Dergiler / İzmir Dr. Behçet Uz Çocuk Hastanesi Dergisi / 2019 / Cilt: 9 - Sayı: 2

Fetal ve Neonatal Otopsi Sonuçlarının Değerlendirilmesi: 5 Yıllık Deneyimimiz

Evaluation of Fetal and Neonatal Autopsy Results: 5-Year Experience

Sayfa
101–106
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bulgular: Bölümümüzde yıllık ortalama fetal ve neonatal otopsi sayımız 117’dir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Amaç: Bölümümüzde 5 yıllık süre içinde yaptığımız fetal ve neonatal otopsilerin geriye dönük olarak irdelenmesi.
📊
Temel Bulgular & Veri:Yöntem: Bölümümüzde 5 yıllık süre içinde yapılan 587 otopsi olgusu çalışmaya alınmıştır.
💡
Sonuç & Katkı:Bulgular: Bölümümüzde yıllık ortalama fetal ve neonatal otopsi sayımız 117’dir.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Alan Parametreleri

Özet

Amaç: Bölümümüzde 5 yıllık süre içinde yaptığımız fetal ve neonatal otopsilerin geriye dönük olarak irdelenmesi. Yöntem: Bölümümüzde 5 yıllık süre içinde yapılan 587 otopsi olgusu çalışmaya alınmıştır. Anne yaşı, olguların cinsiyet dağılımı, otopsi tanıları, saptanan anomalilerin dökümü yapılmıştır. Bulgular: Bölümümüzde yıllık ortalama fetal ve neonatal otopsi sayımız 117’dir. Fetal otopsi tanılarının dağılımına bakıldığında ilk sırada olguların %53,7’sinde doğumsal anomaliye rastlanmıştır. Hidrops fetalis %6,2’lik oranla ikinci sırada, anoksiye bağlı değişiklikler ise %4,4 oranında ve üçüncü sırada izlenmiştir. Olguların 87’sinde (%14,8) otoliz nedeniyle kısıtlı bir değerlendirme yapılabilmiştir. %13,7 olguda herhangi bir patoloji saptanmamıştır. En sık oranda (%32,9) merkezi sinir sistemi anomalileri saptanmıştır. Bunu %11,5 oranla iskelet sistemi ve %10,7 oranla üriner sistem anomalileri izlemektedir. Sonuç: Perinatal otopsi, perinatal ve neonatal dönemdeki ölümlerin nedenlerinin ortaya konmasında, gelecekteki gebeliklerin izlenmesi ve hastalıkların tekrarlanma risklerinin saptanmasında önemli bilgiler verir

Abstract

Objective: To analyse fetal and neonatal autopsies we performed within a period of 5 years in our department. Method: In our pathology department 587 fetal and neonatal autopsies performed in 5 years were analysed and documented according to maternal age, sex distribution, fetal autopsy diagnoses and congenital anomalies detected. Results: An average total annual number of 117 fetal and neonatal autopsies are performed in our department. When the distribution of diagnosis of fetal autopsy cases was examined, congenital anomalies were detected in 53.7% of the cases. Hydrops fetalis was the second most commonly observed diagnosis with 6.2%, followed by anoxia-related changes in 4.4% of the patients. In 87 (14.8%) cases, a limited evaluation was made due to autolysis. No pathology was found in 13.7% of the cases. Central nervous system anomalies were the most frequently found entities (32.9%), followed by skeletal system (11.5%) and urinary tract anomalies (10.7%). Conclusion: Perinatal autopsy provides important information in determining the causes of deaths in the perinatal and neonatal period, and in monitoring future pregnancies and determining the risk of recurrence of diseases.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

AYAZ, D. (2019). Fetal ve Neonatal Otopsi Sonuçlarının Değerlendirilmesi: 5 Yıllık Deneyimimiz. İzmir Dr. Behçet Uz Çocuk Hastanesi Dergisi, Cilt: 9 - Sayı: 2, 101–106. https://ajindex.com/articles/178233

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (13)

  1. Aksoy F. Perinatal otopsinin önemi ve patoloji laboratuvarına materyalin gönderilmesi. Perinatoloji Dergisi. 2000;8(3-4):69- 72. Çetinkaya AS, Uraş N, Dilmen U. Perinatal ve neonatal mortalite. The Journal of Gyneclogy- Obstetrics and Neonatology. 2013;10(40):1660-4.
  2. Valdes-Dapena m, Kolousek DK, Huff DS. Perinatal fetal and embryonic autopsy. In: Gilbert-Barness E (ed). Potter’s pathology of the fetüs and infant. St Louis, 1997; 483-493. Goret CC. Literatür eşliğinde 36 fetal otopsi sonuçlarının değerlendirilmesi: Retrospektif klinik çalışma. Bozok Tıp Derg. 2018;8(1):82-5.
  3. Özkan F, Cesur S, Bilgiç R, Yorgancı C. Onüç yıllık fetal otopsilerimizin geriye dönük olarak irdelenmesi. Türk Pediatri Arşivi. 2006;41:46-50.
  4. Madazlı R, Uludağ S, Aksoy F, Şen C, Ocak V. Cerrahpaşa Tıp Fakültesi Kadın Hastalıkları ve Doğum Kliniği’nde 1986-1992 yılları arasındaki perinatal otopsi olgularının irdelenmesi. Perinatoloji Dergisi. 1994;2:94-100.
  5. Hakverdi S, Güzelmansur İ, Güngören A, Toprak S, Yaldız M, Hakverdi AU. Türk Patoloji Dergisi. 2012;28:154-61. https://doi.org/10.5146/tjpath.2012.01115
  6. Macpherson TA, Valdes-Dapena M. Perinatal autopsy. In: Wigglesworth JS, Singer DB (eds): Textbook of Fetal and Perinatal Pathology. Boston: Blackwell Scientific Publications, 1991;77-92.
  7. Kılınç N, Önen A, Yayla M. Fetal anomalilerde otopsi bulguları. Perinatoloji Dergisi. 2004;12:74-9.
  8. Ekin ZY, Sayhan S, Öksüz P, Ayaz D, Özeren M, Diniz G. Fetal ve neonatal otopsi sonuçlarımız. İzmir Dr. Behçet Uz Çocuk Hast. Dergisi. 2015;5(2):115-9.
  9. Horn LC, Langner A, Stiehl P et al. Identification of the causes of intrauterine death during 310 consecutive autopsies. Eur J of Obstet Gynecol Reprod Biol. 2004;15:113(2):134-8. https://doi.org/10.1016/S0301-2115(03)00371-3
  10. Pakiş I, Karayel F, Turan AA ve ark. Otopsi olgularında perinatal ve neonatal bebek ölümlerinin değerlendirilmesi. Türkiye Klinikleri (Adli Tıp) J Foren Med. 2005;2:85-9.
  11. Pınar H, Tatevosyants N, Sınger DB. Central nervous system malformations in a perinatal/neonatal autopsy series. Pediatr Dev Pathol. 1998;1:42-8. https://doi.org/10.1007/s100249900005
  12. Nielsen LA, Maroun LL, Broholm H, Laursen H, Graem N. Neural tube defect and associated anomalies in a fetal perinatal autopsy series. APMIS. 2006;114:239-46. https://doi.org/10.1111/j.1600-0463.2006.apm_325.x
  13. Tunçbilek E, Boduroğlu K, Alikasifoğlu M. Results of the Turkish congenital malformation survey. Turk J Pediatr. 1999;41:287-97. https://doi.org/10.1046/j.1442-200X.1999.412