Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar
AI InsightAyrıca 12 Eylül’ün ideolojik ve baskı aygıtları aracılığıyla uysal özne inşa etme sürecinde bireyin öznel gerçekliklerini ve normlarını değiştirmesi, Michel Foucault’un disiplinci iktidar kavramıyla birlikte değerlendirilecektir.
📌 3 Maddede Bu Makale
Özet
Bu çalışma Bilgi Sosyologu olan Peter L. Berger ve Thomas Luckmann’ın gerçekliğin sosyal inşası kuramından yola çıkarak Memet Baydur’un 1992 yılında yazdığı Sevgi Ayakları adlı oyununu egemen güçlerin hegemonik olduğu toplumsal gerçekliği içselleştiren bireylerin kendi ürettikleri gerçekliğe yabancılaşması bağlamında incelemeyi amaçlamaktadır. Bu anlamda 12 Eylül 1980 Askeri Darbesinin baskı ve şiddetle kurguladığı siyasal, ekonomik ve kültürel gerçekliklerini içselleştiren bireylerinin kendilerine ve topluma yabancılaşması, toplumsal gerçeklik üzerinde hegemonik olan egemen gücün kolektif belleği hedef alarak gerçeklik zeminini bozması yönünden ele alınacaktır. Ayrıca 12 Eylül’ün ideolojik ve baskı aygıtları aracılığıyla uysal özne inşa etme sürecinde bireyin öznel gerçekliklerini ve normlarını değiştirmesi, Michel Foucault’un disiplinci iktidar kavramıyla birlikte değerlendirilecektir.
Abstract
This study analyses Sevgi Ayakları, a 1992 play written by Memet Baydur, within the framework of individual alienation and the internalization of social reality prevailed upon by dominant powers. The analysis also draws from sociologists Peter L. Berger and Thomas Luckmann’s theory of social construction of reality. In this regard, the fact that individuals, who have internalized cultural, economic and political realities constructed by the September 12th, 1980 coup d’état through oppression and violence, have become self-alienated from the society is dealt with by considering the breakdown of reality by the dominant powers reigning over social reality, aiming at collective memory. Furthermore, the 1980 coup’s altering individuals’ subjective realities and norms while creating docile subjects through ideological and oppression apparatus is evaluated using Michel Foucault’s concept of “disciplinary power“.