Dergiler / Mülkiye Dergisi / 2017 / Cilt: 41 - Sayı: 1

AKP, Dinsel Popülizm ve Halk-olmayan

Sayfa
105–130
Yayın Tarihi
2017-05-01
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Popülistlerin iktidar olduğu bir durumda ya da popülizm siyasal iktidarın söylemi olduğunda ortaya çıkan sosyal ve siyasal sonuçlar nedir? “Muhalefette popülizm” ile “iktidarda popülizm” arasında bir ayrım yaparak, bu makale, Gezi Parkı protestoları örneğinde, iktidarda bulunan muhafazakâr-dinsel bir popülizmin antagonize ettiği öteki olarak haklarından mahrum bırakılan bir “halk-olmayan” kategorisi ürettiğini göstermek amacındadır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Bu makale, Türkiye’de Adalet ve Kalkınma Partisi (AKP) hükümetleri örneğinde, popülizmin bir türü olarak “dinsel popülizmi” tanımlamayı amaçlamaktadır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Bunu yapmakla, şu sorulara yanıt arama çabasındadır: farklı sosyal taleplerin eklemlenmesini sağlayan ve bu sayede bir kolektif-halk kimliğinin inşasını mümkün kılan İslam, bir “boş gösteren” olarak nasıl bir işlev görmüştür?
💡
Sonuç & Katkı:Popülistlerin iktidar olduğu bir durumda ya da popülizm siyasal iktidarın söylemi olduğunda ortaya çıkan sosyal ve siyasal sonuçlar nedir? “Muhalefette popülizm” ile “iktidarda popülizm” arasında bir ayrım yaparak, bu makale, Gezi Parkı protestoları örneğinde, iktidarda bulunan muhafazakâr-dinsel bir popülizmin antagonize ettiği öteki olarak haklarından mahrum bırakılan bir “halk-olmayan” kategorisi ürettiğini göstermek amacındadır.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:AKP · popülizm · İslamcılık

Özet

Bu makale, Türkiye’de Adalet ve Kalkınma Partisi (AKP) hükümetleri örneğinde, popülizmin bir türü olarak “dinsel popülizmi” tanımlamayı amaçlamaktadır. Bunu yapmakla, şu sorulara yanıt arama çabasındadır: farklı sosyal taleplerin eklemlenmesini sağlayan ve bu sayede bir kolektif-halk kimliğinin inşasını mümkün kılan İslam, bir “boş gösteren” olarak nasıl bir işlev görmüştür? Popülistlerin iktidar olduğu bir durumda ya da popülizm siyasal iktidarın söylemi olduğunda ortaya çıkan sosyal ve siyasal sonuçlar nedir? “Muhalefette popülizm” ile “iktidarda popülizm” arasında bir ayrım yaparak, bu makale, Gezi Parkı protestoları örneğinde, iktidarda bulunan muhafazakâr-dinsel bir popülizmin antagonize ettiği öteki olarak haklarından mahrum bırakılan bir “halk-olmayan” kategorisi ürettiğini göstermek amacındadır.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

ATEŞ, K. (2017). AKP, Dinsel Popülizm ve Halk-olmayan. Mülkiye Dergisi, Cilt: 41 - Sayı: 1, 105–130. https://ajindex.com/articles/211600

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (21)

  1. Abrahamian E (1991). Khomeini: Fundamentalist or Populist?. New Left Review, I/186, 102-119.
  2. Açıkel F (1996). Kutsal Mazlumluğun Psikopatolojisi. Toplum ve Bilim, 70, 153-196.
  3. Açıkel F ve Ateş K (2011). Ambivalent Citizens: The Alevi as the ‘Authentic Self’ and the ‘Stigmatized Other’ of Turkish nationalism. European Societies, 13(5), 713-733.
  4. Akdoğan Y (2004). Ak Parti ve Muhafazakâr Demokrasi. İstanbul: Alfa Basım Yayım. Albertazzi D ve Mueller S (2013). Populism and Liberal Democracy: Populists in Government in Austria, Italy, Poland and Switzerland. Government and Opposition, 48 (3), 343-371.
  5. Ateş K (2006). Ulusal Kimlik İçinde Alevi-Yurttaş ve Merkez-Çevre Eksenini Yeniden Düşünmek. Toplum ve Bilim, 107, 259-275.
  6. Ateş K (2011). Yurttaşlığın Kıyısında Aleviler. Ankara:
  7. Phoenix Yayınevi.
  8. Ateş K (2015). Aleviliği Sizden Öğrenecek Değilim’: AKP ve Dışlamanın Yeni Mekanizması. Birikim, 309-310, 157-166.
  9. Bora T (2006). Medeniyet Kaybı. İstanbul:
  10. Birikim Yayınları.
  11. Bourdieu P (2004). The Mystery of the Ministry: From Particular Wills to the General Will. Constellations, 11 (1), 37-43.
  12. Bozkurt U (2013). Neoliberalism with a Human Face: Making Sense of the Justice and Development Party’s Neoliberal Populism in Turkey. Science & Society, 77 (3), 372–396.
  13. Calhoun C (2011). Afterword: Religion’s Many Power. İçinde: E Mendieta ve J VanAntwerpen (der), The Power of Religion in the Public Sphere, New York: Columbia University Press, 118-134.
  14. Candaş A ve Buğra A (2010). Solidarity among Strangers: A Problem of Coexistence in Turkey. Constellations, 17 (2), 293-311.
  15. Canessa A (2006). Todos somos indígenas: Towards a New Language of National Political Identity. Bulletin of Latin American Research, 25 (2), 241–263.
  16. Canovan M (1999). Trust the People! Populism and the Two Faces of Democracy. Political Studies, 47 (1), 2-16.
  17. Canovan M (2005). The People. Cambridge: Polity Press.
  18. Çakır R ve Çalmuk F (2001). Recep Tayyip Erdoğan: Bir Dönüşüm Öyküsü. İstanbul:
  19. Metis Yayınları.
  20. Davison A (2003). Turkey, a ‘Secular’ State? The Challenge of Description. The South Atlantic Quarterly, 102 (2/3), 333-50. de la Torre C (2007). The Resurgence of Radical Populism in Latin America. Constellations, 14: 3, 384-96. de la Torre C (2015.) The Promise and Perils of Populism. Kentucky: University Press of Kentucky. Dinçşahin Ş (2012). A Symptomatic Analysis of the Justice and Development Party’s Populism in Turkey, 2007–2010. Government and Opposition, 47 (4), 618–640.
  21. Dix R H (1985). Popul