Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar
AI InsightElde edilen bulgulara göre, katılımcılar en yüksek doğruluk oranına öğrenmekte oldukları İngilizcede, en düşük orana ise anadilleri olan Türkçede ulaşmıştır.
📌 3 Maddede Bu Makale
Özet
Bu çalışma, Türk dinleyicilerin sözce sonu ezgi desenlerini (alçalan/yükselen) ana dilleri olan Türkçede, öğrenmekte oldukları İngilizcede ve aşina olmadıkları bir dil olan Urducada nasıl algıladıklarını incelemektedir. Bu dillerde alçalan veya yükselen ezgi görünümlerine sahip altmış sözceye ait ses kaydı, Türkiye’de yükseköğretim düzeyinde bir yıllık hazırlık eğitimi almakta olan B1 düzeyindeki Türk İngilizce öğrenicilerine sunulmuştur. Katılımcılardan ayrıca, dinleme deneyimlerini değerlendirerek diller arası zorlanma derecesi, rahatlık, başarı algısı ve odaklanma gereksinimi gibi konular hakkında görüşlerini paylaşmaları istenmiştir. Test sonuçları betimsel olarak çözümlenmiş, yansıtma sorularına verilen yanıtlar ise tematik analiz yöntemiyle incelenmiştir. Elde edilen bulgulara göre, katılımcılar en yüksek doğruluk oranına öğrenmekte oldukları İngilizcede, en düşük orana ise anadilleri olan Türkçede ulaşmıştır. Urduca, ezgi algılama açısından en zor dil olarak değerlendirilmiş ve genellikle aşinalık eksikliğine bağlı olarak en fazla dikkat gerektiren dil olarak tanımlanmıştır. Katılımcılar Türkçeyi daha tanıdık bulmalarına ve kendilerini Türkçede daha başarılı bulmalarına rağmen hem İngilizcede hem de Urducada Türkçeye kıyasla daha iyi bir performans göstermiştir. Ayrıca, sonuçlar Türk dinleyicilerin İngilizce ve Türkçede sözce sonundaki azalan ezgiyi belirlemekte daha fazla zorlandığını ortaya koymuştur. Dinleyicilerin anadili statüsü nedeniyle Türkçeye aşinalıklarının bulunması aşırı bir güvene neden olurken, Urducanın dinleyicileri bilinmezliği nedeniyle daha fazla dikkat etmeye zorladığı görülmektedir. Öğrenilmekte olan dil olarak İngilizce ise hem rahatlık hem de zorluk unsurlarını bir arada barındırmıştır. Bu doğrultuda ulaşılan bulgular, algı ile performans arasındaki uyuşmazlığı da ortaya koymaktadır.
Abstract
This study explores how Turkish listeners perceive final intonation patterns (fall/rise) in three different languages: their native language, Turkish; their target language, English; and Urdu, a language unfamiliar to them. Sixty utterances featuring fall or rise intonation from these languages were presented to B1-level Turkish EFL students enrolled in a one-year pre-faculty English program at a state university in Türkiye. Listeners also reflected on their listening experiences, expressing their perceptions of difficulty, comfort, success, and the level of focus required. The test results were analyzed descriptively, while responses to reflection questions were examined through thematic analysis. Findings indicated that Listeners achieved the highest accuracy in English and the lowest in Turkish. Urdu was perceived as the most challenging for intonation perception, demanding the greatest concentration, often attributed to its unfamiliarity. Despite feeling more at ease and confident with Turkish, Listeners performed better in both Urdu and English. Additionally, the results confirmed that Turkish EFL learners struggled more with identifying final falling intonation in English and Turkish. While the familiarity of Turkish may have led to overconfidence, the unfamiliar nature of Urdu appeared to enhance attentiveness. English, as the language they were learning, presented a balance of both comfort and difficulty. These findings highlight a discrepancy between perception and actual performance.