Dergiler / Mülkiye Dergisi / 2017 / Cilt: 41 - Sayı: 1

Halkçılık ve Popülizm: Türkiye Vakası ve Bir Kavramın Kullanımları

Sayfa
157–194
Yayın Tarihi
2017-05-01
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Sonuç olarak halkçılık ve popülizm arasında yapılan ayrımın Türkiye sosyal bilimlerine içkin olan bir ikili karşıtlıklar alanının ve daha genel olarak da ‘model’ ve ‘gerçeklik’ arasında ayrım yapan bir çerçeveleme faaliyetinin bir uzantısı olduğu ileri sürülmekte.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Türkiye siyaseti üzerine literatürde çok yaygın bir şekilde kullanılan bir kavram olmasına karşın, sınırlı sayıdaki çalışma dışında, popülizm kavramının kullanılmasına özenli bir kuramsal-kavramsal tartışmanın eşlik etmediği görülmektedir. ‘Populism’ kavramının Türkçede ‘halkçılık’ ve ‘popülizm’ şeklinde iki karşılığının olması da kavramın doğurduğu karmaşayı arttırmaktadır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Bu metin Türkçedeki bu iki kullanımın nedenlerini araştırmakta, kavrama yönelik kuramsal tartışmaları gözden geçirmekte ve bu genel akademik tartışmaların Türkiye üzerine literatürde nasıl karşılık bulduğuna eğilmekte.
💡
Sonuç & Katkı:Sonuç olarak halkçılık ve popülizm arasında yapılan ayrımın Türkiye sosyal bilimlerine içkin olan bir ikili karşıtlıklar alanının ve daha genel olarak da ‘model’ ve ‘gerçeklik’ arasında ayrım yapan bir çerçeveleme faaliyetinin bir uzantısı olduğu ileri sürülmekte.
🔬Tür:Literatür & Derleme Çalışması
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Çerçeveleme · halkçılık · popülizm

Özet

Türkiye siyaseti üzerine literatürde çok yaygın bir şekilde kullanılan bir kavram olmasına karşın, sınırlı sayıdaki çalışma dışında, popülizm kavramının kullanılmasına özenli bir kuramsal-kavramsal tartışmanın eşlik etmediği görülmektedir. ‘Populism’ kavramının Türkçede ‘halkçılık’ ve ‘popülizm’ şeklinde iki karşılığının olması da kavramın doğurduğu karmaşayı arttırmaktadır. Bu metin Türkçedeki bu iki kullanımın nedenlerini araştırmakta, kavrama yönelik kuramsal tartışmaları gözden geçirmekte ve bu genel akademik tartışmaların Türkiye üzerine literatürde nasıl karşılık bulduğuna eğilmekte. Sonuç olarak halkçılık ve popülizm arasında yapılan ayrımın Türkiye sosyal bilimlerine içkin olan bir ikili karşıtlıklar alanının ve daha genel olarak da ‘model’ ve ‘gerçeklik’ arasında ayrım yapan bir çerçeveleme faaliyetinin bir uzantısı olduğu ileri sürülmekte. Türkiye siyaseti Batı ideallerinden bir sapma olarak değerlendirildiği zaman kavramı karşılaştırmalı bir yaklaşımla ya da evrensel bir siyasal dinamiğin parçası olarak görmek için pek az gerekçe kalmaktadır. Bununla birlikte kavramın Türkiye’yi tanımladığı düşünülen bu sapmanın önemli bir göstereni haline gelmesi de tesadüf değildir; bizatihi popülizm üzerine genel akademik literatürün büyük çoğunluğunu kateden ‘liberal demokratik temsili Batı ideali’ ve ‘popülizmin arızi-türev gerçekliği’ arasında yapılan temel ikili ayrıma içkindir. Dolayısıyla popülizmin sağduyusal kavranışları kadar, ideoloji ya da strateji olarak anlaşılmasının sağladığı analitik araçlar da çözmeyi vadettikleri sorunlardan daha fazlasını yaratmaktadırlar. Bu metin bu sorunların üstesinden gelmek için kavramın sosyo-kültürel ve siyasal kültürel bir boyut, bir siyasal tarzlar-çağrılar ekseni olarak anlaşılmasını önermektedir.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

BAYKAN, T. S. (2017). Halkçılık ve Popülizm: Türkiye Vakası ve Bir Kavramın Kullanımları. Mülkiye Dergisi, Cilt: 41 - Sayı: 1, 157–194. https://ajindex.com/articles/211590

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (18)

  1. Acar F (1991). The True Path Party: 1983–1989. İçinde: M Heper ve J M Landau (der), Political Parties and Democracy in Turkey, Londra: I.B. Tauris, 188–201.
  2. Açıkel F (2006). Entegratif Toplum ve Muarızları: ‘Merkez-çevre’ Paradigması Üzerine Eleştirel Notlar. Toplum ve Bilim, 105, 30-69.
  3. Ahıska M (2006). Hayal Edilemeyen Toplum: Türkiye’de “Çevresiz Merkez” ve Garbiyatçılık. Toplum ve Bilim, 105, 11-29.
  4. Ahıska M (2010). Occidentalism in Turkey: Questions of Modernity and National Identity in Turkish Radio Broadcasting. Londra: I.B. Tauris. Albertazzi D ve McDonnell D (2015). Populists in Power. Londra: Routledge. Arar İ (1963). Atatürk’ün Halkçılık Programı ve Halkçılık İlkesinin Tarihçesi. İstanbul:
  5. Baha Matbaası. Auyero J (2001). Poor People’s Politics. Durham ve Londra: Duke University Press.
  6. Aytaç A M (2006). 1960 Sonrası Düşünüşte Siyaset ve Toplum İlişkileri: Berkes, Küçükömer ve Mardin Üzerine Bir Deneme. Toplum ve Bilim, 106, 7-42.
  7. Baykan T S (2014). Halkçılık and Popülizm: ‘Official-Rational’ versus ‘Popular’ in the context of ‘Turkish Exceptionalism’. Sussex Avrupa Enstitüsü Araştırma Taslağı. Baykan T S (2016). Electoral Success of the Justice and Development Party: The Role of Political Appeal and Organization. (Basılmamış Doktora Tezi). Brighton: Sussex Üniversitesi.
  8. Bora T ve Canefe N (2009). Türkiye’de Popülist Milliyetçilik. İçinde: T Bora (der), Modern Türkiye’de Siyasi Düşünce Cilt 4– Milliyetçilik, İstanbul: İletişim, 635–662.
  9. Bora T ve Erdoğan N (2004). Biz Anadolu’ nun Bağrı Yanık Çocukları: Muhafazakâr Popülizm. İçinde: A Çiğdem (der), Modern Türkiye’de Siyasi Düşünce Cilt 5 - Muhafazakarlık, İstanbul: İletişim, 632–644.
  10. Boratav K (1983). Türkiye’de Popülizm: 1962–76 Dönemi Üzerine Bazı Notlar. Yapıt, 1, 7–18.
  11. Boratav K (2005). Türkiye İktisat Tarihi 1908–2002. Ankara:
  12. İmge. Bulut E (2006). The Social Grammar of Populist Nationalism. İçinde: H Kieser (der), Turkey Beyond Nationalism-Towards Post-Nationalist Identities, Londra ve New York: I. B. Tauris, 125–135.
  13. Canovan M (1981). Populism. Londra: Junction Books. Çınar A (2005).
  14. Modernity, Islam, and Secularism in Turkey: Bodies, Places, and Time. Minneapolis: University of Minnesota Press.
  15. Çınar M (2006). Kültürel Yabancılaşma Tezi Üzerine. Toplum ve Bilim, 105, 153-165.
  16. Dağı İ (2008). Turkey’s AKP in Power. Journal of Democracy, 19 (3), 25–30.
  17. De la Torre C (1992). The Ambiguous Meanings of Latin American Populisms. Social Research, 59 (2), 385-414.
  18. De la Torre, C. (2000). Populist S