Dergiler / Ortadoğu ve Göç / 2025 / Cilt: 15 Sayı: 2

Düzeltme: SELÇUKLU DÖNEMİNDE CİBÂL BÖLGESİNDE İKTİSADÎ HAYAT

Düzeltme: THE ECONOMİC STRUCTURE of the JİBÂL REGİON in the SELJUK PERİOD

Okan Küsgün(Milli Eğitim Bakanlığı)0000-0002-3288-2920
Sayfa
384–425
Yayın Tarihi
2025-12-23
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Çalışmamızda, Selçuklu zamanında Cibâl bölgesinin iktisadî vaziyetini ticaret, tarım ve sulama, hayvancılık, zanaat ve madencilik başlıkları altında açıklayıp, bölgenin ilgili devirdeki iktisadî canlılığını ifade etmeye çalışacağız.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Orta Çağ İslâm coğrafyacıları tarafından İran’ın merkezi ve batı kısmını kapsayan bir bölge olarak nitelendirilen Cibâl şehirleri Hemedan, Kum, Kâşân, Kazvin, Burûcîrd, Dînever, Sâve, Nihâvend ve Kerec’dir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Böylece de Cibâl’de yaklaşık 150 yıl sürecek olan Selçuklu egemenliği başlamış oldu.
💡
Sonuç & Katkı:Çalışmamızda, Selçuklu zamanında Cibâl bölgesinin iktisadî vaziyetini ticaret, tarım ve sulama, hayvancılık, zanaat ve madencilik başlıkları altında açıklayıp, bölgenin ilgili devirdeki iktisadî canlılığını ifade etmeye çalışacağız.
🔬Tür:Laboratuvar & Saha Deneyi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Selçuklu · Cibâl · Ticaret

Özet

Orta Çağ İslâm coğrafyacıları tarafından İran’ın merkezi ve batı kısmını kapsayan bir bölge olarak nitelendirilen Cibâl şehirleri Hemedan, Kum, Kâşân, Kazvin, Burûcîrd, Dînever, Sâve, Nihâvend ve Kerec’dir. Nihâvend Savaşı’nın neticesinde İslâm egemenliğinin başladığı Cibâl bölgesine Emevî, Abbâsî ve Büveyhîler başta olmak üzere birtakım devletler hâkim olmuş, Selçuklu egemenliği öncesinde de bölgede Büveyhîlere bağlı olarak Kâkûyî ve Annâzî hanedanları hüküm sürmüştür. Cibâl’de Selçuklu egemenliğinin başlaması da Dandanakan Savaşı’nın ardından toplanan Merv Kurultayı’nda alınan kararlar neticesinde bölgenin fethinden Tuğrul Bey’in mesul olması ve onun da Cibâl fetihlerine İbrâhim Yinal’ı memur etmesi neticesinde oldu. Tuğrul Bey’den aldığı emrin arından derhal Cibâl fetihleriyle alakadar olan İbrâhim Yinal’ın başta Burûcîrd ve Hemedan; Tuğrul Bey’in ise Kazvin ve İsfahan olmak üzere giriştiği fetih hareketleri neticesinde Cibâl bölgesi Selçuklu egemenliğine girdi. Böylece de Cibâl’de yaklaşık 150 yıl sürecek olan Selçuklu egemenliği başlamış oldu. Selçuklu hâkimiyeti altında Cibâl şehirlerinin gelişim gösterdiği alanlardan biri de iktisadî sahaydı. Bölge bu devirde ticari faaliyetlerde parlak bir görünümdeydi, öte yandan tarım da bu dönemde Cibâl şehirlerinde gerçekleştirilen faaliyetler arasındaydı. Şehirlerin su ihtiyacını karşılamak için inşa edilen kanalların işleyişi de fazlasıyla ehemmiyetliydi. Hayvancılık açısından çok gelişmiş bir vaziyette olmayan Cibâl’de esas öne çıkan iktisadî faaliyetler ise seramik sanatı ve madencilikti. Çalışmamızda, Selçuklu zamanında Cibâl bölgesinin iktisadî vaziyetini ticaret, tarım ve sulama, hayvancılık, zanaat ve madencilik başlıkları altında açıklayıp, bölgenin ilgili devirdeki iktisadî canlılığını ifade etmeye çalışacağız.

Abstract

The cities of Jibâl, described by medieval Islamic geographers as a region covering central and western Iran, are Hamadhan, Qom, Kashan, Qazvin, Borujird, Nahavand, Dinavar, Saveh, and Karaj. As a result of the Battle of Nahavand, a number of states, primarily the Umayyads, Abbasids, and Buyids, ruled the Jibâl region, where Islamic rule began. Before Seljuk rule, the Kakuyids and Annazids dynasties, affiliated with the Buyids, ruled the region. The beginning of Seljuk rule in Jibâl was also the result of decisions made at the Marw Council convened after the Battle of Dandanakan, whereby Tughrul Bey was made responsible for the conquest of the region and appointed Ibrâhim Yinal to lead the conquest of Jibâl. Following the orders he received from Tughrul Bey, Ibrâhim Yinal immediately began conquering the Jibâl region, starting with Borujird and Hamadhan, while Tughrul Bey conquered Qazvin and Isfahan. As a result of these conquests, the Jibâl region came under Seljuk rule. Thus began the Seljuk rule in Cibâl, which would last for approximately 150 years. One of the areas in which the cities of Jibâl developed under Seljuk rule was the economic sphere. The region was thriving commercially during this period, while agriculture was also among the activities carried out in the cities of Jibâl during this period. The operation of the canals built to meet the water needs of cities was also extremely important. Jibâl, which was not very developed in terms of animal husbandry, was mainly known for its ceramics and mining industries. In our study, we will explain the economic situation of the Cibâl region during the Seljuk period under the headings of trade, agriculture and irrigation, animal husbandry, crafts and mining, and we will try to express the economic vitality of the region during that period.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

Küsgün, O. (2025). Düzeltme: SELÇUKLU DÖNEMİNDE CİBÂL BÖLGESİNDE İKTİSADÎ HAYAT. Ortadoğu ve Göç, Cilt: 15 Sayı: 2, 384–425. https://ajindex.com/articles/1594549

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (89)

  1. Agacanov, S. (2006). Selçuklular. (E. Necef, Çev) İstanbul: Ötüken Neşriyat.
  2. Akyol, Y. (2024). Büyük Selçuklular döneminde ribatlar ve sosyo-kültürel ve ekonomik fonksiyonları (Yayımlanmamış Doktora Tezi). Ankara Yıldırım Beyazıt Üniversitesi, Ankara.
  3. Alptekin, C. (2021). Selçuklu ve Atabeglikler tarihi üzerine araştırmalar. İstanbul: Yeditepe Yayınları.
  4. Amanat, M. ve Mottahehed, R. (2018). Medieval Kashan: crossroads of commerce and culture. Eurasian Studies. 16, 395-429.
  5. Arzumânî, F. (1380). Negâreşi ber pişîne-i Nehâvend be estinad sikke nuvişteha. Ferhengan, 9, 68-81.
  6. Ashtor, E. (1976). a Social and economic history of the Near East in the Middle Ages. Berkeley: University of California Press.
  7. Bakır, A. (2001). Ortaçağ İslâm dünyasında deri, tahta ve kağıt sanayi. Belleten, 65 (242), 75-160.
  8. Bakır, A. (2000). Ortaçağ İslam dünyasında dokuma sanayi. Belleten, 64/(241), 749-826.
  9. Bakır, A. (1997). Ortaçağ İslam dünyasında madenler ve maden sanayi. Belleten, 61(232), 519-596.
  10. Belâzürî. (2013). Fütûhu’l-büldân. (M. Fayda, Çev.) İstanbul: Siyer Yayınları.
  11. Bonine, M.E. (1982). From qanat to kort: traditional irrigation terminology and practices in Central Iran. Iran, 20, 145-159.
  12. Bosworth, C. E. (1970). Dailamîs in Central Iran: the Kâkûyids of Jibâl and Yezd. Iran, 8, 73-95.
  13. Bausani, A. (1975). The Persians from the earliest days to the twentieth century. (J.B. Donne, İngilizceye Çev) London: Elek Books.
  14. Bulliet, R. W. (2011). Cotton, climate, and camels in early Islamic Iran and moment in World history. New York: Columbia University Press.
  15. Bündârî. (2016). Zübdetü’n-nusra ve nuhbetü’l-usra. (K. Burslan, Çev.) Ankara: Türk Tarih Kurumu Yayınları.
  16. Canby, S. R. (2016). Court and cosmos the great age of the Seljuqs. New York: Yale University Press.
  17. Curatola, G. (2016). Persian ceramics from the 9th to the 14th century. Milano: Skira Published.
  18. Debîr-i Siyaki, S. M. (1381). Seyr-i târîh-i binâ-i şehr-i Kazvin o binâha-yı an. Kazvin.
  19. Dihhudâ, A. E. (1377). Lugatnâme, (9-15. cilt), (M. Muayyen, S. C. Şehidi Haz.) Tahran: Müessese-i İntişârat ve Çâp-ı Danîşgâh-ı Tahran, Müessese-i Lugatnâme-i Dihhudâ.
  20. Ebû Dülef. (2020). er-Risâletü's-sâniye (İran seyahatnamesi). (S. Gündoğdu, Çev.) İstanbul: Kronik Kitap.
  21. Ebü’l-Ferec. (1945). Tarih. (1. cilt), (Ö.R. Doğrul, Çev.) Ankara: Türk Tarih Kurumu Yayınları.
  22. Ebü’l-Fidâ. (1860). Tâkvimü’l-büldân. (J. T. Reinaud vd. Haz.) Beyrut.
  23. el-Makdisî. (2022). Ahsenü't-tekâsîm. (R. Şeşen, Çev.) İstanbul: Yeditepe Yayınevi.
  24. Esedî-i Tûsî. (1336). Lugat-ı Fürs. (M. Debîr-i Siyâkî, Haz) Tahran.
  25. Eşrâkî, A. (1375). İçtimâi o ferhengi ketibeha-i devre-i Selcukî Mescid-i Cami-i Âtik Kazvin. Ferheng, Honaar, o Adab Kazvin (Nesim), Kazvin: Muessese-i Elhâdî Kum.
  26. Ettinghausen, R. ve Yarshater, E. (1979). Highlights of Persian art. Colorado: Westview Press.
  27. Fîrûzâbâdî. (2008). el-Kamûsü’l-muhît. (E. M. eş-Şamî ve Z. C. Ahmed Haz.) Kahire: Dârü’l-Hadis.
  28. Franck, I. vd. (1986). The Silk Road a history. New York, Facts on File.
  29. Gray, B. (1939). a Seljuq hoard from Persia. The British Museum Quartely, 13/3, 73-79.
  30. Gençtürk, C. (2023). Kâkûyî hükümdarı Zahîrüddin Ebû Mansûr Ferâmurz ve dönemi. Ortaçağ Araştırmaları Dergisi, 6/2, 511-531.
  31. Hakiket, A. (1966). Ferheng-i târîkh-i ve coğrafya-yi şehristanha-i Iran. Tahran.
  32. Halîfe b. Hayyât. (1995). et-Târîh. ( M. N. Kavvâz ve H. K. Kavvâz, Haz.) Beyrut.
  33. Halm, H. (2020). Haşhaşîler gizli bir örgütün tarihi. (A. Dirim, Çev.) İstanbul: Runik Kitap.
  34. Hamdullah Müstevfî-yi Kazvinî. (1919). Nüzhetü'l-kulûb. ( G. L. Strange, Çev.) London: E.J. Brill.
  35. Hamdullah Müstevfî-yi Kazvinî. (2018). Târîh-i güzîde. (M. Öztürk, Çev.) Ankara: Türk Tarih Kurumu Yayınları.
  36. Hamidian, A. vd. (2015). Qanat, traditional eco-technology for irrigation and water management. Agriculture and Agricultural Science Procedia, 4, 119-125
  37. Hamzeh, M. S. ve Ahmadi, B. S. Karvansaraha-i devre-i Selcuk Ostan-ı Kum. Çeharmin Kongre Asitani Târîkh-i Mimari o Şehrsazi (Ostan-ı Kum), 1-14
  38. Hândmîr. (1980). Düstûrü’l-vüzerâ. (H. Emin Süleyman, Haz.) Kahire.
  39. Hudûdü'l-âlem mine'l-meşrik ile'l-magrib. (2020). (A. Duman ve M. Ağarı, Çev.) İstanbul: Kitabevi.
  40. İbn Havkal. (1366). Sûretü'l-arz. ( C. Şuâr, Farsçaya Çev.) Tahran: İntişârat-ı Emir-i Kebir.
  41. İbn Hurdâzbih. (2008). el-Mesâlik ve'l-memâlik. (M. Ağarı, Çev.) İstanbul: Kitabevi.
  42. İbn Kesîr. (1994). el-Bidaye ve'n-nihaye. (12. cilt), (M. Keskin, Çev.) İstanbul: Çağrı Yayınları.
  43. İbnü’l-Esîr. (1991). el-Kâmil fi't-târîh. (9-11. cilt), (A. Özaydın, Çev.) İstanbul: Bahar Yayınları.
  44. İbnü'l-Fakih. (1996). Kitâbü'l-büldân, (Y. el- Hâdî, Haz.) Beyrut.
  45. İbn Manzûr. (t.y.). Lisânü’l-Arab. (A. A. el-Kebir vd, Haz.) Kahire: Dârü’l Meârif.
  46. İbn Tağrîberdî. (t.y.). en-Nücûmü'z-zâhire fî mülûki Mısr ve'l-Kâhire. (5. cilt), (H. Şemseddin, Haz.) Beyrut: Dârü’l-Kütübü’l-İlmiyye.
  47. Islamic coin auction no.26, A.H. baldwin&sons ltd and arabian coins and medals, wednesday 6 august 2014 (the Linden collection). (2014). London.
  48. İstahrî. (2020). Mesâlik ve’l-memâlik (ülkelerin yolları), (M. Ağarı, Çev.) İstanbul: Ayışığı Yayınevi.
  49. Jomehpour, M. (2009). Qanat irrigation systems as important and ingenious agricultural haritage: case study of the qanats of kashan: Iran. International Journal of Environmental Studies, 66, 297-315.
  50. Kano, H. (2007). City development and occupational change in Iran: a case study of Hamadan. The Developing Economies, 16/3.
  51. Kiani, M. ve Clais W. (1364). Fihristi kervansarahaye İran. Tahran.
  52. Koçânî, A. (1373). Sefalgeran-ı Kaşan o şiir-i Farsî. Neşr-i Danîş, 84, 21-30.
  53. Köymen, M. A. (2011). Büyük Selçuklu imparatorluğu tarihi. Ankara: Türk Tarih Kurumu Yayınları.
  54. Lambton, A. K. S. (1939). Contributions to the study of Seljuq institutions (Yayımlanmamış Doktora Tezi).
  55. Lambton, A. K. S. (1988). Continuity and change in Medieval Persia aspects of administrative economic and social history, 11th-14th century. New York: Biblioetheca Persica.
  56. Lambton, A. K. S. (1953). Landlord and peasent in Persia. London: Oxford University Press.
  57. Leggett, E. (1885). Mınt-Towns and coins of the Mohamedans. Bombay: Thacker&Co.
  58. Lowick, N.M. (1970). Seljuq coins. The Numismatic Chronicle 1966-1970. Seventh Series. 10, 241, 251.
  59. Mez, A. (1937). The Renaissance of Islam. (S. K. Bhuda ve D.S. Margoliouth, Almancadan İngilizceye Çev.) Patna: Jubilee Printing.
  60. Nâsır-ı Hüsrev. (1967). Sefernâme. (A. Tarzi, Çev.) İstanbul: Devlet Kitapları Müdürlüğü.
  61. Öney, G. (2004). Büyük Selçuklu seramik sanatında, resim programı ve gelişen figür üslubu. Sanat Tarihi Dergisi, 13/1, 61-82.
  62. Planhol, de X. Kariz i. terminology. (15. cilt), EIr, 565- 565.
  63. Piyadeoğlu, C. (2024). Büyük Selçuklular, İstanbul: Kronik Kitap.
  64. Piyadeoğlu, C. (2013). Selçuklu hanedanının önemli bir mensubu İbrahim Yinal. Türkiyat Mecmuası, 23/2, 123-129.
  65. Rante, R. (2020). Iranian cities: settlements and water management from Antiquity to the Islamic Period. Cities of Medieval Iran, (D. D. Guedey vd. Ed.) (ss 39-77). Leiden: Brill, 2020.
  66. Râvendî. (2020). Râhatü’s-sudûr ve âyetü’s-sürûr. (A. Ateş, Çev.) Ankara: Türk Tarih Kurumu Yayınları.
  67. Reşîdüddin Fazlullah. (1999). Câmi'u't-tevârîh. (2. cilt), (A. Ateş, Haz.) Ankara: Türk Tarih Kurumu Yayınları.
  68. Sadruddîn Alî b. Nasîr el-Hüseyni. (1999). Ahbârü'd-devleti's-Selcûkiyye. (N. Lügal, Çev.) Ankara: Türk Tarih Kurumu Yayınları.
  69. Salim, M. (2017). Selçuklu Devletinin yadigarı Celali Kalesi. DTCF Dergisi, 57/1, 564-581.
  70. Seccâdî, S. A. (1374). Âl-i Kâkûye. (2. cilt), DMBİ. Tahran: Dâ’iretü’l ma’ârif-i Büzürg-i İslâmî.
  71. Sevim, A. ve Merçil E. (2020). Selçuklu Devletleri tarihi siyaset, teşkilat ve kültür. Ankara: Türk Tarih Kurumu Yayınları.
  72. Şebânkâreî. (1363). Mecma'u'l-ensâb. (M. H. Muhaddes, Haz.) Tahran: İntişârat-ı Emir Kebir.
  73. Şerîf İdrîsî. (t.y.). Nüzhetü’l-müştâk fî’htirâkı’l-âfâk. Kahire.
  74. Tâbetâbaî, M. (1364). Kum nâme. Kum.
  75. Taghî, B. (1330). Târîkhe keşavrezi İran. Tahran.
  76. Tavernier, J.B. (t.y.). Les six voyages. Paris.
  77. Turan, O. (2012). Selçuklular tarihi ve Türk İslâm medeniyeti. İstanbul: Ötüken Neşriyat.
  78. Watson, O. (2004). Ceramics from Islamic lands. New York: Thames and Hodson.
  79. Wilsen, K. (1366). Târîkhe senâyi-i İran. (A. Feryar, Farsçaya Çev.) Tahran: Çâphane-i Pedide.
  80. Ya’kûbî. (2021). Kitâbü’l-bûldân. (M. Ağarı, Çev.) İstanbul: Ayışığı Kitapları.
  81. Yâkut el-Hamevî. (t.y.). Mu'cemü'l-büldân. ( F.A. el-Cündî, Haz.) Beyrut.
  82. Zahirüddîn-i Nîşâbûrî. (2018). Selçûknâme. (A.G. Fidan, Çev.) İstanbul: Kopernik Yayınları.
  83. Zaraî, M. İ. ve Rızâvî, M. (1977). Coğrafya-ı iktesadî deşt-i Hemedan behar der devre-i İslâmî (ez kurn sovvom ta evahir-i devre-i Kaçar) ber esas-i esnad-ı mektub-ı târîkhe ve coğrafya-yi. Pejûheşgah-ı Ulûm-ı Ensanî o Motalaat-ı Ferhengi, der Faslnâme-i İlmî, Terûcî, 2, 39-61.
  84. Zekeriyyâ b. Muhammed Kazvînî. (1960). Âsârü'l-bilâd ve ahbârü'l-ibâd. Beyrut: Dâru Sâdır.
  85. Zeki, M. H. (2017). el-Fünûnu’l-İraniyye fî’l-asri’l-İslâmi. York: Hindawi.
  86. Ashmolean Museum Oxford. https://collections.ashmolean.org/object/352696 adresinden 05 Temmuz 2025 tarihinde erişildi.
  87. Met Museum. https://www.metmuseum.org/art/collection/search/451752 adresinden 05 Temmuz 2025 tarihinde erişildi.
  88. CoinArchiveshttps://www.coinarchives.com/w/lotviewer.php?LotID=5699668&AucID=6480&Lot=495&Val=98a39652e7e1d1e31c7db33bf500e91a adresinden adresinden 05 Temmuz 2025 tarihinde erişildi.
  89. CoinArchiveshttps://www.coinarchives.com/w/lotviewer.php?LotID=5699670&AucID=6480&Lot=497&Val=67ad1cff969cb44716e9d6c7b6674fdb adresinden 19 Mart 2025 tarihinde erişildi.