Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar
AI InsightRefakatsiz küçüklerin psikolojik ve fiziksel açıdan aşırı kırılgan ve savunmasız konumda olduğunu ve bu nedenle huzur ve güven ihtiyaçları olduğunu ifade eden AİHM, refakatsiz küçüklerle ilgili başvurularda öncelikle kişinin çocuk olup olmadığının tespit edilmesi gerektiğini belirtmekle birlikte çocuğun savunmasız haline dikkat çekerek tutulma gerekliliğini ve tutulma koşullarını değerlendirmiştir.
📌 3 Maddede Bu Makale
Özet
Çocuğun konu edildiği ve tarafı olduğu her türlü işlem, eylem ve kararda temel referans noktasını oluşturan “çocuğun üstün yararı” ilkesi, ilk defa 1924 Cenevre Bildirgesi’nde yer almış, 1959 tarihli BM Çocuk Hakları Sözleşmesi ile somutlaşarak insan hakları hukukunun önemli bir parçasını oluşturmuştur. Çocukla ilgili her türlü süreçte çocuğun yararının birincil, öncelikli ve diğer yararların ötesinde tutulmasını gerektiren bir ilke olarak çocuğun üstün yararı, ailesinden ve yasal temsilcisinden ayrı düşmüş çoklu kırılganlık haliyle mücadele etmeye çalışan “refakatsiz küçükler” söz konusu olduğunda evleviyetle dikkate alınmaktadır. Savaşlar, krizler, olağanüstü haller ve bir takım ailevi sebepler dolayısıyla ailelerinden ve çoğunlukla yaşadıkları yerlerden kopmak zorunda kalan refakatsiz küçükler, pek çok insan hakkı ihlaliyle karşı karşıya kalma durumundadır. Bölgesel düzlemde en etkili insan hakları organlarından biri olan AİHM, refakatsiz küçüklerle ilgili verdiği kararlarda çocuğun yüksek yararını öncelikle değerlendirerek, Çocuk Hakları Sözleşmesi’ni bir yorum aracı olarak kabul etmiştir. Refakatsiz küçüklerin psikolojik ve fiziksel açıdan aşırı kırılgan ve savunmasız konumda olduğunu ve bu nedenle huzur ve güven ihtiyaçları olduğunu ifade eden AİHM, refakatsiz küçüklerle ilgili başvurularda öncelikle kişinin çocuk olup olmadığının tespit edilmesi gerektiğini belirtmekle birlikte çocuğun savunmasız haline dikkat çekerek tutulma gerekliliğini ve tutulma koşullarını değerlendirmiştir.
Abstract
The principle of “the best interests of the child”, which constitutes the fundamental reference point in all kinds of transactions, actions and decisions involving children and to which they are a party, was first included in the 1924 Geneva Declaration and became concrete with the 1959 UN Convention on the Rights of the Child, forming an important part of human rights law. The principle of the child's best interests, which requires that the child's best interests be prioritized and placed above all other interests in all processes concerning children, is given paramount consideration in the case of "unaccompanied minors" who are struggling with multiple vulnerabilities after being separated from their family and legal guardians. Unaccompanied minors who are forced to leave their families and often their homes due to wars, crises, states of emergency, and various family reasons, face numerous human rights violations. The European Court of Human Rights, one of the most influential human rights bodies at the regional level, prioritizes the best interests of the child in its decisions concerning unaccompanied minors, and accepts the Convention on the Rights of the Child as a tool for interpretation. The European Court of Human Rights, stating that unaccompanied minors are extremely fragile and vulnerable psychologically and physically and therefore have a need for peace and security, noted that in applications concerning unaccompanied minors, it is necessary to first determine whether the person is a child, but also assessed the necessity of detention and the conditions of detention, drawing attention to the child's vulnerability.