Dergiler / ODÜ SOSYAL BİLİMLER ARAŞTIRMALARI DERGİSİ-ODÜSOBİAD / 2026 / Cilt: 16 Sayı: 3

Oğuzların Eymür boyuna tabi Çağırganlu Cemaati’nin XVI. ve XVII. yüzyıllarda Anadolu’daki İskân sahaları

Settlement areas of the Çağırganlu Community affiliated with the Eymür tribe of the Oghuz Turks in Anatolia during the Sixteenth and Seventeenth centuries

Kamil Yavuz(Ordu Üniversitesi)0000-0001-5607-0137
Sayfa
—
Yayın Tarihi
2026-09-29
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Tahrir kayıtlarında farklı sancak ve nahiyelerde tespit edilmesi, söz konusu topluluğun Osmanlı iskân politikaları çerçevesinde zamanla farklı sahalara sevk edildiğini ve bu süreçte çeşitli kollara ayrılarak varlığını sürdürdüğünü göstermektedir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:XVI. ve XVII. yüzyıllara ait Osmanlı tahrir defterleri ile arşiv kayıtları incelendiğinde, kaynaklarda “Çağırgan/Çağırganlu/Çağırganluoğulları” adlarıyla anılan topluluğun Anadolu’nun farklı bölgelerine yayılmış dinamik bir Türkmen teşekkülü olduğu anlaşılmaktadır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Oğuzların Eymür boyuna mensup olduğu değerlendirilen bu cemaatin özellikle Dulkadirli Türkmenleri bünyesinde önemli bir yer tuttuğu; Maraş, Sivas Yeni İl sahası başta olmak üzere çeşitli bölgelerde hem konar-göçer hem de yarı yerleşik bir yaşam tarzı sürdürdüğü görülmektedir.
💡
Sonuç & Katkı:Tahrir kayıtlarında farklı sancak ve nahiyelerde tespit edilmesi, söz konusu topluluğun Osmanlı iskân politikaları çerçevesinde zamanla farklı sahalara sevk edildiğini ve bu süreçte çeşitli kollara ayrılarak varlığını sürdürdüğünü göstermektedir.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Eymür Boyu · Çağırganlu Cemaati · Dulkadirlü Türkmenleri

Özet

XVI. ve XVII. yüzyıllara ait Osmanlı tahrir defterleri ile arşiv kayıtları incelendiğinde, kaynaklarda “Çağırgan/Çağırganlu/Çağırganluoğulları” adlarıyla anılan topluluğun Anadolu’nun farklı bölgelerine yayılmış dinamik bir Türkmen teşekkülü olduğu anlaşılmaktadır. Oğuzların Eymür boyuna mensup olduğu değerlendirilen bu cemaatin özellikle Dulkadirli Türkmenleri bünyesinde önemli bir yer tuttuğu; Maraş, Sivas Yeni İl sahası başta olmak üzere çeşitli bölgelerde hem konar-göçer hem de yarı yerleşik bir yaşam tarzı sürdürdüğü görülmektedir. Tahrir kayıtlarında farklı sancak ve nahiyelerde tespit edilmesi, söz konusu topluluğun Osmanlı iskân politikaları çerçevesinde zamanla farklı sahalara sevk edildiğini ve bu süreçte çeşitli kollara ayrılarak varlığını sürdürdüğünü göstermektedir. Maraş ve çevresindeki kayıtlar, Çağırganlu cemaatinin bölgedeki konar-göçer Türkmen nüfusun dikkate değer unsurlarından biri olduğunu ortaya koymaktadır. Hısn-ı Mansur, Behisni ve Keferdiz gibi sahalarda kışlak ve yaylak düzenine bağlı olarak hareket eden cemaatin, hayvancılığa dayalı faaliyetlerini sürdürürken bazı yerleşim birimlerinde ziraatla da meşgul olduğu anlaşılmaktadır. Bu durum, klasik konar-göçer yaşam tarzının korunmakla birlikte yerleşik hayata geçiş sürecine de kademeli biçimde dâhil olunduğunu göstermesi bakımından önem taşımaktadır. Bununla birlikte cemaatin Bozulus Türkmenleri, Musabeğlü Ekradı ve çeşitli aşiret birlikleri içerisinde de görülmesi; Halep, Amid, Karaman ve Kırşehir gibi farklı sancaklarda kaydedilmesi, Çağırganlu cemaatinin Anadolu’daki göç ve iskân hareketleriyle paralel biçimde geniş bir coğrafyada varlık gösterdiğini ortaya koymaktadır. Bu yönüyle Çağırganlu cemaati, Anadolu’nun Türkleşme ve iskân sürecinde rol oynayan önemli Türkmen teşekküllerinden biri olarak değerlendirilebilir.

Abstract

When the Ottoman tahrir registers and archival records of the sixteenth and seventeenth centuries are examined, it is understood that the community referred to in the sources as “Çağırgan/Çağırganlu/Çağırganluoğulları” was a dynamic Turkmen formation dispersed across different regions of Anatolia. This community, which is considered to have belonged to the Eymür tribe of the Oghuz Turks, appears to have occupied an important position particularly within the Dulkadirli Turkmens, and to have maintained both nomadic and semi-settled ways of life in various regions, especially in Maraş and the Sivas Yeni İl area. Their identification in the tahrir records across different sanjaks and nahiyes demonstrates that this community was gradually transferred to different regions within the framework of Ottoman settlement policies and continued its existence by dividing into various branches throughout this process. The records concerning Maraş and its environs reveal that the Çağırganlu community constituted one of the noteworthy elements of the nomadic Turkmen population in the region. It is understood that the community, which moved in accordance with the wintering and summering system in areas such as Hısn-ı Mansur, Behisni, and Keferdiz, maintained its pastoral activities while also engaging in agriculture in certain settlements. This situation is significant in demonstrating that, although the classical nomadic way of life was preserved, the community was also gradually incorporated into the process of sedentarization. Furthermore, the presence of the community among the Bozulus Turkmens, the Musabeğlü Kurds, and various tribal confederations, as well as its registration in different sanjaks such as Aleppo, Amid, Karaman, and Kırşehir, indicates that the Çağırganlu community maintained a presence across a wide geographical area in parallel with the migration and settlement movements in Anatolia. In this respect, the Çağırganlu community may be regarded as one of the important Turkmen formations that played a role in the Turkification and settlement process of Anatolia.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

Yavuz, K. (2026). Oğuzların Eymür boyuna tabi Çağırganlu Cemaati’nin XVI. ve XVII. yüzyıllarda Anadolu’daki İskân sahaları. ODÜ SOSYAL BİLİMLER ARAŞTIRMALARI DERGİSİ-ODÜSOBİAD, Cilt: 16 Sayı: 3. https://doi.org/10.48146/odusobiad.1955972

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (27)

  1. Arşiv Belgeleri Başkanlık Osmanlı Arşivi (BOA):
  2. Tapu Tahrir Defteri (BOA TD): 124, 200, 262, 402, 419, 506, 561, 604, 998, 1061.
  3. Maliyeden Müdevver Defterler (BOA MAD): 3739, 6159, 14679;
  4. Evkaf Haremeyn Muhasebesi (BOA EV HMH): 394.
  5. Vakıflar Genel Müdürlüğü (VGM Zabıt Kutusu): 56.
  6. Tapu ve Kadastro Genel Müdürlüğü, Kuyud-ı Kadime Arşivi (KKA):
  7. Tapu Tahrir Defteri (KKA TD): 101, 108, 109, 116, 171.
  8. Kitap ve Makaleler
  9. Aybek, C., & Alpaslan D. (2025). Osmanlı’da tevliyet ve zaviyedarlık: Gümüşhane Çağırgan Baba Vakfı Zaviyesi örneği. Kamu Yönetimi Enstitüsü Sosyal Bilimler Dergisi, 5(2), 615-633.
  10. Barkan, Ö. L. (1942). Osmanlı İmparatorluğu’nda bir iskân ve kolonizasyon metodu olarak vakıflar ve temlikler: kolonizatör Türk Dervişleri. Vakıflar Dergisi, 2, 279–304.
  11. Bostan, M. H. (2002). XV-XVI. asırlarda Trabzon Sancağın’da sosyal ve iktisadi hayat. Türk Tarih Kurumu.
  12. Çakar, E. (2002). XVI. yüzyılda Suriye’de yaşayan Salur ve Çoğun Türkmenleri. Fırat Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 12(12), 325-340.
  13. Fatsa, M. (2012). Çepnilerin dini mensubiyeti ve Kürtün’de bir tekke: Güvenç Abdal meselesi. Karadeniz İncelemeleri Dergisi, 13(13), 27-48.
  14. Fatsa, M. (2011). Doğu Karadeniz Bölgesi’nde vakıf yoluyla iskân metoduna bir örnek: Alucra’da Çağırgan Zaviyeleri. Vakıflar Dergisi, 36, 87-100.
  15. Gülensoy, T. (2007). Türkiye Türkçesindeki Türkçe sözcüklerin köken bilgisi sözlüğü. Türk Dil Kurumu Yayınları.
  16. Halaçoğlu, Y. (2009). Anadolu’da aşiretler, cemaatler ve oymaklar (1453–1650., TÜSOKTAR. Kaşgarlı Mahmud, Divanü Lügati’t-Türk (haz. Besim Atalay).
  17. Korkmaz, Z. (2022). Türkiye Türkçesi grameri. Türk Dil Kurumu Yayınları.
  18. Ocak, A. Y. (2011). Babailer isyanı. Dergah.
  19. Orhonlu, C. (1963). Osmanlı İmparatorluğu’nda aşiretlerin iskanı. Edebiyat Fakültesi Basımevi.
  20. Solak, İ. (2002a). XVI. Yüzyılda Maraş ve çevresinde Dulkadirli Türkmenleri. Selçuklu Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları Dergisi, 12, 109-154.
  21. Solak, İ. (2002b). XVI. asırda Maraş kazası [Yayımlanmamış Doktora tezi, Selçuk Üniversitesi]. YÖK Tez Merkezi.
  22. Sümer, F. (1987). Dulkadir elini meydana getiren oymaklar [Kahramanmaraş 1. Kurtuluş Sempozyumu 10-11 Şubat 1986] 43-48.
  23. Sümer, F. (1999). Oğuzlar (Türkmenler) Tarihleri- Boy Teşkilatlatı- Destanları. Türk Dünyası Araştırmaları Vakfı.
  24. Sümer, F. (2024). Oğuzlar (Türkmenler). Türk Tarih Kurumu.
  25. Şemseddin Sami, Kamûs-ı Türki, Maarif Nezareti, Dersa’adet 1317.
  26. Taştemir, M. (1999). XVI. yüzyılda Adıyaman (Behisni, Hısn-ı Mansur, Gerger, Kahta) sosyal ve iktisadi tarihi. Türk Tarih Kurumu.
  27. Yinanç, R. (1989). Dulkadir beyliği. Türk Tarih Kurumu.