Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar
AI InsightBulgular: Tüm kohortta hastaların medyan yaşı 49 (18-77) olup, %74.5'i (n=38) kadındı.
📌 3 Maddede Bu Makale
Özet
Amaç: Ağır astımda küçük hava yolu disfonksiyonu (KHD), persistan hava akımı kısıtlılığının önemli bir bileşeni olup semptom kontrolü ve solunum fonksiyonları ile ilişkilidir. Vital kapasitenin %25-%75 arasındaki zorlu ekspiratuar akım (FEF%25-75) değerindeki azalma, KHD’unu göstererek astım gelişimi ve ilerlemesiyle ilişkilendirilmiştir. Bu çalışmada ağır astımlı hastalarda biyolojik tedavilerin solunum fonksiyonları, özellikle küçük havayolu ile ilişkili spirometrik parametreler üzerindeki etkisinin gerçek yaşam verileriyle değerlendirilmesi amaçlandı. Gereç ve Yöntem: Bu retrospektif tek merkezli çalışmaya 01.11.2023-01.04.2026 tarihleri arasında İzmir Şehir Hastanesi Alerji polikliniğimizde takip edilen biyolojik tedavi başlanan ve tedavi öncesi ile tedavi süresinde/sonrası solunum fonksiyon testi (SFT) verilerine ulaşılabilen 51 ağır astım hastası dahil edildi. Demografik özellikler, kan eozinofil ve total IgE düzeyleri kaydedilerek tedavi öncesi ve sonrası spirometrik parametreler (FEV1%, FEF %25-75, FEV1/FVC) karşılaştırıldı. Ayrıca yalnızca tek biyolojik ajan kullanan 41 hastada ajan-bazlı alt grup analizi yapıldı. Bulgular: Tüm kohortta hastaların medyan yaşı 49 (18-77) olup, %74.5'i (n=38) kadındı. Medyan eozinofil düzeyi 510 hücre/µL ve total IgE düzeyi 248 IU/mL olarak saptandı. Biyolojik ajan kullanımının genel medyan süresi 15 (2-84) aydı. Hastaların biyolojik tedavi öncesi ve sonrasında yapılan SFT analizinde, medyan FEF %25-75 değerinin %45’ten %66’ya (p<0,001), FEV1 değerinin %68’den %79’a (p<0,001) ve FEV1/FVC oranında ise medyan düzeyde 76’dan 77’ye daha sınırlı ama istatistiksel olarak anlamlı bir artış saptandı (p=0,006). Tek biyolojik ajan (monoterapi) alan 41 hastanın alt grup analizlerinde; Omalizumab grubunda (n=12) medyan FEF %25-75 değeri %41’den %70’e (p<0,001), mepolizumab grubunda (n=15) %36’dan 58’e (p=0,006), benralizumab grubunda (n=14) ise %54’ten %66’ya (p=0,035) anlamlı artış saptandı. FEV1 ve FEV1/FVC parametrelerinde sadece benralizumab grubunda anlamlı iyileşme gözlendi (sırasıyla p=0,033; p=0,001). Sonuç: Ağır astım hastalarında biyolojik tedaviler, bu gerçek yaşam kohortunda solunum fonksiyonlarında, özellikle küçük havayolu ile ilişkili spirometrik parametrelerde iyileşme ile ilişkili bulunmuştur. En tutarlı düzelme FEF %25-75 parametresinde izlenmiş olup, bu bulgu hem tüm kohortta hem de monoterapi alt gruplarında küçük havayolu yanıtının izlenmesinde bu parametrenin yararlı olabileceğini düşündürmektedir. Bu veriler, biyolojik tedavilerin ağır astımda küçük havayolu fonksiyonları üzerinde olumlu etkileri olabileceğini desteklemektedir.
Abstract
Aim: In severe asthma, small airway dysfunction (SAD) is an important component of persistent airflow limitation and is associated with symptom control and pulmonary function. A reduction in forced expiratory flow between 25% and 75% of vital capacity (FEF25–75) has been regarded as an indicator of SAD and has been linked to the development and progression of asthma. This study aimed to evaluate the effects of biologic therapies on pulmonary function, particularly on spirometric parameters related to small airway function, in patients with severe asthma using real-world data. Materials and Methods: This retrospective single-center study included 51 patients with severe asthma who were followed in the Allergy Outpatient Clinic of Izmir City Hospital between 01.11.2023 and 01.04.2026, had initiated biologic therapy, and had available pulmonary function test (PFT) data before and during/after treatment. Demographic characteristics, blood eosinophil counts, and total IgE levels were recorded, and pre- and post-treatment spirometric parameters (FEV1%, FEF25–75, and FEV1/FVC) were compared. In addition, an agent-based subgroup analysis was performed in 41 patients receiving only a single biologic agent. Results: In the overall cohort, the median age was 49 years (18–77), and 74.5% of the patients were female (n=38). The median eosinophil count was 510 cells/µL, and the median total IgE level was 248 IU/mL. The overall median duration of biologic therapy was 15 months (2–84). In spirometric analyses performed before and after biologic treatment, the median FEF25–75 increased from 45% to 66% (p<0.001), FEV1 from 68% to 79% (p<0.001), and FEV1/FVC from 76 to 77, representing a more limited but still statistically significant increase (p=0.006). In subgroup analyses of the 41 patients receiving biologic monotherapy, the median FEF25–75 increased significantly from 41% to 70% in the omalizumab group (n=12; p<0.001), from 36% to 58% in the mepolizumab group (n=15; p=0.006), and from 54% to 66% in the benralizumab group (n=14; p=0.035). Significant improvement in FEV1 and FEV1/FVC was observed only in the benralizumab group (p=0.033 and p=0.001, respectively). Conclusion: In this real-world cohort of patients with severe asthma, biologic therapies were associated with improvement in pulmonary function, particularly in spirometric parameters related to small airway function. The most consistent improvement was observed in FEF25–75, suggesting that this parameter may be useful for monitoring small airway response both in the overall cohort and in monotherapy subgroups. These findings support the potential beneficial effects of biologic therapies on small airway function in severe asthma.