Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar
AI InsightSonuç olarak çalışma, tasavvufî ahlâkın ve Ahîlik geleneğinin, bireysel davranış ve toplumsal ilişkiler bağlamında yaşam kalitesine katkı sunabilecek normatif ve kültürel bir çerçeve oluşturduğunu ileri sürmekte; bu ilişkinin din sosyolojisi ve iş ahlâkı literatürleri arasında disiplinlerarası bir tartışma zemini sağlayabileceğini önermektedir.
📌 3 Maddede Bu Makale
Özet
Tasavvuf geleneği, insanın varoluşuna anlam kazandıran ahlâkî ve mânevî ilkeleriyle bireysel ve toplumsal hayatın niteliğine ilişkin önemli perspektifler sunmaktadır. Bu çalışma, tasavvufî ahlâk anlayışının “yaşam kalitesi” ve “kalite güvencesi” kavramlarıyla hangi düzeylerde ilişkilendirilebileceğini incelemeyi amaçlamaktadır. Kavramsal ve karşılaştırmalı bir literatür incelemesine dayanan araştırmada, modern kalite yönetimi literatüründe yer alan kalite, kalite güvencesi ve süreç güvenilirliği gibi kavramlar ile tasavvufî ahlâk ilkeleri arasındaki olası kesişim noktaları ele alınmaktadır. Çalışmada özellikle tasavvufî ahlâkın tarihsel olarak kurumsallaşmış bir yansıması olan Ahîlik teşkilâtı üzerinden, meslekî disiplin, özdenetim, güven ve toplumsal sorumluluk gibi ilkelerin kalite kültürüyle olan ilişkisi değerlendirilmektedir. Bu bağlamda tasavvuf, modern kalite sistemleriyle doğrudan özdeş bir yapı olarak değil; bireysel sorumluluk, ahlâkî özdenetim ve toplumsal güven üretimi bakımından benzer işlevler gösterebilen bir düşünce çerçevesi olarak ele alınmaktadır. Sonuç olarak çalışma, tasavvufî ahlâkın ve Ahîlik geleneğinin, bireysel davranış ve toplumsal ilişkiler bağlamında yaşam kalitesine katkı sunabilecek normatif ve kültürel bir çerçeve oluşturduğunu ileri sürmekte; bu ilişkinin din sosyolojisi ve iş ahlâkı literatürleri arasında disiplinlerarası bir tartışma zemini sağlayabileceğini önermektedir.
Abstract
The Sufi tradition offers significant perspectives on the quality of individual and social life through its moral and spiritual principles that give meaning to human existence. This study aims to examine the extent to which the Sufi understanding of ethics can be related to the concepts of “quality of life” and “quality assurance.” Based on a conceptual and comparative literature review, the research explores possible intersections between concepts such as quality, quality assurance, and process reliability in the modern quality management literature and the ethical principles of Sufism. In particular, the study evaluates the relationship between the culture of quality and principles such as professional discipline, self-regulation, trust, and social responsibility through the institution of the Aḫī organization, which historically represents an institutionalized manifestation of Sufi ethics. In this context, Sufism is not treated as a structure directly identical to modern quality systems; rather, it is approached as a framework of thought that may display similar functions in terms of individual responsibility, moral self-regulation, and the production of social trust. In conclusion, the study argues that Sufi ethics and the Aḫī tradition may constitute a normative and cultural framework that can contribute to the quality of life in terms of individual behavior and social relations. It further suggests that the relationship explored in this study may provide an interdisciplinary ground for discussion between the fields of sociology of religion and business ethics.