, Proceedings of the19. International Congress of Psychology, London. Bandura, A. (1977), Social Learning Theory. Prentice-Hall Inc., Englewood Cliffs/ABD. Bandura, A. (1986), Social Foundations of Thought and Action: A Social Cognitive Theory, Prentice- Hall Inc., Englewood Cliffs/ABD. Bauman, Z. (1998), Sosyolojik Düşünmek (Çev: A. Yılmaz), Ayrıntı Yay., İst. Berger, P. L. (1982),
  6. Invitation to Sociology, Penguin Pub., England. Bostancı, M. N. (2003), "Etnisite, Modernizm ve Milliyetçilik", Türkiye Günlüğü, sayı:75, s. 5-33.
  7. Burger, J. M. (2006), Kişilik (Çev: İ. Deniz ve E. Sarıoğlu), Kaknüs Yay., İst. Cüceloğlu, D. (1996),
  8. İnsan ve Davranışı, Remzi Kitabevi,
  9. İstanbul.
  10. Demirbaş, M. ve Yağbasan, R. (2005), “Sosyal Öğrenme Teorisine Dayalı Öğretim Etkinliklerinin, Öğrencilerin Bilimsel Tutumlarının Kalıcılığına Olan Etkisinin İncelenmesi”, Uludağ Eğitim Fakültesi Dergisi, c.18, sayı:2, s.363-382.
  11. Dewey, John (1976), “Okulda Ahlâk Eğitimi” (Çev: A. F. Oğuzkan), Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi Dergisi, c.9, sayı:1-4, s.117-123.
  12. Doğan, R. ve Tosun C. (2003), İlköğretim 4. ve 5. Sınıflar İçin Din Kültürü ve Ahlâk Bilgisi Öğretimi. PegemA Yay., Ankara.
  13. Dönmezer, S. (1978),
  14. Sosyoloji, Merter Yay., İst. Freud, S. (1996), Gü