Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar
AI InsightAraştırmanın bulgularına göre, Cumhuriyet döneminde Türk-İslam sanatlarının sürdürülme-sinde ve ilerleyen yıllarda bu sanatlara ilginin artmasında devlet politikalarının doğrudan ve dolaylı rolü vardır.
📌 3 Maddede Bu Makale
Özet
Bu makalenin amacı, Cumhuriyet’in ilanından 2000 yılına kadar geçen sürede Türk-İslam sanatlarının sürdürülmesinde, bu sanatlara ilginin artmasında devlet politikaları ve kamu kurumlarının rolünü incelemektir. Araştırma nitel bir çalışma olup, fenomenolojik desenle tasarlanmıştır. Bu kapsamda, veriler 1960-1990 yılları arasında hüsn-i hat, tezhip ve ebru sanatlarını öğrenmeye başlayan ve sanatlarını sürdüren 21 sanatçı ile gerçekleştirilen derinlemesine görüşmeler yoluyla elde edilmiştir. Araştırmanın kuramsal çerçevesini Pierre Bourdieu’nün sanat alanı yaklaşımı oluşturmaktadır. Araştırmanın bulgularına göre, Cumhuriyet döneminde Türk-İslam sanatlarının sürdürülme-sinde ve ilerleyen yıllarda bu sanatlara ilginin artmasında devlet politikalarının doğrudan ve dolaylı rolü vardır. Kültür politikaları kapsamında milli kültür ve Türk-İslam sentezi söylemlerinin yanı sıra ekonomi politikaları ve dış politikaların da rolü olduğu tespit edilmiştir. Çeşitli kamu kurumlarında açılan kurslar Türk-İslam sanatlarının görünürlüğünün artmasına ve yaygınlaşmasına katkı sağlamıştır. Üniversitelerde açılan Geleneksel Türk Sanatları Bölümü ile bu sanatların akademik alanda kurumsallaşmasına imkân sağlanmıştır. Bunların yanında Kültür Bakanlığı Türk Süsleme Sanatları Şubesinin yürüttüğü faaliyetlerin de söz konusu sanatların tanınmasında rol oynadığı görülmüştür.
Abstract
The aim of this article is to examine the role of state policies and public institutions in the preservation of Turkish-Islamic arts and in the growing interest in these arts from the proclamation of the Republic until the year 2000. The study is qualitative in nature and is designed within a phenomenological framework. In this context, the data were obtained through in-depth interviews conducted with 21 artists who began learning and practicing calligraphy, illumination, and marbling between 1960 and 1990. The theoretical framework of the study is based on Pierre Bourdieu’s approach to the field of art. The findings indicate that state policies played both direct and indirect roles in the preservation of Turkish-Islamic arts during the Republican period and in the subsequent increase in interest in these arts. Within the scope of cultural policies, discourses of “national culture” and the “Turkish-Islamic synthesis,” as well as economic and foreign policies, were found to be influential. Courses offered by various public institutions contributed to the increased visibility and dissemination of Turkish-Islamic arts. The establishment of Departments of Traditional Turkish Arts at universities enabled the institutionalization of these arts within the academic field. In addition, the activities carried out by the Department of Turkish Decorative Arts within the Ministry of Culture were found to play a role in promoting and increasing recognition of these arts.