Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar
AI InsightBulgular, şiddet algısının basit bir kuşak karşıtlığına indirgenemeyecek ölçüde karmaşık, çok katmanlı ve yer yer çelişkili deneyim yörüngeleri üzerinden şekillendiğine işaret etmektedir.
📌 3 Maddede Bu Makale
Özet
Bu çalışma, geleneksel ataerkil kodların güçlü biçimde hissedildiği Şanlıurfa bağlamında, farklı medeni durumlara sahip ve evlilik deneyimi yaşamış kadınların aile içi şiddeti deneyimleme ve anlamlandırma biçimlerindeki kuşaklararası dönüşümü yorumsamacı fenomenolojik analiz yaklaşımıyla incelemektedir. Araştırma, genç kuşak torunlar ve yaşlı kuşak büyükannelerden oluşan, farklı medeni durumlara sahip ve evlilik deneyimi yaşamış toplam 26 kadınla yürütülen yarı yapılandırılmış derinlemesine görüşmelere dayanmaktadır. Bulgular, şiddet algısının basit bir kuşak karşıtlığına indirgenemeyecek ölçüde karmaşık, çok katmanlı ve yer yer çelişkili deneyim yörüngeleri üzerinden şekillendiğine işaret etmektedir. Yaşlı kuşağın bazı katılımcıları şiddeti, ataerkil düzenin ve aile içi hiyerarşinin devamı için gerekli bir “terbiye” aracı olarak meşrulaştırırken; kişisel travma deneyimi öne çıkan bazı yaşlı katılımcılar şiddeti koşulsuz biçimde yanlış ve “zulüm” olarak anlamlandırmaktadır. Benzer şekilde, genç kuşakta baskın eğilim şiddeti bir “suç” ve hak ihlali olarak tanımlama yönünde olsa da bazı genç katılımcıların namus, itaat ve tahrik gibi geleneksel normları kısmen yeniden ürettiği görülmektedir. Analiz, şiddetin nedenine ilişkin açıklamalarda ve şiddete karşı geliştirilen stratejilerde de hem kuşaklararası hem de kuşak içi önemli farklılaşmalar bulunduğunu göstermektedir. Çalışma, Pierre Bourdieu’nün habitus, Deniz Kandiyoti’nin ataerkil pazarlık ve R. W. Connell’in hegemonik erkeklik kavramlarını, Şanlıurfa’nın yerel bağlamında ilişkisel bir analitik çerçeve olarak birlikte kullanmaktadır. Sonuç olarak çalışma, klasik ataerkil pazarlığın bazı katılımcı anlatılarında işlev kaybına uğradığı koşullarda, habitus düzeyinde kuşaklararası farklılaşma ve yer yer kırılma emarelerinin görünür hale geldiğini; bunun da yerel hegemonik erkeklik kurgularının kadın anlatılarında algısal olarak sorgulanmasına ve bir meşruiyet gerilimine zemin hazırladığını ileri sürmektedir.
Abstract
This study examines the intergenerational transformation in how women with marital experience perceive, experience, and interpret domestic violence in Şanlıurfa, a local context where traditional patriarchal codes remain strongly felt. Drawing on an interpretative phenomenological analysis approach, the research is based on semi-structured, in-depth interviews with 26 women who have experienced marriage across different marital statuses, from two generations: younger granddaughters and older grandmothers. The findings suggest that perceptions of domestic violence are shaped by complex, multilayered, and at times contradictory experiential trajectories that cannot be reduced to a simple generational opposition. While some older participants legitimise violence as a necessary form of “discipline” for maintaining patriarchal order and intra-family hierarchy, other older participants whose narratives are marked by personal traumatic experiences understand violence as an unconditional wrong and as “oppression”. Similarly, although the dominant tendency among younger participants is to define violence as a “crime” and a violation of rights, some younger women partially reproduce traditional norms related to honour, obedience, and provocation. The analysis also shows significant intergenerational and intra-generational differences in the perceived causes of violence and in the strategies developed in response to it. The study brings together Pierre Bourdieu’s concept of habitus, Deniz Kandiyoti’s theory of patriarchal bargaining, and R. W. Connell’s concept of hegemonic masculinity as a relational analytical framework for interpreting these dynamics in the local context of Şanlıurfa. Overall, the study argues that, under conditions in which classical patriarchal bargains appear to lose some of their practical force in certain participant narratives, signs of intergenerational differentiation and partial rupture at the level of habitus become visible. This, in turn, points to the perceptual questioning of local hegemonic masculinity constructs in women’s narratives and to the emergence of a legitimacy tension around these constructs.