Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar
AI InsightAnaliz, her iki metinde de yazma pratiğinin, engelli karakterleri edilgen konumlardan çıkararak anlatan ve kendi deneyimlerini anlamlandıran öznelere dönüştüren ortak bir özneleşme pratiği olarak işlediğini göstermektedir.
📌 3 Maddede Bu Makale
Özet
Bu makale, yazma pratiklerinin engelli karakterlerin kimlik inşası ve özneleşme süreçlerindeki rolünü, farklı engel türleri bağlamında karşılaştırmaktadır. Bu doğrultuda, fiziksel engelli bir anlatıcıyı merkeze alan Sol Ayağım ile bilişsel farklılığa sahip bir anlatıcının deneyimini temsil eden Süper İyi Günler, engellilik çalışmaları çerçevesinde analiz edilmektedir. Analiz, her iki metinde de yazma pratiğinin, engelli karakterleri edilgen konumlardan çıkararak anlatan ve kendi deneyimlerini anlamlandıran öznelere dönüştüren ortak bir özneleşme pratiği olarak işlediğini göstermektedir. Bununla birlikte, yazının işlevi temsil edilen engel türüne bağlı olarak belirgin biçimde farklılaşmaktadır. Sol Ayağım’da yazı, kamusal görünürlük ve toplumsal tanınmanın kurucu bir mekanizması olarak işlev görür. Buna karşılık Süper İyi Günler’de ise yazı, öncelikle deneyimi düzenleme ve epistemik belirsizliği yönetmeye yönelik bilişsel bir araç olarak işlev görmektedir. Her iki eser de farklı anlatısal, bilişsel ve toplumsal koşullar tarafından şekillenen, engellilik türüne özgü özneleşme biçimleri üretir. Bu yönüyle çalışma, yazıyı doğası gereği özgürleştirici bir pratik olarak ele alan genelleyici yaklaşımları sorgulamakta ve engelli öznelik tartışmalarına karşılaştırmalı ve bağlama duyarlı bir katkı sunmaktadır.
Abstract
This article compares the role of writing practices in the processes of identity construction and subjectivity formation for disabled characters across different types of impairment. Focusing on My Left Foot, which centres on a physically disabled narrator, and The Curious Incident of the Dog in the Night-Time, which represents a cognitively disabled narrator, the study adopts a disability studies framework to analyse how writing functions within each narrative. The analysis demonstrates that writing operates in both texts as a shared practice of subjectivation, enabling disabled characters to move beyond positions of passivity and to construct themselves as narrating subjects. However, the function of writing differs significantly depending on the type of impairment represented. In My Left Foot, writing serves as a constitutive mechanism of public visibility and social recognition. In contrast, in The Curious Incident of the Dog in the Night-Time, it functions primarily as a cognitive tool for organising experience and managing epistemic uncertainty. Both works generate impairment-specific forms of subjectivation shaped by distinct narrative, cognitive, and social conditions. In doing so, the study contributes to disability studies by challenging generalised assumptions about writing as an inherently emancipatory practice and by offering a comparative, context-sensitive account of disabled subjectivity.