Dergiler / Erciyes İletişim Dergisi / 2026 / Sayı: 5: 25th Anniversary Special Issue of the Faculty of Communication, Erciyes University: Communication Education Özel Sayı

Teoriden Pratiğe İletişim Fakülteleri İçin Örnek Bir Uygulama: Aksaray Üniversitesi Ortak Eğitim Programı Üzerine Nitel Bir Araştırma

From Theory to Practice, An Exemplary Application for Faculties of Communication: A Qualitative Study on Aksaray University Cooperative Education Program

Efe Numan Can(AKSARAY ÜNİVERSİTESİ, İLETİŞİM FAKÜLTESİ)0000-0002-4788-6553
Sayfa
339–361
Yayın Tarihi
2026-11-15
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bulgular, katılımcı deneyimleri ölçeğinde programın teorik bilgiyi uygulamayla bütünleştirerek mesleki özgüveni ve istihdam edilebilirliği desteklediğine işaret etmekte; buna karşılık firma çeşitliliği, alana uygun yerleştirme ve koordinasyon süreçlerinde iyileştirmeye ihtiyaç duyulduğunu ortaya koymaktadır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Bu araştırma, Aksaray Üniversitesi İletişim Fakültesi bünyesinde Gazetecilik ile Halkla İlişkiler ve Reklamcılık bölümlerinde yürütülen Ortak Eğitim Programı’nı, öğrenci ve iş yeri koordinatörü deneyimleri üzerinden değerlendirmeyi amaçlamaktadır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Veriler, programa son üç-dört yılda katılan 13 öğrenci ve 2 iş yeri koordinatörüyle gerçekleştirilen yarı yapılandırılmış görüşmelerle toplanmış ve MAXQDA yazılımı üzerinden tematik analize tabi tutulmuştur.
💡
Sonuç & Katkı:Bulgular, katılımcı deneyimleri ölçeğinde programın teorik bilgiyi uygulamayla bütünleştirerek mesleki özgüveni ve istihdam edilebilirliği desteklediğine işaret etmekte; buna karşılık firma çeşitliliği, alana uygun yerleştirme ve koordinasyon süreçlerinde iyileştirmeye ihtiyaç duyulduğunu ortaya koymaktadır.
🔬Tür:Uygulamalı Anket & Alan Araştırması
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:İletişim Eğitimi · Ortak Eğitim · Deneyimsel Öğrenme

Özet

Bu araştırma, Aksaray Üniversitesi İletişim Fakültesi bünyesinde Gazetecilik ile Halkla İlişkiler ve Reklamcılık bölümlerinde yürütülen Ortak Eğitim Programı’nı, öğrenci ve iş yeri koordinatörü deneyimleri üzerinden değerlendirmeyi amaçlamaktadır. Öğrencilerin son sınıflarının iki dönemini anlaşmalı iş yerlerinde geçirmesine dayanan program, üniversite-sektör iş birliği çerçevesinde durum çalışması deseniyle ele alınmıştır. Veriler, programa son üç-dört yılda katılan 13 öğrenci ve 2 iş yeri koordinatörüyle gerçekleştirilen yarı yapılandırılmış görüşmelerle toplanmış ve MAXQDA yazılımı üzerinden tematik analize tabi tutulmuştur. Analiz sonucunda yedi tema belirlenmiştir: programa katılım ve motivasyon; teori-pratik bütünleşmesi ve deneyimsel öğrenme; mesleki yetkinliklerin ve özgüvenin gelişimi; üniversite-iş yeri koordinasyonu ve rehberlik; karşılaşılan zorluklar ve uyum; istihdam edilebilirlik, mesleki ağ ve işveren perspektifi; programın model değeri ve geliştirme önerileri. Bulgular, katılımcı deneyimleri ölçeğinde programın teorik bilgiyi uygulamayla bütünleştirerek mesleki özgüveni ve istihdam edilebilirliği desteklediğine işaret etmekte; buna karşılık firma çeşitliliği, alana uygun yerleştirme ve koordinasyon süreçlerinde iyileştirmeye ihtiyaç duyulduğunu ortaya koymaktadır. Çalışma, iletişim eğitiminde uygulamalı bir model olarak ortak eğitimin taşıdığı olanak ve sınırlılıklara ilişkin özgün bir değerlendirme sunmaktadır.

Abstract

This study aims to evaluate the Cooperative Education Program conducted in the Journalism and Public Relations and Advertising departments of the Faculty of Communication at Aksaray University through the experiences of students and workplace coordinators. Based on students spending the two semesters of their final year in partner workplaces, the program is examined through a case study design within the framework of university-industry collaboration. Data were collected through semi-structured interviews with 13 students and 2 workplace coordinators who participated in the program over the last three to four years and were subjected to thematic analysis using MAXQDA software. The analysis identified seven themes: participation and motivation; theory-practice integration and experiential learning; the development of professional competencies and self-confidence; university-workplace coordination and mentoring; challenges and adaptation; employability, professional networks and the employer perspective; and the model value of the program and suggestions for improvement. Within the scope of participants’ accounts, the findings suggest that the program supports professional self-confidence and employability by integrating theoretical knowledge with practice, while indicating a need for improvement in the diversity of firms, field-appropriate placement, and coordination processes. The study offers an original assessment of the opportunities and limitations of cooperative education as an applied model in communication education.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

Can, E. N. (2026). Teoriden Pratiğe İletişim Fakülteleri İçin Örnek Bir Uygulama: Aksaray Üniversitesi Ortak Eğitim Programı Üzerine Nitel Bir Araştırma. Erciyes İletişim Dergisi, Sayı: 5: 25th Anniversary Special Issue of the Faculty of Communication, Erciyes University: Communication Education Özel Sayı, 339–361. https://doi.org/10.17680/erciyesiletisim.1995052

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (77)

  1. Akgül, M., & Akdağ, M. (2017). Türkiye’de Yeni Medya Eğitimi Üzerine Niceliksel Bir Betimleme. Erciyes İletişim Dergisi, 5 (1), Makale 1. https://doi.org/10.17680/erciyesakademia.291895
  2. Aksaray Üniversitesi. (2024, Ekim 23). Aksaray Üniversitesi Ortak Eğitim Yönergesi. Ortak Eğitim Yönergesi. https://ortakegitim.aksaray.edu.tr/indir/cfa8bb3d-7007-4615-a375-25dd0b12ae70.pdf
  3. Alver, F., & Sarısakaloğlu, A. (2023). Communication science in Türkiye: How communication research and education developed over the years. Publizistik, 68 (1), 89-108. https://doi.org/10.1007/s11616-022-00766-4
  4. Baltacı, A. (2018). Nitel araştırmalarda örnekleme yöntemleri ve örnek hacmi sorunsalı üzerine kavramsal bir inceleme. Bitlis Eren Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 7 (1), 231-274.
  5. Baritci, F. (2021). Basın yayın yüksekokullarından fakültelere Türkiye’deki medya ve iletişim eğitiminin dönüşümü: Müfredatlar üzerine bir inceleme. Türkiye Araştırmaları Literatür Dergisi, 19 (38), 685-702.
  6. Billett, S. (2009). Realising the educational worth of integrating work experiences in higher education. Studies in Higher Education, 34 (7), 827-843. https://doi.org/10.1080/03075070802706561
  7. Braun, V., & Clarke, V. (2006). Using thematic analysis in psychology. Qualitative Research in Psychology, 3 (2), 77-101. https://doi.org/10.1191/1478088706qp063oa
  8. Braunstein, L. A., Takei, H., Wang, F., & Loken, M. K. (2011). Benefits of cooperative education for employers. İçinde R. Coll & K. Zegwaard (Ed.), International Handbook for Cooperative and Work-Integrated Education (2. bs., ss. 277-286).
  9. Bulunmaz, B. (2016). An evaluation on the analysis of communication faculties and education system compliance with new communication technologies in Turkey. SHS Web of Conferences, 26, 01033. https://doi.org/10.1051/shsconf/20162601033
  10. Can, S. (2018). İletişim eğitiminde akademi ve sektör beklentileri üzerine bir araştırma. Humanities Sciences, 13 (3), 57-73. https://doi.org/10.12739/NWSA.2018.13.3.4C0225
  11. Çakmak, V. (2023). İletişim eğitimi ile ilgili makaleler üzerine tematik bir inceleme. Akdeniz Üniversitesi İletişim Fakültesi Dergisi, (42), 163-184. https://doi.org/10.31123/akil.1361024
  12. Deuze, M. (2006). Global Journalism Education: A conceptual approach. Journalism Studies, 7 (1), 19-34. https://doi.org/10.1080/14616700500450293
  13. Dewey, J. (1938). Experience and education. Macmillan.
  14. Dressler, S., & Keeling, A. E. (2011). Student benefits of cooperative education. İçinde R. Coll & K. Zegwaard (Ed.), International Handbook for Cooperative and Work-Integrated Education (2. bs., ss. 261-276).
  15. Eraut, M. (2004). Informal learning in the workplace. Studies in Continuing Education, 26 (2), 247-273. https://doi.org/10.1080/158037042000225245
  16. Groenewald, T., Drysdale, M., Chiupka, C., & Johnston, N. (2011). Towards a definition for cooperative education. İçinde R. Coll & K. Zegwaard (Ed.), International Handbook for Cooperative and Work-Integrated Education (2. bs., ss. 17-25).
  17. Güllüpunar, H. (2015). Stratejik İletişim Bağlamında Türkiye’deki Halkla İlişkiler Bölümlerinin Ders Müfredatları Üzerine Bir İnceleme. Gümüşhane Üniversitesi İletişim Fakültesi Elektronik Dergisi, 3 (1), 17-35. https://doi.org/10.19145/guifd.85387
  18. Haddara, M., & Skanes, H. (2007). A reflection on cooperative education: From experience to experiential learning. Asia-Pacific Journal of Cooperative Education, 8 (1), 67-76.
  19. Hızal, S. G., Aktaş, M., Özdemir, B. P., & Akçay, E. (2023). Public relations history in public relations education in Türkiye: Meeting the past in the present. Akdeniz Üniversitesi İletişim Fakültesi Dergisi, (42), 142-158. https://doi.org/10.31123/akil.1359225
  20. Jackson, D. (2015). Employability skill development in work-integrated learning: Barriers and best practice. Studies in Higher Education, 40 (2), 350-367. https://doi.org/10.1080/03075079.2013.842221
  21. Jackson, D. (2017). Developing pre-professional identity in undergraduates through work-integrated learning. Higher Education, 74 (5), 833-853. https://doi.org/10.1007/s10734-016-0080-2
  22. Kılıç, N. (2023). Cumhuriyet’in 100. Yılında Türkiye’de iletişim fakültelerinde verilen iletişim eğitimi üzerine bir betimleme. Afyon Kocatepe Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 25 (100. Yılında Cumhuriyet Özel Sayısı), 83-93. https://doi.org/10.32709/akusosbil.1315575
  23. Kolb, D. (1984). Experiential learning: Experience as the source of learning and development. İçinde Journal of Business Ethics (C. 1).
  24. Lave, J., & Wenger, E. (1991). Situated Learning: Legitimate Peripheral Participation. Cambridge University Press.
  25. Lincoln, Y. S., & Guba, E. (1985). Naturalistic Inquiry. SAGE Publications.
  26. Mensing, D. (2010). Rethinking [again] the future of journalism education. Journalism Studies, 11 (4), 511-523. https://doi.org/10.1080/14616701003638376
  27. Merriam, S. B. (2016). Qualitative Research: A Guide to Design and Implementation (4. bs.). John Wiley & Sons.
  28. Özcinar, M. (2021). A bibliometric analysis of communication education research (1990-2020). Online Journal of Communication and Media Technologies, 11 (4), e202117. https://doi.org/10.30935/ojcmt/11084
  29. Özgen, E., Yıldız, E., & Aydoğdu, İ. (2021). Evaluation of public relations curriculum on student and sector expectations: A research on Istanbul province. Gümüşhane Üniversitesi İletişim Fakültesi Elektronik Dergisi, 9 (1), 127-156. https://doi.org/10.19145/e-gifder.826181
  30. Özvar açıkladı: Üniversitelerde 3+1, 7+1 ve 6+2 modelleri yaygınlaşacak! (2026, Mart 27). Memurlar.Net. https://www.memurlar.net/haber/1163109/ozvar-acikladi-universitelerde-3-1-7-1-ve-6-2-modelleri-yayginlasacak.html
  31. Schön, D. A. (1983). The Reflective Practitioner: How Professionals Think in Action. Ashgate.
  32. Smith, C. (2012). Evaluating the quality of work-integrated learning curricula: A comprehensive framework. Higher Education Research & Development, 31 (2), 247-262. https://doi.org/10.1080/07294360.2011.558072
  33. Sovilla, E. S., & Varty, J. W. (2011). Cooperative and work-integrated education in the US, past and present: Some lessons learned. İçinde R. Coll & K. Zegwaard (Ed.), International Handbook for Cooperative and Work-Integrated Education (2. bs., ss. 3-16).
  34. Şendur Atabek, G. (2023). Türkiye’de iletişim eğitimi alanında akreditasyon süreci. Akdeniz Üniversitesi İletişim Fakültesi Dergisi, (42), 107-122. https://doi.org/10.31123/akil.1322584
  35. Şimşek, H., & Yıldırım, A. (2018). Sosyal Bilimlerde Nitel Araştırma Yöntemleri. Seçkin Yayıncılık.
  36. TOBB ETÜ. (2023, Temmuz 18). Ortak Eğitim Nedir? [Video kaydı]. https://www.youtube.com/watch?v=YkxETvu6PnY
  37. TOBB ETÜ. (t.y.). Ortak Eğitim -Ortak Eğitim Nedir? Ortak Eğitim. Geliş tarihi 24 Temmuz 2026, gönderen https://www.etu.edu.tr/tr/ortak-egitim/sayfa/ortak-egitim-nedir
  38. Tokgöz, O. (2003). İletişim eğitimi: Elli yıllık bir geçmişin değerlendirilmesi. Kültür ve İletişim, 6 (1) (11), 9-32.
  39. Türk, E., Akmeraner, Y., & Tufan, F. (2022). Exploring the representation of the field of communication in academic publishing: A content analysis of the journals of communication schools in Turkey. Türkiye İletişim Araştırmaları Dergisi, (40), 82-103. https://doi.org/10.17829/turcom.1050619
  40. Tüzün, S. (2023). Türkiye’de iletişim eğitimi: Müfredatlar üzerine bir inceleme. Ege Üniversitesi İletişim Fakültesi Medya ve İletişim Araştırmaları Hakemli E-Dergisi, (13), 70-90. https://doi.org/10.56075/egemiadergisi.1350557
  41. Uzun, R. (2007). İstihdam sorunu bağlamında Türkiye’de iletişim eğitimi ve öğrenci yerleştirme. İletişim Kuram ve Araştırma Dergisi, (25), 117-134.
  42. Yaşa, H. (2021). Türkiye’de iletişim fakültelerinde lisansüstü eğitim düzeyinde doktora programları ve derslerinin incelenmesi. Afyon Kocatepe Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 23 (3), 1042-1065. https://doi.org/10.32709/akusosbil.826390
  43. Yin, R. K. (2018). Case Study Research and Applications: Design and Methods. SAGE Publications, Inc.
  44. Akgül, M., & Akdağ, M. (2017). Türkiye’de Yeni Medya Eğitimi Üzerine Niceliksel Bir Betimleme. Erciyes İletişim Dergisi, 5 (1), Makale 1. https://doi.org/10.17680/erciyesakademia.291895
  45. Aksaray Üniversitesi. (2024, Ekim 23). Aksaray Üniversitesi Ortak Eğitim Yönergesi. Ortak Eğitim Yönergesi. https://ortakegitim.aksaray.edu.tr/indir/cfa8bb3d-7007-4615-a375-25dd0b12ae70.pdf
  46. Alver, F., & Sarısakaloğlu, A. (2023). Communication science in Türkiye: How communication research and education developed over the years. Publizistik, 68 (1), 89-108. https://doi.org/10.1007/s11616-022-00766-4
  47. Baltacı, A. (2018). Nitel araştırmalarda örnekleme yöntemleri ve örnek hacmi sorunsalı üzerine kavramsal bir inceleme. Bitlis Eren Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 7 (1), 231-274.
  48. Baritci, F. (2021). Basın yayın yüksekokullarından fakültelere Türkiye’deki medya ve iletişim eğitiminin dönüşümü: Müfredatlar üzerine bir inceleme. Türkiye Araştırmaları Literatür Dergisi, 19 (38), 685-702.
  49. Billett, S. (2009). Realising the educational worth of integrating work experiences in higher education. Studies in Higher Education, 34 (7), 827-843. https://doi.org/10.1080/03075070802706561
  50. Braun, V., & Clarke, V. (2006). Using thematic analysis in psychology. Qualitative Research in Psychology, 3 (2), 77-101. https://doi.org/10.1191/1478088706qp063oa
  51. Bulunmaz, B. (2016). An evaluation on the analysis of communication faculties and education system compliance with new communication technologies in Turkey. SHS Web of Conferences, 26, 01033. https://doi.org/10.1051/shsconf/20162601033
  52. Can, S. (2018). İletişim eğitiminde akademi ve sektör beklentileri üzerine bir araştırma. Humanities Sciences, 13 (3), 57-73. https://doi.org/10.12739/NWSA.2018.13.3.4C0225
  53. Çakmak, V. (2023). İletişim eğitimi ile ilgili makaleler üzerine tematik bir inceleme. Akdeniz Üniversitesi İletişim Fakültesi Dergisi, (42), 163-184. https://doi.org/10.31123/akil.1361024
  54. Deuze, M. (2006). Global Journalism Education: A conceptual approach. Journalism Studies, 7 (1), 19-34. https://doi.org/10.1080/14616700500450293
  55. Dewey, J. (1938). Experience and education. Macmillan.
  56. Eraut, M. (2004). Informal learning in the workplace. Studies in Continuing Education, 26 (2), 247-273. https://doi.org/10.1080/158037042000225245
  57. Güllüpunar, H. (2015). Stratejik İletişim Bağlamında Türkiye’deki Halkla İlişkiler Bölümlerinin Ders Müfredatları Üzerine Bir İnceleme. Gümüşhane Üniversitesi İletişim Fakültesi Elektronik Dergisi, 3 (1), 17-35. https://doi.org/10.19145/guifd.85387
  58. Haddara, M., & Skanes, H. (2007). A reflection on cooperative education: From experience to experiential learning. Asia-Pacific Journal of Cooperative Education, 8 (1), 67-76.
  59. Hızal, S. G., Aktaş, M., Özdemir, B. P., & Akçay, E. (2023). Public relations history in public relations education in Türkiye: Meeting the past in the present. Akdeniz Üniversitesi İletişim Fakültesi Dergisi, (42), 142-158. https://doi.org/10.31123/akil.1359225
  60. Jackson, D. (2015). Employability skill development in work-integrated learning: Barriers and best practice. Studies in Higher Education, 40 (2), 350-367. https://doi.org/10.1080/03075079.2013.842221
  61. Jackson, D. (2017). Developing pre-professional identity in undergraduates through work-integrated learning. Higher Education, 74 (5), 833-853. https://doi.org/10.1007/s10734-016-0080-2
  62. Kılıç, N. (2023). Cumhuriyet’in 100. Yılında Türkiye’de iletişim fakültelerinde verilen iletişim eğitimi üzerine bir betimleme. Afyon Kocatepe Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 25 (100. Yılında Cumhuriyet Özel Sayısı), 83-93. https://doi.org/10.32709/akusosbil.1315575
  63. Lave, J., & Wenger, E. (1991). Situated Learning: Legitimate Peripheral Participation. Cambridge University Press.
  64. Lincoln, Y. S., & Guba, E. (1985). Naturalistic Inquiry. SAGE Publications.
  65. Mensing, D. (2010). Rethinking [again] the future of journalism education. Journalism Studies, 11 (4), 511-523. https://doi.org/10.1080/14616701003638376
  66. Özcinar, M. (2021). A bibliometric analysis of communication education research (1990-2020). Online Journal of Communication and Media Technologies, 11 (4), e202117. https://doi.org/10.30935/ojcmt/11084
  67. Özgen, E., Yıldız, E., & Aydoğdu, İ. (2021). Evaluation of public relations curriculum on student and sector expectations: A research on Istanbul province. Gümüşhane Üniversitesi İletişim Fakültesi Elektronik Dergisi, 9 (1), 127-156. https://doi.org/10.19145/e-gifder.826181
  68. Schön, D. A. (1983). The Reflective Practitioner: How Professionals Think in Action. Ashgate.
  69. Smith, C. (2012). Evaluating the quality of work-integrated learning curricula: A comprehensive framework. Higher Education Research & Development, 31 (2), 247-262. https://doi.org/10.1080/07294360.2011.558072
  70. Şendur Atabek, G. (2023). Türkiye’de iletişim eğitimi alanında akreditasyon süreci. Akdeniz Üniversitesi İletişim Fakültesi Dergisi, (42), 107-122. https://doi.org/10.31123/akil.1322584
  71. Şimşek, H., & Yıldırım, A. (2018). Sosyal Bilimlerde Nitel Araştırma Yöntemleri. Seçkin Yayıncılık.
  72. Tokgöz, O. (2003). İletişim eğitimi: Elli yıllık bir geçmişin değerlendirilmesi. Kültür ve İletişim, 6 (1) (11), 9-32.
  73. Türk, E., Akmeraner, Y., & Tufan, F. (2022). Exploring the representation of the field of communication in academic publishing: A content analysis of the journals of communication schools in Turkey. Türkiye İletişim Araştırmaları Dergisi, (40), 82-103. https://doi.org/10.17829/turcom.1050619
  74. Tüzün, S. (2023). Türkiye’de iletişim eğitimi: Müfredatlar üzerine bir inceleme. Ege Üniversitesi İletişim Fakültesi Medya ve İletişim Araştırmaları Hakemli E-Dergisi, (13), 70-90. https://doi.org/10.56075/egemiadergisi.1350557
  75. Uzun, R. (2007). İstihdam sorunu bağlamında Türkiye’de iletişim eğitimi ve öğrenci yerleştirme. İletişim Kuram ve Araştırma Dergisi, (25), 117-134.
  76. Yaşa, H. (2021). Türkiye’de iletişim fakültelerinde lisansüstü eğitim düzeyinde doktora programları ve derslerinin incelenmesi. Afyon Kocatepe Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 23 (3), 1042-1065. https://doi.org/10.32709/akusosbil.826390
  77. Yin, R. K. (2018). Case Study Research and Applications: Design and Methods. SAGE Publications, Inc.