Dergiler / Türk Akademik Sosyal Bilimler Araştırma Dergisi / 2025 / Cilt: 8 Sayı: 2

Tefsîri Özelinde Fahreddîn Er-Râzî’nin Fıkıh Usûlü Anlayışı ve İstidlâl Metodu

Fakhr al-Din al-Râzî's Undrstanding of Legal Theory and Method of Inference in the Context of his Qur'anic Exeegesis

Nevzat Murat(SÜLEYMAN DEMİREL ÜNİVERSİTESİ, SOSYAL BİLİMLER ENSTİTÜSÜ)0000-0003-0110-6053
İshak Özgel(SÜLEYMAN DEMİREL ÜNİVERSİTESİ, SOSYAL BİLİMLER ENSTİTÜSÜ)0000-0002-3807-414X
Sayfa
184–199
Yayın Tarihi
2026-01-03
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bu ilmî kronoloji, usûl anlayışının tefsîrinde bariz bir şekilde gözlemlenmesine vesile olmakta ve takip ettiği usûl geleneğini de göstermektedir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Fıkıh usûlü şer’i delillerden hüküm çıkarma metotlarını konu edinen müstakil bir ilim alanıdır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Bu okumalar neticesinde, meselenin kapsamlı bir şekilde anlaşılması, ileri sürülen görüş ve delillerin değerlendirilmesi ve ilgili meselenin ispatı sadedinde üç temeli olan bir usûl anlayışı tespit edilmiştir.
💡
Sonuç & Katkı:Bu ilmî kronoloji, usûl anlayışının tefsîrinde bariz bir şekilde gözlemlenmesine vesile olmakta ve takip ettiği usûl geleneğini de göstermektedir.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Tahkîk · Tahrîr · Takrîr

Özet

Fıkıh usûlü şer’i delillerden hüküm çıkarma metotlarını konu edinen müstakil bir ilim alanıdır. Istılâhî olarak dini meselelerin bağlayıcılığını konu edinen delillere genel bir bakışı ve bu delillerden hüküm çıkarmak için takip edilecek yöntemleri konu edinmektedir. Bu tarifin sonucunda ana kaynak olan Kur’ân-ı Kerîm’in anlaşılmasına duyulan ihtiyaç, fıkıh usûlü ilmini kıymetli bir konuma yükseltmiştir. Çalışmada Râzî’nin, fıkıh usûlü anlayışı ve istidlâl metodu tefsîri özelinde ele alınacaktır. Râzî’nin usûl alanında kaleme aldığı eserler, ilmî hayatının başlangıç dönemlerini kapsamakta, tefsîr çalışmaları ise kapsamlı bir dönemi teşkil etmektedir. Bu ilmî kronoloji, usûl anlayışının tefsîrinde bariz bir şekilde gözlemlenmesine vesile olmakta ve takip ettiği usûl geleneğini de göstermektedir. Ancak tefsîri kapsamlı bir şekilde incelendiğinde, usûl anlayışı hakkında bir tanımlamanın yapılmadığı gözlemlenmiştir. Bu yön tefsîr ve fıkıh usûlü alanında kaleme aldığı eserlerin detaylı okunmasına ve usûl anlayışının metnin bütünü içerisinden tespit edilmesine sevk etmiştir. Bu okumalar neticesinde, meselenin kapsamlı bir şekilde anlaşılması, ileri sürülen görüş ve delillerin değerlendirilmesi ve ilgili meselenin ispatı sadedinde üç temeli olan bir usûl anlayışı tespit edilmiştir. Tespit edilen bu anlayışın ana başlıkları, tefsîri içerisindeki kullanımlarına uygun olmakla birlikte oluşturulan alt başlıkların genel çoğunluğu bu çalışmada üretilmiş özgün başlıklardır. Bu alt başlıklar tefsîrin genelinin gözden geçirilmesi ile elde edilmiş ve anlamsal karşılıklarına uygun olarak tasnif edilmiştir.

Abstract

Usûl al-figh is an independent field of knowledge that deals with the methods of deriving rulings from Islamic legal sources. Terminologically, it provides a genaral perspective on the evidences can cerning the binding nature of religious matters and examines the methodologies to be follwed in extracting rulings from these evidences. Asa primary source, the science of usûl al-figh. This study examines al-Râzî’s understanding of usûl al-figh and his method of inference specifically within the context of his tefsîr. While his Works in usûl reflect the early stages of his scholarly life, his tafsîr studies span a much broader period. This scholarly chronology allows for a clear absurvation of his methodological approach within his tafsîr and reveals the tradition he follows. However, a comprehensive examination of his tafsîr shows that his methodology in usûl is not explicitly defined. This has led toa close reading of his Works in both tafsîr and usûl, aiming to determine his medhodological stace from the entirety of his texts. As a result of these reading, a three-part methodological approach was idedified, covering the comprehensive understanding of an issue, the evaluation of presented views and evidences, and the prof of the matter in gvestion. The main headings of thes identified approach alingn with their usage in the tafsîr, while most of the subheadings are original titles producede in tihis study. These subheadigs were derived by reiewing the tafsîr as a whole and were classified aecording to their semantic correspondences.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

Murat, N., Özgel, İ. (2026). Tefsîri Özelinde Fahreddîn Er-Râzî’nin Fıkıh Usûlü Anlayışı ve İstidlâl Metodu. Türk Akademik Sosyal Bilimler Araştırma Dergisi, Cilt: 8 Sayı: 2, 184–199. https://doi.org/10.59372/turajas.1706485

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (26)

  1. Abdulkuddüs Bingöl, “İstikrâ”, DİA, TDV Yayınları, İstanbul, 2001, XXIII.
  2. Ali Durusoy, “Kıyas”, DİA, TDV Yayınları, Ankara, 2002, XXV.
  3. “Tekabül”, DİA, TDV Yayınları, İstanbul, 2011, XXXX.
  4. Asım Cüneyd Köksal-İbrahim Kâfi Dönmez, “Usûl-i Fıkıh” DİA, TDV Yayınları, İstanbul, 2012, XXXXII.
  5. Bekir Topaloğlu, “Kıyamet”, DİA, TDV Yayınları, Ankara, 2002, XXV.
  6. Ebû Abdillâh (Ebü’l-Fazl) Fahrüddîn Muhammed b. Ömer b. Hüseyin er-Râzî (ö. 606/1210), (XXXII) Mefâtîhu’l-Gayb, Dârü İhyâi’t-Türâsi’l-Arabî, Beyrut, 2000.
  7. Ebû Nasr İsmâil b. Hammâd el-Cevheri (ö. 400/1009), VI Tâcü’l-luga, thk., Ahmed Abdilgafûr Attâr, Dârü’l-İlmi li’l-Melâyîn, Beyrut, 1987.
  8. Tuncay Başoğlu, Fıkıh Usulünde Fahreddîn er-Râzî Mektebi, İsam Yayınları, İstanbul, 2014.
  9. Ebû Abdirrahmân el-Halil b. Ahmed (ö. 175/791), (VIII) Kitâbü’l-‘Ayn, thk., Mehdî el-Mahzûmî, İbrahim es-Sâmerrâî, Dârü ve Mektebetü’l-Hilâl, Kahire, 1988.
  10. Ebü’l-Kâsım Mahmûd b. Ömer b. Muhammed el-Hârizmî ez-Zemahşerî (ö. 538/1144), (I) Esâsü’l-Belâga, thk., Muhammed Bâsıl uyûn es-Sûd, Dârü’l-Kütübi’l-İlmiyye, Beyrut, 1998.
  11. İlyas Çelebi, “Hüsün ve Kubuh”, DİA, TDV Yayınları, İstanbul, 1999, XIX.
  12. H. Yunus Apaydın, “Ta‘lîl”, DİA, TDV Yayınları, İstanbul, 2010, XXXIX.
  13. Yusuf Şevki Yavuz, “Müşebbihe”, DİA, TDV Yayınları, İstanbul, 2006, XXXII.
  14. Ebü’l-Kâsım Mahmûd b. Ömer b. Muhammed ez-Zemahşerî (ö. 538/1144), (IV) el-Keşşâf ‘an haka‘ikı gavâmizi’t-tenzîl ve ‘uyûni’l-ekâvîl fî vücûhi’t-te’vîl, Dârü’l-Kütübi’l-Arabî, Beyrut, 1987.
  15. Ebü’l-Velîd Süleymân b. Halef et-Tücîbî el-Bâcî (ö. 474/1081), (II) İhkâmü’l-fusûl fî ahkâmi’l-usûl, thk., Abdülmecîd türkî, Dârü’l-garbi’l-İslâmî, Beyrut, 1995.
  16. Ebü’l-Leys İmâmül’l-hüdâ Nasr b. Muhammed b. Ahmed b. İbrâhîm es-Semerkandî (ö. 373/983), (III) Tefsîrü’l-Kur’âni’l-Kerîm, Dârü’l-Kütübi’l-İlmiyye, Beyrut, 2006.
  17. Ebü’l-Kâsım Hüseyn b. Muhammed b. el-Mufaddal er-Râgıb el-İsfahânî (ö. V./XI. yy., İlk çeyreği), Câmi‘u’t-tefsîr, thk., Âdil b. Ali eş-Şiddî, Dârü’l-Vatan, Riyad, 2003.
  18. Ebü’l-Hasen Alî b. Muhammed b. Alî es-Seyyid-Şerif el-Cürcânî (ö. 816/1413), (I) et-Ta‘rîfât, Dârü’l-Kütübi’l-İlmiyye, Beyrut, 1983.
  19. Ebû Ca‘fer Muhammed b. Cerîr et-Taberî (ö. 310/923), (XXIV) Câmiu’l-Beyân ‘an Te’vîli Âyi’l Kur’ân, Müessesetü’r-Risâle, Beyrut, 2000.İbn Manzûr Muhammed b. Mükerrem b. Ali, (XV) Lisânü’l-Arab, Dârü Sâdır, Beyrut, 1994.
  20. Ebü’t-Tâhir Mecduddîn Muhammed b. Ya‘kûb b. Muhammed el-Fîrûzâbâdî (ö. 817/1515), el-Kâmûsü’l-muhît, (I) thk. M. Naîm el-Araksûsî, Müessesetü’r-Risâle, Beyrut, 2005.
  21. H. Yunus Apaydın, “Kıyas”, DİA, TDV Yayınları, Ankara, 2002, XXV.
  22. İlhan Kutluer, “Cevher”, DİA, TDV Yayınları, İstanbul, 1993, VII.
  23. İsmail Durmuş, “Teşbih”, DİA, TDV Yayınları, İstanbul, 2011, XXXX
  24. İsmail Cerrahoğlu, “Garânîk”, DİA, TDV Yayınları, İstanbul, 1996, XIII.
  25. M. Naci Bolay-Ali Bardakoğlu, “Delâlet”, DİA, TDV Yayınları, İstanbul, 1994, X.
  26. Süleyman Toprak, “Haşir”, DİA, TDV Yayınları, İstanbul, 1997, XVI.