Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar
AI InsightBu açıdan Drakula, moderniteyi teşhis eden bir anlatı olarak işlev görür ve yaşamı güvence altına alma çabalarının biyoteknoloji, biyogüvenlik ve nüfusların biyopolitikası etrafındaki tartışmalarla kesişerek seküler bir sonun koşullarını nasıl yeniden üretebildiğini ortaya koyar.
📌 3 Maddede Bu Makale
Özet
Pandemi farkındalığına yönelik çabalar, iklim değişikliğine bağlı hastalıkların yarattığı riskler, sağlık hizmetlerinde algoritmik önceliklendirme ve gen temelli araştırmalar, kimin risklere açık olduğu ve kimin bu risklerden muaf sayıldığı sorusunu kamusal tartışmaların merkezine taşımıştır. Bu nedenle bu makale, Bram Stoker’ın Dracula adlı eserini 19. Yüzyıl bağlamında yeniden ele alarak, Geç Viktorya dönemi Britanya’sının bu meseleleri Foucault’nun biyopolitika kavramıyla ilişkili biçimde nasıl öngördüğünü göstermeyi amaçlamaktadır. Makale, vampir figürünün yalnızca doğaüstü bir varlık olmadığını, bedenleri ve nüfusları yönetilecek nesnelere dönüştüren bir sistemin hem göstergesi hem de meydan okuması olarak işlev gördüğünü ileri sürmektedir. Romanın fonograf kayıtları, telgraflar ve günlüklerle şekillenen mektup-roman yapısı erken bir güvenlik arşivi işlevi görürken, kan nakli sahneleri triyaj ve seçici maruziyeti andıran uygulamalar aracılığıyla modern iktidarın eşiğini ortaya koyar ve yaşamı sürdürme ile ölüme terk etme kapasitesi arasındaki ayrımı görünür kılar. Yozlaşma, ulusal birlik ve yabancı istilası gibi kültürel kaygılar ise biyopolitik bir çerçevede iç tehditleri daha görünür hâle getirir. Bu bağlamda Drakula’daki kıyamet, tekil bir felaket anı olmaktan ziyade zaman içinde gelişen içsel bir süreç olarak ortaya çıkar. Bu açıdan Drakula, moderniteyi teşhis eden bir anlatı olarak işlev görür ve yaşamı güvence altına alma çabalarının biyoteknoloji, biyogüvenlik ve nüfusların biyopolitikası etrafındaki tartışmalarla kesişerek seküler bir sonun koşullarını nasıl yeniden üretebildiğini ortaya koyar.
Abstract
Pandemi farkındalığına yönelik çabalar, iklim değişikliğine bağlı hastalıkların yarattığı riskler, sağlık hizmetlerinde algoritmik önceliklendirme ve gen temelli araştırmalar, kimin risklere açık olduğu ve kimin bu risklerden muaf sayıldığı sorusunu kamusal tartışmaların merkezine taşımıştır. Bu nedenle bu makale, Bram Stoker’ın Dracula adlı eserini 19. Yüzyıl bağlamında yeniden ele alarak, Geç Viktorya dönemi Britanya’sının bu meseleleri Foucault’nun biyopolitika kavramıyla ilişkili biçimde nasıl öngördüğünü göstermeyi amaçlamaktadır. Makale, vampir figürünün yalnızca doğaüstü bir varlık olmadığını, bedenleri ve nüfusları yönetilecek nesnelere dönüştüren bir sistemin hem göstergesi hem de meydan okuması olarak işlev gördüğünü ileri sürmektedir. Romanın fonograf kayıtları, telgraflar ve günlüklerle şekillenen mektup-roman yapısı erken bir güvenlik arşivi işlevi görürken, kan nakli sahneleri triyaj ve seçici maruziyeti andıran uygulamalar aracılığıyla modern iktidarın eşiğini ortaya koyar ve yaşamı sürdürme ile ölüme terk etme kapasitesi arasındaki ayrımı görünür kılar. Yozlaşma, ulusal birlik ve yabancı istilası gibi kültürel kaygılar ise biyopolitik bir çerçevede iç tehditleri daha görünür hâle getirir. Bu bağlamda Drakula’daki kıyamet, tekil bir felaket anı olmaktan ziyade zaman içinde gelişen içsel bir süreç olarak ortaya çıkar. Bu açıdan Drakula, moderniteyi teşhis eden bir anlatı olarak işlev görür ve yaşamı güvence altına alma çabalarının biyoteknoloji, biyogüvenlik ve nüfusların biyopolitikası etrafındaki tartışmalarla kesişerek seküler bir sonun koşullarını nasıl yeniden üretebildiğini ortaya koyar.