KaydedilenlerDerginizi ekleyin

Dergiler / SDE Akademi Dergisi / 2026 / Cilt: 6 Sayı: 3

TÜRKİYE’NİN KRİTİK ALTYAPI GÜVENLİĞİ BAĞLAMINDA SİBER CAYDIRICILIK STRATEJİLERİ

CYBER DETERRENCE STRATEGIES IN THE CONTEXT OF TÜRKİYE'S CRITICAL INFRASTRUCTURE SECURITY

Kübra Betül Biçen Gören(POLİS AKADEMİSİ)0000-0002-1145-7642
Sayfa
409–442
Yayın Tarihi
2026-09-22
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Elde edilen bulgular, Türkiye’nin "reddetme ağırlıklı hibrit caydırıcılık" modeli çerçevesinde, kurumsal düzenlemeler, yerli teknik kapasite gelişimi ve merkezi koordinasyon aracılığıyla siber savunma kapasitesini önemli ölçüde güçlendirdiğini göstermektedir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Bu çalışmanın temel amacı, Türkiye’nin kritik altyapı güvenliği bağlamındaki siber caydırıcılık kapasitesini kuramsal yaklaşımlar ve ulusal politika belgeleri ışığında çok boyutlu bir perspektiften analiz etmektir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Dijitalleşme süreçlerinin hızlanmasıyla birlikte enerji, finans, ulaştırma, sağlık ve telekomünikasyon gibi kritik sektörlerde artan dijital bağımlılık, siber tehditlerin ulusal güvenlik mimarisindeki stratejik önemini büyük ölçüde artırmıştır.
💡
Sonuç & Katkı:Elde edilen bulgular, Türkiye’nin "reddetme ağırlıklı hibrit caydırıcılık" modeli çerçevesinde, kurumsal düzenlemeler, yerli teknik kapasite gelişimi ve merkezi koordinasyon aracılığıyla siber savunma kapasitesini önemli ölçüde güçlendirdiğini göstermektedir.
🔬Tür:Literatür & Derleme Çalışması
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Siber Güvenlik · Siber Caydırıcılık · Kritik Altyapılar

Özet

Bu çalışmanın temel amacı, Türkiye’nin kritik altyapı güvenliği bağlamındaki siber caydırıcılık kapasitesini kuramsal yaklaşımlar ve ulusal politika belgeleri ışığında çok boyutlu bir perspektiften analiz etmektir. Dijitalleşme süreçlerinin hızlanmasıyla birlikte enerji, finans, ulaştırma, sağlık ve telekomünikasyon gibi kritik sektörlerde artan dijital bağımlılık, siber tehditlerin ulusal güvenlik mimarisindeki stratejik önemini büyük ölçüde artırmıştır. Çalışma, bu bağlamda uluslararası siber caydırıcılık literatüründeki temel modelleri (ceza, reddetme ve normatif caydırıcılık) Türkiye’nin özgün koşulları çerçevesinde değerlendirmektedir. Yöntem olarak doküman analizi kullanılmıştır. Türkiye’nin ulusal siber güvenlik strateji belgeleri, Siber Güvenlik Kanunu ve kurumsal yapılanmaları (USOM, SOME ve Siber Güvenlik Başkanlığı) sistematik biçimde incelenmiştir. Elde edilen bulgular, Türkiye’nin "reddetme ağırlıklı hibrit caydırıcılık" modeli çerçevesinde, kurumsal düzenlemeler, yerli teknik kapasite gelişimi ve merkezi koordinasyon aracılığıyla siber savunma kapasitesini önemli ölçüde güçlendirdiğini göstermektedir.

Abstract

The primary objective of this study is to analyze Türkiye’s cyber deterrence capacity within the context of critical infrastructure security from a multidimensional perspective, guided by theoretical approaches and national policy documents. Accelerated digitalization and the subsequent increase in digital dependency across critical sectors—such as energy, finance, transportation, healthcare, and telecommunications—have significantly elevated the strategic importance of cyber threats within the national security architecture. In this regard, the study evaluates the fundamental models established in international cyber deterrence literature (deterrence by punishment, deterrence by denial, and normative deterrence) within the framework of Türkiye’s unique circumstances. Document analysis was employed as the research methodology. Türkiye’s national cybersecurity strategy documents, the Cybersecurity Law, and its institutional structures (USOM, SOME, and the Presidency of Cybersecurity) were systematically examined. The findings demonstrate that Türkiye has substantially enhanced its cyber defense capabilities through institutional frameworks, the development of domestic technical capacity, and centralized coordination, operating under a "denial-oriented hybrid deterrence" model.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

Gören, K. B. B. (2026). TÜRKİYE’NİN KRİTİK ALTYAPI GÜVENLİĞİ BAĞLAMINDA SİBER CAYDIRICILIK STRATEJİLERİ. SDE Akademi Dergisi, Cilt: 6 Sayı: 3, 409–442. https://doi.org/10.58375/sde.2019865

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (45)

  1. Aliusta, C., & Benzer, R. (2018). Avrupa siber suçlar sözleşmesi ve Türkiye’nin dâhil olma süreci. Uluslararası Bilgi Güvenliği Mühendisliği Dergisi, 4(7), 35–42. https://dergipark.org.tr/tr/pub/ubgmd/article/512829.
  2. Avrupa Konseyi. (2001). Convention on cybercrime (ETS No. 185). Budapeşte. https://www.europarl.europa.eu/cmsdata/179163/20090225ATT50418EN.pdf.
  3. Betz, D. J., & Stevens, T. (2011). Cyberspace and the changing nature of deterrence. Journal of Strategic Studies,https://www.researchgate.net/publication/345705816_Cyberspace_and_the_State_Toward_a_Strategy_for_Cyber-power.
  4. Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu (BTK). (2013). Siber olaylara müdahale ekiplerinin kuruluş, görev ve çalışmalarına dair usul ve esaslar hakkında tebliğ. Resmî Gazete.
  5. Bowen, G. A. (2009). Document analysis as a qualitative research method. Qualitative Research Journal, 9(2), 27–40. https://doi.org/10.3316/QRJ0902027.
  6. Brenner, S. W. (2006). Cybercrime jurisdiction. Crime, Law and Social Change, 46(4–5), 189–206. doi:10.1007/s10611-007-9063-7.
  7. Cavelty, M. D., & Egloff, F. (2019). The politics of cyber security. Oxford University Press. https://css.ethz.ch/content/dam/ethz/special-interest/gess/cis/center-for-securities studies/pdfs/Dunn_Cavelty_Egloff_2019%20STAIR%20Issue%2015.1.pdf,
  8. Center for Internet Security. (2024). Initial access brokers: How they’re changing cybercrime. CIS Report,https://www.cisecurity.org/insights/blog/initial-access-brokers-how-theyre-changing-cybercrime.
  9. Clough, J. (2010). Prıncıples of Cybercrıme. Cambridge University Press. 978-1-107-03457-0.
  10. Coventry, L., & Branley, D. (2018). Cybersecurity in healthcare: A narrative review of trends, threats and ways forward. Maturitas, 113, 48–52. https://doi.org/10.1016/j.maturitas.2018.04.008.
  11. Cumhurbaşkanlığı Dijital Dönüşüm Ofisi. (2024). Ulusal siber güvenlik stratejisi ve eylem planı (2024–2028). Resmî Gazete (Sayı: 32655).
  12. Çakır, H., & Taşer, M. (2023). Türkiye'de yapılan siber güvenlik faaliyetlerinin ve eğitim çalışmalarının değerlendirilmesi. Gazi Üniversitesi Fen Bilimleri Dergisi Part C, 11(2), 347–366. https://doi.org/10.29109/gujsc.1165131.
  13. Creswell, J. W. (2025). Nitel araştırma yöntemleri: Beş yaklaşıma göre nitel araştırma ve araştırma deseni (M. Bütün, Çev.; 8. bs.). Siyasal Kitabevi.
  14. Dunn Cavelty, M., & Suter, M. (2009). Public-private partnerships are no silver bullet: An expanded governance model for critical infrastructure protection. International Journal of Critical Infrastructure Protection, 2(4), 179–187. https://doi.org/10.1016/j.ijcip.2009.08.006.
  15. Europol. (2025). European Union serious and organised crime threat assessment (EU-SOCTA) 2025. Publications Office of the European Union.
  16. Europol. (2025). Internet organised crime threat assessment (IOCTA 2025). Publications Office of the European Union.
  17. Finnemore, M., & Hollis, D. B. (2016). Constructing norms for global cybersecurity. American Journal of International Law, 110(3), 425–479. https://www.iilj.org/wp-content/uploads/2017/01/Finnemore-Hollis-Constructing-Norms-for-Global-Cybersecurity.pdf.
  18. FireEye. (2020). M-Trends 2020: Insights from the front lines. https://cloud.google.com/blog/topics/threat-intelligence/mtrends-2020-insights-from-the-front-lines/.
  19. Fischerkeller, M. P., & Harknett, R. J. (2018). Deterrence is not a credible strategy for cyberspace. Orbis, 62(3), 381–393. https://doi.org/10.1016/j.orbis.2018.05.003.
  20. Freedman, L. (2017). The evolution of nuclear strategy (3. Baskı). Palgrave Macmillan.
  21. Gartzke, E., & Lindsay, J. R. (2017). Thermonuclear cyberwar. Journal of Cybersecurity, 3(1), 37–48. https://doi.org/10.1093/cybsec/tyw017.
  22. Geers, K. (2010). The challenge of cyber attack deterrence. Computer Law & Security Review, 26(3), 298–303. https://doi.org/10.1016/j.clsr.2010.03.003.
  23. Jensen, B. M., Valeriano, B., & Maness, R. C. (2019). Fancy bears and digital trolls: Cyber strategy with a Russian twist. Journal of Strategic Studies, 42(2), 212–234. https://doi.org/10.1080/01402390.2018.1559152.
  24. Kiraz, O. Z. (2021). Siber Güvenlik Bağlamında Yeni Tehdit Algılamalarının Türkiye’nin Güvenlik Politikalarına Etkileri. Journal of Management Theory and Practices Research, 2(2), 69-88, https://dergipark.org.tr/tr/download/article-file/3115090.
  25. Kolokotronis, N., & Shiaeles, S. (Ed.). (2021). Cyber-security threats, actors, and dynamic mitigation. Springer. ISBN: 978-0-367-43331-4.
  26. Kruse, C. S., Frederick, B., Jacobson, T., & Monticone, D. K. (2017). Cybersecurity in healthcare: A systematic review of modern threats and trends. Technology and Health Care, 25(1), 1–10. https://doi.org/10.3233/THC-161263.
  27. Kuehl, D. T. (2009). From cyberspace to cyberpower: Defining the problem. F. D. Kramer, S. H. Starr, & L. K. Wentz (Ed.), Cyberpower and national security içinde. National Defense University Press Libicki, M. C. (2009). Cyber deterrence and cyberwar. RAND Corporation. https://www.rand.org/pubs/monographs/MG877.html.
  28. Lindsay, J. R., & Gartzke, E. (2020). Politics by many other means: The comparative strategic advantages of operational domains. Journal of Strategic Studies, 45(5), 727–757. https://doi.org/10.1080/01402390.2020.1768372.
  29. Nezgitli, S., & Benzer, R. (2020). Avrupa Birliği siber güvenlik kanunu. Journal of Information Systems and Management Research, 2(1), 10–17. https://dergipark.org.tr/tr/download/article-file/1186942.
  30. Nye, J. S. (2017). Deterrence and dissuasion in cyberspace. International Security, 41(3), 44–71. https://doi.org/10.1162/ISEC_a_00266.
  31. Özbek, M. (2015). Avrupa siber suçlar sözleşmesinin Türk ceza hukukuna etkileri. Articleletter, 73–88, https://www.goksusafiisik.av.tr/pdf/Articletter/2015_Summer/GSI_Articletter_2015_Summer_Article6.pdf.
  32. Özker, U. (2022). Türkiye’de kritik altyapı ve siber güvenlik. Konrad-Adenauer-Stiftung / EDAM, https://www.kas.de/documents/283907/283956/KAS+x+EDAM_%C3%96zker_T%C3%BCrkiye%27de+Kritik+Altyap%C4%B1+ve+Siber+G%C3%BCvenlik.pdf/d9da96b2-8bdf-36d3-96d9-012b929c9a88?version=1.1&t=1669892363991.
  33. Resmî Gazete. (2025, 19 Mart). Siber Güvenlik Kanunu (Kanun No. 7545). Resmî Gazete (Sayı: 32846).
  34. Rid, T. (2020). Active measures: The secret history of disinformation and political warfare. Farrar, Straus and Giroux, ISBN 978 1 78816 074 2.
  35. Rid, T., & Buchanan, B. (2015). Attributing cyber attacks. Journal of Strategic Studies, 38(1–2), 4–37. https://doi.org/10.1080/01402390.2014.977382.
  36. Schelling, T. C. (1966). Arms and influence. Yale University Press, 9780300246742.
  37. Schmitt, M. (Ed.). (2017). Tallinn manual 2.0 on the international law applicable to cyber operations. Cambridge University Press. https://doi.org/10.1017/9781316822524.
  38. Snyder, G. H. (1961). Deterrence and defense: Toward a theory of national security. Princeton University Press.
  39. Şenol, M. (2016). Siber güçle caydırıcılık ama nasıl? Uluslararası Bilgi Güvenliği Mühendisliği Dergisi, 2(2), https://dergipark.org.tr/tr/download/article-file/290469.
  40. Trujillo, C. (2014). The limits of cyberspace deterrence. Joint Force Quarterly, 75(4), 43–52, https://ndupress.ndu.edu/Portals/68/Documents/jfq/jfq-75/jfq-75_43-52_Trujillo.pdf.
  41. Ulusal Siber Olaylara Müdahale Merkezi (USOM). (2024). Kurumsal yapı ve faaliyetler. https://www.usom.gov.tr/.
  42. Valeriano, B., & Maness, R. C. (2015). Cyber war versus cyber realities: Cyber conflict in the international system. Oxford University Press. https://doi.org/10.1093/acprof:oso/9780190204792.001.0001.
  43. Valeriano, B., Jensen, B., & Maness, R. C. (2018). Cyber strategy: The evolving character of power and coercion. Oxford University Press. doı:10.1093/oso/9780190618094.001.0001.
  44. Vesić, S., & Bjelajac, M. (2023). Cyber security of a critical infrastructure. Pravo – Teorija i Praksa, 40(2), 77–88, doı: 10.5937/ptp2302077V.
  45. World Economic Forum. (2025). Global cybersecurity outlook 2025. https://www.weforum.org/publications/global-cybersecurity-outlook-2025.