KaydedilenlerDerginizi ekleyin

Dergiler / Erzincan Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi / 2026 / Cilt: 28 Sayı: 2026

Türkiye’de 4+4+4 Eğitim Sisteminde Lise Kademesinin Yeniden Yapılandırılması: 1+3 Modeline Karşılaştırmalı ve Kuramsal Bir Yaklaşım

Reconstructing the Upper Secondary Tier in Turkey’s 4+4+4 Education System: A Comparative and Theoretical Approach to the 1+3 Model

M. Fatih Güvendi(MARMARA ÜNİVERSİTESİ)0000-0002-3355-040X
Sayfa
1–17
Yayın Tarihi
2026-10-21
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Çalışma, 1+3 modelinin pedagojik, yapısal ve politik boyutlarıyla uygulanabilirliğine ilişkin stratejik öneriler sunmaktadır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Bu çalışma, Türkiye’de 2012 yılında uygulanmaya başlanan 4+4+4 eğitim sisteminin lise aşamasındaki yapısal ve işlevsel sorunlarını ele almakta ve bu sorunlara çözüm olarak “1+3 Lise Modeli”ni önermektedir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Model, lise eğitiminin ilk yılını yönlendirme ve akademik hazırlık yılı olarak yapılandırmakta; sonraki üç yılı ise öğrencilerin akademik ya da mesleki tercihlerine göre farklılaşan bir yapı içinde düzenlemektedir.
💡
Sonuç & Katkı:Çalışma, 1+3 modelinin pedagojik, yapısal ve politik boyutlarıyla uygulanabilirliğine ilişkin stratejik öneriler sunmaktadır.
🔬Tür:Modelleme & Sayısal Simülasyon
📍Kapsam:2012 Verileri
⚙️Değişkenler:1+3 lise modeli · ortaöğretim reformu · mesleki eğitim

Özet

Bu çalışma, Türkiye’de 2012 yılında uygulanmaya başlanan 4+4+4 eğitim sisteminin lise aşamasındaki yapısal ve işlevsel sorunlarını ele almakta ve bu sorunlara çözüm olarak “1+3 Lise Modeli”ni önermektedir. Model, lise eğitiminin ilk yılını yönlendirme ve akademik hazırlık yılı olarak yapılandırmakta; sonraki üç yılı ise öğrencilerin akademik ya da mesleki tercihlerine göre farklılaşan bir yapı içinde düzenlemektedir. Araştırmada Kolb’un deneyimsel öğrenme modeli, Super’in kariyer gelişim kuramı, Becker’in insan sermayesi yaklaşımı ve becerilerin sosyal inşası kuramları temel alınmıştır. Almanya, Fransa, Hollanda, İsviçre, Güney Kore ve İngiltere gibi ülkelerin ortaöğretim yapıları incelenmiş; yönlendirme, iş yeri temelli öğrenme ve esnek geçiş mekanizmaları açısından karşılaştırmalı analiz yapılmıştır. Türkiye Yüzyılı Maarif Modeli ile de uyumlu olan bu yapı, öğrencilerin bireysel potansiyellerine uygun eğitim almalarını, beceri temelli öğrenme süreçleriyle donanmalarını ve iş gücü piyasasına geçişlerini kolaylaştırmayı hedeflemektedir. Çalışma, 1+3 modelinin pedagojik, yapısal ve politik boyutlarıyla uygulanabilirliğine ilişkin stratejik öneriler sunmaktadır.

Abstract

This study addresses the structural and functional problems in the secondary stage of Türkiye’s 4+4+4 education system, implemented in 2012, and proposes the “1+3 High School Model” as a solution. The model structures the first year of high school as a preparatory and guidance year, followed by three years of specialized academic or vocational pathways. Theoretical foundations are based on Kolb’s experiential learning theory, Super’s career development theory, Becker’s human capital theory, and the concept of the social construction of skills. The study conducts a comparative analysis of high school structures in Germany, France, the Netherlands, Switzerland, South Korea, and England, focusing on guidance mechanisms, work-based learning, and flexible transitions. The proposed model is aligned with Türkiye Yüzyılı Maarif Modeli, aiming to help students receive personalized education, develop skill-based learning, and facilitate smoother school-to-work transitions. The paper concludes with strategic policy recommendations for the effective implementation of the 1+3 model.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

Güvendi, M. F. (2026). Türkiye’de 4+4+4 Eğitim Sisteminde Lise Kademesinin Yeniden Yapılandırılması: 1+3 Modeline Karşılaştırmalı ve Kuramsal Bir Yaklaşım. Erzincan Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, Cilt: 28 Sayı: 2026, 1–17. https://doi.org/10.17556/erziefd.1743576

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (74)

  1. Akbulut, N. (2023). Türkiye’de genç nüfusun eğitim ve istihdam durumuna yönelik sosyal ve ekonomik politikalar. BİLTÜRK Ekonomi ve İlişkili Çalışmalar Dergisi, 5(4), 276-300. DOI:.https://doi.org/10.47103/bilturk.1345932
  2. Atar, H. Y. ve Büyüköztürk, Ş. (2017). Temel eğitimden ortaöğretime geçiş: Uygulamalar ve sonuçları. Eğitime Bakış: Eğitim-Öğretim ve Bilim Araştırma Dergisi, 13(40), 15-25. DOI:.http://dx.doi.org/10.17051/io.2016.78720
  3. Barišić, M. (2024). Das Kroatische und Deutsche schulsystem im vergleich. Undergraduate thesis. University of Rijeka.
  4. Becker, G. S. (1964). Human capital: A theoretical and empirical analysis, with special reference to education. University of Chicago Press, Chicago.
  5. Billett, S. (2011). Vocational education: Purposes, traditions and prospects. Springer. DOI:.https://doi.org/10.1007/978-94-007-1954-5
  6. Bozgeyikli, H. (2019). Mesleki ve teknik eğitimin geleceği (Analiz Raporu: 2019/02). İlke İlim Kültür Eğitim Vakfı.
  7. Brenner, P. J. (2006). Schule in Deutschland: Ein zwischenzeugnis. Stuttgart: Kohlhammer. DOI:.https://doi.org/10.17433/978-3-17-022855-9
  8. Brockmann, M., Clarke, L., & Winch, C. (2011). Knowledge, skills and competence in the European labour market: What’s in a vocational qualification? Routledge. DOI:.https://doi.org/10.4324/9780203814796
  9. Brown, P., Lauder, H., & Ashton, D. (2012). The global auction: The broken promises of education, jobs, and incomes. DOI: 10.1093/acprof:oso/9780199731688.001.0001.
  10. Çelik, Z., Yurdakul, S., Bozgeyikli, H. ve Gümüş, S. (2017). Eğitime bakış 2017: İzleme ve değerlendirme raporu. Eğitim Bir-Sen Stratejik Araştırmalar Merkezi.
  11. Dinçer, M. (2003). Eğitimin toplumsal değişme sürecindeki gücü. Ege Eğitim Dergisi, 3(1), 102-112.
  12. EDK. (2025). Education system. https://www.edk.ch/en/education-system/basicsadresinden erişildi.
  13. Euler, D. (2013). Germany’s dual vocational training system: A model for other countries? Bertelsmann Stiftung. DOI: 10.11586/2017022.
  14. EURYDICE. (2023). The structure of the European education systems 2023/2024. Luxembourg: Publications Office of the European Union.
  15. EURYDICE. (2025a). Germany, aufbau und steuerung. https://eurydice.eacea.ec.europa.eu/de/national-education-systems/germany/aufbau-des-bildungssystems-und-seiner-strukturadresinden erişildi.
  16. EURYDICE. (2025b). Germany sekundarbildung und postsekundärer, nicht-tertiärer bereich. https://eurydice.eacea.ec.europa.eu/de/national-education-systems/germany/sekundarbildung-und-postsekundaerer-nicht-tertiaerer-bereichadresinden erişildi.
  17. Government of the Netherlands. (2025a). Pre-vocational secondary education (VMBO). https://www.government.nl/topics/secondary-education/different-types-of-secondary-education/pre-vocational-secondary-education-vmboadresinden erişildi.
  18. Government of the Netherlands. (2025b). Senior general secondary education (HAVO) and pre university education (VWO). https://www.government.nl/topics/secondary-education/different-types-of-secondary-education/senior-general-secondary-education-havo-and-pre-university-education-vwoadresinden erişildi.
  19. Göncü-Akbaş, M. ve Okutan, E. (2020). Lise öğrencilerinin kariyer kaygısına yönelik alan araştırması: Antalya ili örneği. Gençlik Araştırmaları Dergisi, 8(20), 158-187.
  20. Gür, B. S., Çelik, Z. ve Coşkun, İ. (2013). Türkiye’de ortaöğretimin geleceği: Hiyerarşi mi, eşitlik mi? (Analiz No. 69). Ankara: Siyaset, Ekonomi ve Toplum Araştırmaları Vakfı.
  21. Higham, J., & Yeomans, D. (2007). Curriculum choice, flexibility and differentiation 14–19: the way forward or flawed prospectus? London Review of Education, 5(3). DOI:.https://doi.org/10.1080/14748460701661336
  22. Illeris, K. (2003). Towards a contemporary and comprehensive theory of learning. International Journal of Lifelong Education, 22(4), 396–406. DOI:.https://doi.org/10.1080/02601370304837
  23. Kesbiç, K., Terzi, G. N., Korlu, Ö., Gencer, E. G. ve Arık, B. M. (2025). Eğitim izleme raporu 2025. Eğitim Reformu Girişimi. https://www.egitimreformugirisimi.org/yayinlar/egitim-izleme-raporu-2025adresinden erişilmiştir.
  24. Kesici, A. (2018). Lise öğrencilerinin sorumluluk düzeylerinin çeşitli değişkenlere göre incelenmesi. Gazi Üniversitesi Gazi Eğitim Fakültesi Dergisi, 38 (3), 965-985. DOI:.https://doi.org/10.17152/gefad.380376
  25. Kıymet, Ç. ve Çakır, R. (2021). Mesleki ve teknik ortaöğretim okullarında beceri eğitimi uygulamalarının etkinliğine ilişkin beklentiler. Ahmet Keleşoğlu Eğitim Fakültesi Dergisi, 3(1), 20-47. DOI: 10.38151/akef.2021.8.
  26. Kolb, D. A. (1984). Experiential learning: Experience as the source of learning and development. Englewood Cliffs, NJ: Prentice Hall.
  27. Küçüker, E. (2017). Türkiye’de kademeler arası geçiş ve öğrenci akışının gelişimi. Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi Dergisi, 50(1), 43-97.
  28. Lee, S. J. (2021). Vocational high schools and the future of work in Korea. Korean Educational Development Institute.
  29. Mesleki Eğitim Merkezleri (MESEM). (2025). Mesleki eğitim merkezleri. https://e-mesem.meb.gov.tr/login.aspxadresinden erişildi.
  30. Mesleki ve Teknik Eğitim Genel Müdürlüğü (MTEGM). (2025). Mesleki eğitim merkezleri. https://meslegimhayatim.meb.gov.tr/egitim/mesleki-egitimadresinden erişildi.
  31. Millî Eğitim Bakanlığı (MEB). (2012). 12 yıl zorunlu eğitim sorular–cevaplar. Ankara: Millî Eğitim Bakanlığı. https://www.meb.gov.tr/duyurular/duyurular2012/12yil_soru_cevaplar.pdf
  32. Millî Eğitim Bakanlığı (MEB). (2024). MEB istatistikleri: Örgün eğitim 2023-2024. https://sgb.meb.gov.tr/www/mill-egitim-istatistikleri-orgun-egitim-20232024/icerik/629adresinden erişildi.
  33. Millî Eğitim Bakanlığı (MEB). (2025a). Türkiye yüzyılı maarif modeli öğretim programları ortak metni. https://tymm.meb.gov.tr/upload/brosur/ortak_metin.pdfadresinden erişildi.
  34. Millî Eğitim Bakanlığı (MEB). (2025b). Örgün eğitim istatistikleri. https://istatistik.meb.gov.tr/OkullasmaOrani/Arsivadresinden erişildi.
  35. Millî Eğitim Bakanlığı (MEB). (2025c). Örgün eğitim istatistikleri. https://istatistik.meb.gov.tr/OgrenciSayisi/Indexadresinden erişildi.
  36. Millî Eğitim Bakanlığı (MEB). (2025d). Örgün eğitim istatistikleri. https://sgb.meb.gov.tr/www/icerik_goruntule.php?KNO=629#gallery-1adresinden erişildi.
  37. Ministère de l’Éducation Nationale. (2024). Le collège et le lycée: organisation du système éducatif. https://www.education.gouv.fradresinden erişildi.
  38. Ministry of Education. (2025). Education system. https://english.moe.go.kr/sub/infoRenewal.do?m=0301&page=0301&s=englishadresinden erişildi.
  39. Mourshed, M., Farrell, D., & Barton, D. (2012). Education to employment: Designing a system that works. Mc Kinsey Center for Government.
  40. Naiboğlu, G. (2020). Kız anadolu imam hatip liselerindeki öğrencilerin meslek seçimi ve kariyer yönelimleri üzerine bir olgubilim çalışması. Yüksek lisans tezi. Marmara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü.
  41. Nalbantoğlu-Yılmaz, F. ve Çetin-Gündüz, H. (2018). Lise öğrencilerinin kariyer kaygılarının çeşitli değişkenlere göre incelenmesi. Abant İzzet Baysal Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 18(3), 1585-1602. DOI:.https://doi.org/10.17240/aibuefd.2018.18.39790-471164
  42. Nuffic. (2025). De Nederlandse organisatie voor internationalisering in onderwijs. https://www.nuffic.nl/adresinden erişildi.
  43. OECD. (2024a). Curriculum flexibility and autonomy: Promoting a thriving learning environment. OECD Publishing, Paris. https://doi.org/10.1787/eccbbac2-enadresinden erişildi.
  44. OECD. (2024b). Equity in education and on the labour market: Main findings from Education at a Glance 2024. OECD Education Policy Perspectives, No. 107. OECD Publishing, Paris. https://doi.org/10.1787/b502b9a6-enadresinden erişildi.
  45. OECD. (2025a). Education at a glance 2025: OECD indicators. Paris: OECD Publishing. https://doi.org/10.1787/1c0d9c79-en. adresinden erişildi.
  46. OECD. (2025b). Korea: Overview of the education system (EAG 2025). Paris: OECD Publishing. https://gpseducation.oecd.org/CountryProfile?primaryCountry=KOR&treshold=10&topic=EOadresinden erişildi.
  47. Osipow, S. H. (1973). Theories of career development (2nd ed.). Appleton-Century-Crofts.
  48. Özkan, N., & Göktürk, Ş. (2023). Mesleki ve teknik eğitim kurumlarında mesleki eğitim merkezi uygulamasının okul paydaşları açısından incelenmesi. Ulusal Eğitim Dergisi, 3(11), 2153–2175. https://doi.org/10.5281/zenodo.10420869
  49. Sanchez-Tapia, I. & Rafique, A. (2020). Secondary education guidance: Multiple and flexible pathways. United Nations Children’s Fund (UNICEF).
  50. Savickas, M. L. (2005). The theory and practice of career construction. S. D. Brown & R. W. Lent (Ed.). Career development and counseling putting theory and research to work içinde (s. 42-70). Hoboken, NJ: John Wiley. DOI:.http://dx.doi.org/10.1016/S0049-089X(03)00013-9
  51. SBFI. (2020). Vocational and professional education and training in Switzerland 2020. State Secretariat for Education, Research and Innovation (SBFI).
  52. Somuncu, A. (2020). Türkiye’de mesleki eğitim ve istihdam-hayaller beyaz olsa da gerçekler mavi yaka. Türkiye Sosyal Araştırmalar Dergisi, 24(1), 177-194.
  53. Super, D. E. (1957). The psychology of careers. New York: Harper & Row.
  54. Şimşek, H. (2013). Üniversite öğrencilerinin okulu bırakma eğilimleri ve nedenleri. Kuramsal Eğitimbilim Dergisi - Journal of Theoretical Educational Science, 6(2), 242-271.
  55. Taylı, A. (2008). Eğitim sisteminde önemli bir sorun: okulu bırakma. Türk Psikolojik Danışma ve Rehberlik Dergisi, 30(3), 89-101.
  56. TSL. (2025). What are SATs and all your other questions answered: Everything you need to know about the KS1 and KS2 SATs (UK). https://thirdspacelearning.com/blog/everything-parents-need-know-sats-guide/#:~:text=SATs%20are%20standardised%20assessment%20tests,to%20check%20their%20educational%20progressadresinden erişildi.
  57. Turan, Ü. ve Kayıkçı, K. (2019). Lise son sınıf öğrencilerinin meslek seçiminde okul rehberlik hizmetlerinin rolü. E-Uluslararası Eğitim Araştırmaları Dergisi, 10(1), 15-33. DOI:.https://doi.org/10.19160/ijer.514256
  58. TÜİK. (2024). İşgücü istatistikleri. https://data.tuik.gov.tradresindenerişildi.
  59. UK Department for Education. (2025). The national curriculum. https://www.gov.uk/national-curriculumadresinden erişildi.
  60. UNFPA. (2024, 17 Aralık). Türkiye gençlik araştırması basın bülteni. https://turkiye.unfpa.org/sites/default/files/pub-pdf/2024-12/Türkiye%20Gençlik%20Araştırması%20Özet%20Bulgular.pdfadresinden erişildi.
  61. Yüceol, H. M. (2022). “Çocuk işçiliği” sorununun analizi ve politika önerileri. Mersin Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 5(2), 40-53. https://doi.org/10.55044/meusbd.1077513
  62. Akbulut, N. (2023). Türkiye’de genç nüfusun eğitim ve istihdam durumuna yönelik sosyal ve ekonomik politikalar. BİLTÜRK Ekonomi ve İlişkili Çalışmalar Dergisi, 5(4), 276-300. DOI:.https://doi.org/10.47103/bilturk.1345932
  63. Atar, H. Y. ve Büyüköztürk, Ş. (2017). Temel eğitimden ortaöğretime geçiş: Uygulamalar ve sonuçları. Eğitime Bakış: Eğitim-Öğretim ve Bilim Araştırma Dergisi, 13(40), 15-25. DOI:.http://dx.doi.org/10.17051/io.2016.78720
  64. Billett, S. (2011). Vocational education: Purposes, traditions and prospects. Springer. DOI:.https://doi.org/10.1007/978-94-007-1954-5
  65. Brenner, P. J. (2006). Schule in Deutschland: Ein zwischenzeugnis. Stuttgart: Kohlhammer. DOI:.https://doi.org/10.17433/978-3-17-022855-9
  66. Brockmann, M., Clarke, L., & Winch, C. (2011). Knowledge, skills and competence in the European labour market: What’s in a vocational qualification? Routledge. DOI:.https://doi.org/10.4324/9780203814796
  67. Brown, P., Lauder, H., & Ashton, D. (2012). The global auction: The broken promises of education, jobs, and incomes. DOI: 10.1093/acprof:oso/9780199731688.001.0001.
  68. Euler, D. (2013). Germany’s dual vocational training system: A model for other countries? Bertelsmann Stiftung. DOI: 10.11586/2017022.
  69. Higham, J., & Yeomans, D. (2007). Curriculum choice, flexibility and differentiation 14–19: the way forward or flawed prospectus? London Review of Education, 5(3). DOI:.https://doi.org/10.1080/14748460701661336
  70. Illeris, K. (2003). Towards a contemporary and comprehensive theory of learning. International Journal of Lifelong Education, 22(4), 396–406. DOI:.https://doi.org/10.1080/02601370304837
  71. Kesici, A. (2018). Lise öğrencilerinin sorumluluk düzeylerinin çeşitli değişkenlere göre incelenmesi. Gazi Üniversitesi Gazi Eğitim Fakültesi Dergisi, 38 (3), 965-985. DOI:.https://doi.org/10.17152/gefad.380376
  72. Nalbantoğlu-Yılmaz, F. ve Çetin-Gündüz, H. (2018). Lise öğrencilerinin kariyer kaygılarının çeşitli değişkenlere göre incelenmesi. Abant İzzet Baysal Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 18(3), 1585-1602. DOI:.https://doi.org/10.17240/aibuefd.2018.18.39790-471164
  73. Savickas, M. L. (2005). The theory and practice of career construction. S. D. Brown & R. W. Lent (Ed.). Career development and counseling putting theory and research to work içinde (s. 42-70). Hoboken, NJ: John Wiley. DOI:.http://dx.doi.org/10.1016/S0049-089X(03)00013-9
  74. Turan, Ü. ve Kayıkçı, K. (2019). Lise son sınıf öğrencilerinin meslek seçiminde okul rehberlik hizmetlerinin rolü. E-Uluslararası Eğitim Araştırmaları Dergisi, 10(1), 15-33. DOI:.https://doi.org/10.19160/ijer.514256