Dergiler / Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi / 2010 / Cilt: 59 - Sayı: 3

Roma Hukukunda taşınmaz lehine irtifaklara ilişkin davalardaki (Actio confessoria ve actio negatoria) temel sorunlar

Principal problems about the relationship between "actio confessoria" and " actio negotoria servitutis"

Sayfa
493–519
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bu karşıtlık Roma Hukuku doktrininde yoğun tartışmalara neden olmuştur.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Roma Hukukunda irtifak haklarına ilişkin iki ayni dava (actio in rem) vardır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Bunlar; “actio confessoria” ve “actio negatoria” dır. “Actio confessoria”, irtifak hakkını koruyan bir davadır.
💡
Sonuç & Katkı:Bu karşıtlık Roma Hukuku doktrininde yoğun tartışmalara neden olmuştur.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Alan Parametreleri

Özet

Roma Hukukunda irtifak haklarına ilişkin iki ayni dava (actio in rem) vardır. Bunlar; “actio confessoria” ve “actio negatoria” dır. “Actio confessoria”, irtifak hakkını koruyan bir davadır. Başkasına ait eşyalar üzerindeki hakların; “iura in re aliena”nın savunmasında irtifak hakkının varlığı ileri sürülmektedir. Bu dava Romalılar tarafından başlangıçta “vindicatio servitutis” olarak uygulama alanı bulmuş ve özellikle klasik dönemde bu isimle anılmıştır. “Actio negatoria”da ise temelde mülkiyet hakkı korunmaktadır. Malikin müdahaleyi önlemek için başvurduğu bu ayni davada irtifak hakkının mevcudiyeti reddedilmektedir. İki dava arasındaki karşıtlık ve yansımanın önemi “Actio confessoria” ve “actio negatoria”ya verilen formula’ların yapıları incelenerek, anlaşılabilir. Bu karşıtlık Roma Hukuku doktrininde yoğun tartışmalara neden olmuştur.

Abstract

It is known that in Roman Law there are two actions in rem related to the right of easement: the actio confessoria and the actio negatoria. In the actio confessoria, the existence of the servitude is affirmed since it regards the defense of the iura in re aliena that the Romans configure as vindicatio servitutis. In the actio negatoria, the existence of the servitude is denied along with the purpose to defend the ownership. Through the examination of the configuration of the formula of the actio confessoria and the actio negatoria, it is possible to understand the importance of the difference between the two actions as attested by the sources based on Roman doctrine.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

APAYDIN, B. Ö. (2010). Roma Hukukunda taşınmaz lehine irtifaklara ilişkin davalardaki (Actio confessoria ve actio negatoria) temel sorunlar. Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, Cilt: 59 - Sayı: 3, 493–519. https://ajindex.com/articles/192264

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (16)

  1. Biondi, Biondo. (1965). Actio Negativa ed Actio Proibitoria come Azioni a Difesa delle Servitù e dell’Usufrutto. Scritti Giuridici II. Milano: Giuffrè Editore. Bonfante, Pietro. (1972).
  2. Corso di Diritto Romano, Volume Terzo – Diritti Reali. Milano: Giuffrè Editore. Buckland, William Warwick. (1950). A Text-Book of Roman Law From Augustus to Justinian. Cambridge: Cambridge University Press.
  3. Capogrossi Colognesi, Luigi. (1999). Proprietà e Diritti Reali, Usi e Tutela della Proprietà Fondiaria nel Diritto Romano. Roma: Il Cigno GG Edizioni. Capogrossi Colognesi, Luigi. (2001). Actor and Defendant in Negatoria Servitutis, Critical Studies in Ancient Law, Comparative Law &Legal History, Essays in Honour of Alan Watson, Oxford: John Cairns & Olivia Robinson Edition.
  4. Çelebican Karadeniz, Özcan. (2005a). Roma Hukuku-Tarihi Giriş- Kaynaklar-Genel Kavramlar-Kişiler Hukuku, Hakların Korunması (11.bs). Ankara: Yetkin Basım Yayın ve Dağıtım A.Ş. Çelebican-Karadeniz, Özcan.(2005b). Roma Eşya Hukuku. (2.bs.) Ankara: Yetkin Basım Yayın ve Dağıtım A.Ş. Di Marzo, Salvatore. Çeviren: Umur, Ziya. (1954).
  5. Roma Hukuku, İstanbul:İstanbul Üniversitesi Yayınları.
  6. Erdoğmuş, Belgin. (2006). Roma Eşya Hukuku, (3.bs). İstanbul:
  7. Der Yayınevi.
  8. Grosso, Giuseppe. (1935). Sulle Servitù “altius tollendi” e “stillicidii non avertendi”. Studi in Memoria di Aldo Albertoni I, Padova:CEDAM. Grosso, Giuseppe. (1969). Le Servitù Prediali nel Diritto Romano. (2.bs). Torino: G. Giappichelli. Günal, Ahmet Nadi. (2007). Roma Medeni Usul Hukukunda Yargılama Süreci ve İstinaf.(1.bs) Ankara: Yetkin Basım Yayın ve Dağıtım A.Ş. Kaser, Max. Çeviren: Dannenbring Rolf. (1965). Roman Private Law. (1.bs).Durban:Butterworths. Koschaker, Paul-Ayiter, Kudret. (1993). Modern Özel Hukuka Giriş Olarak Roma Özel. Hukukunun Ana Hatları. (7.bs). İzmir:Dokuz Eylül Üniversitesi Hukuk Fakültesi Yayınları.
  9. Küçükgüngör, Erkan. (1998a). Roma Hukukunda İntifa Hakkı, (1.bs) Ankara: AÜHF Döner Sermaye Yayınları.
  10. Küçükgüngör, Erkan. (1998b).
  11. Roma Özel Hukukunda Delil ve İspat, Prof.Dr.Ali Bozer’ e Armağan,477-497.
  12. Ankara.
  13. Lenel, Otto. (1903). Essai de Reconstitution de L’édit Perpétuel I. (1.bs). Paris: L. Larose. Oğuzman, Kemal.-Seliçi, Özer.-Oktay Özdemir, Saibe. (2006). Eşya Hukuku.(11.bs). İstanbul:
  14. Filiz Kitabevi.
  15. Öcal, Bahar. (2006). “Onus Probandi” Roma Yargılamasında İspat Yükü. Basılmamış Yüksek Lisans Tezi. Ankara.
  16. Özkan Sungurtekin, Meral-Özdemir Türkoğlu, Gökçe. (2008). Roma Hukukundan Günümüze Medeni Yargılamanın Es