Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar
AI InsightBu çerçevede makale, erkek şiddetini bireysel faillik ya da bastırılmış dürtüler üzerinden açıklayan özcü ve cezalandırıcı modellerin sınırlılığının altını çizerek, erkekliği tarihsel olarak üretilen ve dönüştürülebilir bir özneleşme alanı olarak yeniden düşünmeyi önerir.
📌 3 Maddede Bu Makale
Özet
Bu makale, erkek şiddetinin popüler tahayyülde sıklıkla bastırılmış erkek cinselliğinin ya da kontrol edilemeyen bir dürtünün dışavurumu olarak kavranmasını Michel Foucault’nun “baskıcı hipotez” eleştirisi ışığında yeniden düşünmeyi amaçlar. Foucault’nun modern toplumlarda cinselliğin bastırılmadığı, aksine söylemler, kurumlar ve bilgi pratikleri aracılığıyla üretildiği yönündeki yaklaşımından hareketle makale, erkek şiddetini doğal bir özün patlaması yerine tarihsel olarak kurulan bir özneleşme sürecinin parçası olarak ele alır. Bu doğrultuda erkeklik, söylemler, jestler, normatif beklentiler, gündelik pratikler ve duygulanımsal alışkanlıklar aracılığıyla sürekli yeniden üretilen bir hakikat rejimi ve pratikler repertuarı olarak ele alınır. Feminist, dekolonyal ve sosyal epistemolojik müdahaleler aracılığıyla makale, erkek şiddetinin bireysel sapma veya patoloji üzerinden açıklanamayacağını, bu şiddetin neyin şiddet olarak tanınacağını belirleyen tarihsel bilgi ve iktidar ilişkileri içinde üretildiğini ve işlediğini ileri sürer. Bu çerçevede makale, erkek şiddetini bireysel faillik ya da bastırılmış dürtüler üzerinden açıklayan özcü ve cezalandırıcı modellerin sınırlılığının altını çizerek, erkekliği tarihsel olarak üretilen ve dönüştürülebilir bir özneleşme alanı olarak yeniden düşünmeyi önerir.
Abstract
This article aims to rethink the common misrepresentation of male violence in the popular imagination as the eruption of repressed male sexuality or an uncontrollable instinct through Michel Foucault’s critique of the repressive hypothesis. Drawing on Foucault’s argument that sexuality in modern societies is not repressed but rather produced through discourses, institutions, and practices of knowledge, the article approaches male violence not as the eruption of a natural essence, but as part of a historically constituted process of subjectivation. In this framework, masculinity is taken up as a regime of truth and a repertoire of practices continuously reproduced through discourses, gestures, normative expectations, everyday practices, and affective habits. Through feminist, decolonial, and social epistemological interventions, the article argues that male violence cannot be explained solely through individual deviance or pathology, but rather produced by and operates within historical regimes of knowledge and power that determine what is recognized as violence. In this respect, the article highlights the limits of essentialist and punitive models that explain male violence through individual agency or repressed drives, and proposes rethinking masculinity as a historically produced and transformable field of subjectivation.