Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar
AI InsightBu çalışmada, oyunun anlatısı ve anlatım biçimi ekofeminist eleştirel yaklaşımla ele alınacaktır.
📌 3 Maddede Bu Makale
Özet
90’lı yıllardan itibaren hem kamusal alanda hem de akademik araştırmalarda karşımıza çıkan “ekofeminizm” kavramı, ekoloji ve feminizmi bir araya getirerek feminizme türcülük, ırkçılık ve sınıfsal ayrımcılık karşıtı bir boyut kazandırır. Bu çalışma Halil Babür’ün 2015 yılında yazdığı Kasap adlı oyunu ekofeminizm ve ekofeminist yazar Carol J. Adams’ın yaklaşımı ekseninde incelemeyi hedefler. Adams 1990 yılında yayımlanan kitabı Etin Cinsel Politikası’nda “kayıp gönderge” kavramını kuramsallaştırır ve hayvanların kesim yoluyla bir canlı olmaktan bir nesneye, “et”e dönüşmelerini ele alır. Kasap metni, çevresel bir felaketi takip eden yıllarda hayvanların ortadan kaybolduğu, et yemek için tek yol olarak insan eti yemenin tartışmaya açıldığı bir dünyayı karşımıza çıkararak insanları ve hayvancılık sektöründe “kayıp gönderge”ye dönüşmüş hayvanları ortak bir kaderde buluşturur. Bu çalışmada, oyunun anlatısı ve anlatım biçimi ekofeminist eleştirel yaklaşımla ele alınacaktır.
Abstract
The term “ecofeminism,” which has appeared in both public and academic domains since 1990, contributes a new dimension in feminism by advocating against speciesism, racism, and class distinction by bringing ecology and feminism together. This study analyzes the play Kasap, written in 2015 by Halil Babür, through an ecofeminist lens and drawing upon the work of ecofeminist writer Carol J. Adams. In her book The Sexual Politics of Meat (1990), Adams theorizes the term “absent referent” and deals with the transformation of animals from being living beings to becoming objects, and finally meat via industrialized slaughter. The play transpires in a world where an environmental disaster has occured and subsequent to vanishing of animals, eating human meat has become a possibility. In this way, the text brings the animals, which became an “absent referent” in the livestock industry and human beings together in the same situation. This article analyzes the content and the form of the play using an ecofeminist critical approach.