Halkla ilişkilerin, nedensel açıklamalarına ve yönetime katılma işlevine dikkat çekilmesi ve kamusal tartışma/müzakereci demokrasi kavramları temelinde halkla ilişkilerin dinamik bir kamusal alan oluşturma işlevinin tartışılması amaçlanmıştır
📌 3 Maddede Bu Makale
🎯
Amaç & Hipotez:Halkla ilişkileri, araçsal yaklaşımla bir yönetim tekniği olarak işletme disiplini içinde değerlendirme eğilimi, halkla ilişkilerin kamu yönetimindeki işlevinin tüm boyutlarıyla anlaşılmasını engellemektedir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Kamu yönetimi, devlete ait olma özelliği nedeniyle, siyasal bir niteliğe sahiptir.
💡
Sonuç & Katkı:Halkla ilişkilerin, nedensel açıklamalarına ve yönetime katılma işlevine dikkat çekilmesi ve kamusal tartışma/müzakereci demokrasi kavramları temelinde halkla ilişkilerin dinamik bir kamusal alan oluşturma işlevinin tartışılması amaçlanmıştır
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Müzakereci demokrasi · halkla ilişkiler · katılım
Özet
Halkla ilişkileri, araçsal yaklaşımla bir yönetim tekniği olarak işletme disiplini içinde değerlendirme eğilimi, halkla ilişkilerin kamu yönetimindeki işlevinin tüm boyutlarıyla anlaşılmasını engellemektedir. Kamu yönetimi, devlete ait olma özelliği nedeniyle, siyasal bir niteliğe sahiptir. Bu çalışmada, halkla ilişkiler siyasal bir varlık olarak eleştirel bir yaklaşımla ele alınmış, siyasal ve yönetsel boyutlarıyla incelenmiştir. Halkla ilişkilerin, nedensel açıklamalarına ve yönetime katılma işlevine dikkat çekilmesi ve kamusal tartışma/müzakereci demokrasi kavramları temelinde halkla ilişkilerin dinamik bir kamusal alan oluşturma işlevinin tartışılması amaçlanmıştır
SEN, A. (2012). MÜZAKERECİ DEMOKRASİ VE HALKLA İLİŞKİLER: KAMU YÖNETİMİNDE ALTERNATİF BİR HALKLA İLİŞKİLER ARAYIŞI. Yaşar Üniversitesi E-Dergisi, Cilt: 7 - Sayı: 27, 4589–4610. https://ajindex.com/articles/193884
Küreselleşme, Ulus-Devlet ve Kamu Yönetimi, TODAİE, Ankara.
AKDOĞAN, Argun (2007). “Habermas’ın Sistem Kuramı Eleştirisi Çerçevesinde Yeni Kamu İşletmeciliği ve Müzakereci Demokrasi”, Amme İdaresi Dergisi, Cilt 40, Sayı 4, s. 21-44.
BENHABİB, Şeyla. (1999).
Modernizm, Evrensellik ve Birey, Çev. Mehmet Küçük, Ayrıntı Yayınları,
İstanbul.
BOX, Richard C. (2004). Critical Social Theory in Public Administration, M.E. Sharpe Inc., USA. BURKART, Roland (1994). “Consensus Oriented Public Relations as a Solution To the Landfill Conflict”, Waste Management & Research, Vol.12, No.3, p.223-232.
BURKART, Roland (2007). “On Jürgen Habermas and public relations”, Public Relations Review, Vol.33, p.249-254.
CALHOUN, Craig (1992). “Introduction: Habermas and the Public Sphere”, in: C. Calhoun (ed.), Habermas and the Public Sphere, Cambridge, Mass: MIT Press, pp. 1-48.
DAHLGREN, Peter (2002). “In Search Of The Talkative Public: Media, Deliberative Democracy and Civic Culture”, The Public, Vol. 9, 3, pp.5-26.
DENHARDT, Janet and Robert Denhardt (2003). The New Public Service: Serving, Not Steering, M.E. Sharpe, Armonk-NY. DOĞANAY, Ülkü (2003). Demokratik Usuller Üzerine Yeniden Düşünmek, İmge Kitabevi,
Ankara.
ERDOĞAN, İrfan (2006).
Teori ve Pratikte Halkla İlişkiler, Erk Yayınları,
Ankara.
FOX, Charles J. and Hugh T. Miller (1995). Postmodern Public Administration: Toward Discourse, Sage Publications, Inc., USA. GELDERS, Dave and Øyvind Ihlen (2010). “Government communication about potential policies: Public relations, propaganda or both?”, Public Relations Review, 36(1), p.59-62.
GRUNIG, James and Todd Hunt (1984).
Managing Public Relations, New York: Holt, Rinehart and Winston, Inc. GRUNIG, James and Larissa Grunig (1992). “Models of Public Relations and Communication”, Excellence in Public Relations, Edited by James Grunig, Lawrence Erlbaum Associates, Inc. HABERMAS, Jürgen (1992).
Rasyonel Bir Topluma Doğru, A. Çiğdem-M. Küçük (çev.), Vadi Yayınları,