Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar
AI InsightBu yaklaşım, iklim göçerini çevresel koşullarca belirlenen sabit bir özne değil, eşitsiz güç ilişkileri içinde konumlanan ilişkisel bir figür olarak ele alır.
📌 3 Maddede Bu Makale
Özet
Bu çalışma, iklim kriziyle ilişkili hareketlilik, yerinden olma ve hareketsizlik olgularını, iklim ile göç arasında doğrudan bir nedensellik kuran çevresel belirlenimci açıklamalardan uzaklaşan eleştirel bir çerçevede; eleştirel anlatısal derleme ve kuramsal sentez yöntemiyle ele almaktadır. Çalışma iki analitik hattı bir araya getirir: Osborne’un (2015) iklim değişikliğine uyum tartışmalarına uyarladığı kiriarşi yaklaşımı ve Boas vd. (2019, 2022, 2025) tarafından geliştirilen iklim hareketlilik rejimleri alanyazını. Bu ikili mercek, iklim krizinin yoğunlaştığı sıcak noktaları yalnızca çevresel kategoriler olarak değil, tahakküm katmanlarının biriktiği ve devrilme noktalarına dönüşebilen politik eşikler olarak okumayı mümkün kılar. Sahra-altı Afrika, Güney Asya, Pasifik mikro ada devletleri ve Akdeniz havzasından örneklerle çalışma, zorunlu-gönüllü göç ayrımının hareketlilik deneyimlerini açıklamakta yetersiz kaldığını ileri sürmektedir. Hareket etme, yerinde kalma ya da hareket edememe kapasitesi, tarihsel olarak birikmiş güç ilişkileri içinde şekillenmektedir. Bu yaklaşım, iklim göçerini çevresel koşullarca belirlenen sabit bir özne değil, eşitsiz güç ilişkileri içinde konumlanan ilişkisel bir figür olarak ele alır.
Abstract
This study draws on a critical narrative review and theoretical synthesis to examine mobility, displacement and immobility beyond environmentally deterministic readings of the climate-migration nexus. It brings together two bodies of work: kyriarchy, particularly Osborne’s (2015) use of the concept in relation to power and social justice in climate adaptation, and the climate mobility regimes literature developed by Boas et al. (2019, 2022, 2025). These perspectives shift the focus from climate hotspots as areas of environmental stress to climate hotspots as political and social thresholds where accumulated relations of domination may turn into tipping points. Referring to sub-Saharan Africa, South Asia, Pacific small island states, and the Mediterranean Basin, the study argues that the forced-voluntary migration binary is limited in its ability to explain mobility under the climate crisis. The ability to move, remain, or become immobile is shaped by interlocking and historically layered power relations. On this basis, the study develops the climate nomad as a relational figure whose position shifts across mobility and immobility regimes and which exceeds explanations based solely on environmental change