Dergiler / Mülkiye Dergisi / 2017 / Cilt: 41 - Sayı: 1

Front National: Radikal (Popülist) Sağdan (Ilımlı) Neo-Popülist Sağa

Sayfa
259–290
Yayın Tarihi
2017-05-01
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Gelinen noktada bu yükselişin etkisi ve toplumsal meşruiyetinin de vermiş olduğu itkiyle politik sistem ve kurumsal partiler üzerinde büyük bir baskıya yol açarak onları değişime zorlamaktadır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Aşırı sağın Avrupa genelinde yükselişe geçmesiyle başlayan tartışmalar gerek pratik gerek teorik düzeyde devam etmektedir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Bu bağlamdaki ana iddia ise 2011 yılındaki başkanlık değişiminin parti içinde ve ülke siyasetinde temel bir kırılma yarattığıdır.
💡
Sonuç & Katkı:Gelinen noktada bu yükselişin etkisi ve toplumsal meşruiyetinin de vermiş olduğu itkiyle politik sistem ve kurumsal partiler üzerinde büyük bir baskıya yol açarak onları değişime zorlamaktadır.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:2011 Verileri
⚙️Değişkenler:Aşırı sağ · Fransa · Front National

Özet

Aşırı sağın Avrupa genelinde yükselişe geçmesiyle başlayan tartışmalar gerek pratik gerek teorik düzeyde devam etmektedir. Bölgenin en istikrarlı ve iddialı partisi olması itibariyle Fransız aşırı sağ popülist partisi Front National’in bu doğrultudaki bir analizi hem Avrupa’daki diğer aşırı sağ partilerin genel görünümüne hem de bu partilerin geleceğine dair bir fikir verecektir. Bu varsayımdan hareketle çalışmanın temel amacı Front National’in kuruluşundan günümüze kadar geçirdiği dönüşümü, devralınan mirası ve dönemin şartlarını ihmal etmeden açıklamaya çalışmaktır. Bu bağlamdaki ana iddia ise 2011 yılındaki başkanlık değişiminin parti içinde ve ülke siyasetinde temel bir kırılma yarattığıdır. Öncesinde Jean-Marie Le Pen özellikle baskın aşırı sağ ideolojisinin etkisiyle sınırlı bir başarı elde etmiştir. Marine Le Pen’le birlikte ise parti büyük oranda ideolojik bagajını terk edip güçlü bir cumhuriyet vurgusuyla popülist kimliğini öne çıkarmaya başlamıştır. Dolayısıyla en genel anlamda makalede aşırı sağ bir ideolojinin popülizm gömleği altında neye bürünebileceği gösterilmeye çalışılmaktadır. Fransız siyasetinde özellikle 19. yüzyıldan beri bazı aşırı sağ hareketler ortaya çıkmış ancak kısa sürede etkisini kaybetmişlerdir. Front National ise özellikle 2011’den sonra (neo)popülist siyaseti dönemin şartlarının da yarattığı manevra alanıyla hegemonyası için işlevsel kılabilmiş, başarıya ulaşmıştır. Front National son birkaç seçim dikkate alındığında kurumsal-yapısal engellemelere rağmen yükselişine devam etmektedir. Gelinen noktada bu yükselişin etkisi ve toplumsal meşruiyetinin de vermiş olduğu itkiyle politik sistem ve kurumsal partiler üzerinde büyük bir baskıya yol açarak onları değişime zorlamaktadır.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

SAÇ, S. (2017). Front National: Radikal (Popülist) Sağdan (Ilımlı) Neo-Popülist Sağa. Mülkiye Dergisi, Cilt: 41 - Sayı: 1, 259–290. https://ajindex.com/articles/211602

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (14)

  1. Balent M (2013). The French National Front From Jean-Marie to Marine Le Pen: Between Change and Continuity. İçinde: Grabow K ve Hartleb F (der), Exposing the Demagogues, Berlin: Centre for European Studies, 161-187.
  2. Bauer W T (2011). Populisme de Droite en Europe: Phénomène Passager ou Transition vers un Courant Politique Dominant ?. Friedrich Ebert Stiftung: http://www.fesparis.org/publications.php adresinden alındı. Betz H G (1993, Temmuz). Radical Right - Wing Populist Parties in Western Europe. Comparative Politics, 25(4), 413-427.
  3. Betz H G (2013). The New Front National: Still a Master Case? RECODE Online Working Paper, 30, 1-17.
  4. Biard B (2015). Neo-Populisme en Democratie: Le Cas du Front National de Marine Le Pen. Ispole, s. 1-39.
  5. Boily F (2005). Aux Sources İdéologiques du Front National: Le Mariage du Traditionalisme et du Populisme. Politique et Sociétés, 24(1), 23-47.
  6. Brubaker R (2010). Fransa ve Almanya’da Vatandaşlık ve Ulus Ruhu. Çev. V Pekel, Ankara:
  7. Dost Kitabevi.
  8. Bulutoğlu K (1958). Vergiye Karşı Tipik Bir Reaksiyon Poujade Hareketi. Maliye Araştırma Merkezi Konferansları, 4, 173-197. Camus J Y (2012, Şubat 9). Radikal Sağın Yeni Görünüşleri. Derl. M Çakır, Kozmopolit: http://www.kozmopolit.com/sagpop1.pdf adresinden alındı. Canovan M (1999). Trust the People! Populism and the Two Faces of Democracy. Political Studies, 2-16.
  9. Chapsal J (1957). Hoffmann (Stanley) - Le Mouvement Poujade. Revue française de science politique, 7(3), 690-695. Çakır M (2012, Şubat 9). Bir Fenomen Olarak Sağ Popülizm. Kozmopolit: http://www.kozmopolit.com/sagpop1.pdf adresinden alındı. Davies P (2002). The Extreme Right in France, 1789 to the Present. London: Routledge. Dogan M (2003). Is There a Ruling Class in France?. Comparative Sociology, 2 (1), 17-89.
  10. Goodliffe G (2012). The Resurgence of the Radical Right in France. New York: Cambridge University Press.
  11. Güzel M Ş (1995). Fransa’da Aşırı Sağ ve Irkçılık. İstanbul: Belge Yayınları. Hillebrand E (2014, Mayıs). Populism: The Errors of the Left. İçinde: E Hillebrand (der), Right Wing Populism in Europe – How do we Respond?, Berlin: Internatıonal Polıcy Analysıs, 8-10.
  12. Irvine W D (1989). The Boulanger Affaire Reconsidered. New York: Oxford University Press.
  13. Jamin J (2009). L’imaginaire du complot, Discours d’extrême Droite en France et aux Etats-Unis. Amsterdam: Amsterdam University Press.
  14. Jamin J (2013). Two Different Realities: Notes On Populism and the Extreme Right. İçinde: A Mammone ve E Godin ve B Jenkins