Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar
AI InsightSonuç olarak incelememiz, Foucault’nun kuramsal çerçevesinin, algoritmik iktidarın çağdaş tezahürlerini ve yönetimsellik kavramının değişimini çözümlemede analitik gücünü koruduğunu ve öznelliğin yeniden yapılandırıldığı bu yeni süreci anlamlandırmada temel bir araç olduğunu ortaya koymayı hedeflemektedir.
📌 3 Maddede Bu Makale
Özet
Bu makale, Foucaultcu bir analiz zemininde ortaya çıkmaya başlamış olan “algoritmik yönetimsellik” tartışmaları çerçevesinde, öznelliğin geçirdiği dönüşümü ele almaktadır. Çalışma, antik çağın “kendilik teknolojileri”nden (epimeleia heautou) günümüzün dijital otomasyonuna uzanan tarihsel bir izlek üzerinden, öznelliğin etik bir inşadan veriye dayalı bir optimizasyon rejimine nasıl evrildiğini analiz etmektedir. Bilhassa çalışma, kendini izleme (self-tracking) pratikleri aracılığıyla dijital öz-bakımın, özne üzerinde bu defa yine Foucaultcu bir isimlendirmeyle bir tür “biyosermaye” nesnesine dönüştüren bir yönetimsellik aygıtı olarak iş gördüğünü göstermeye çalışmaktadır. Foucaultcu biyopolitika, Rouvroy ve Berns’in “tele-nesnellik” kavramı ve Zuboff’un “gözetim kapitalizmi” gibi kuramsal çerçeveleri sentezleyen çalışmamız; ölçülebilir kendiliğin (quantified self) ve veri akışlarının, etik muhakemeyi zaman zaman devre dışı da bırakarak özneyi “hesaplanabilir bir varlığa” dönüştürme durumlarını incelemektedir. Çalışma, özneye dair, yine Foucaultcu kavrayışla bir mikro-direniş arayışından ziyade, bahse konu algoritmik sistemlerin öznelliği yeniden yapılandırma biçimlerine ve bu durumun yarattığı etik gerilimlere odaklanmaktadır. Sonuç olarak incelememiz, Foucault’nun kuramsal çerçevesinin, algoritmik iktidarın çağdaş tezahürlerini ve yönetimsellik kavramının değişimini çözümlemede analitik gücünü koruduğunu ve öznelliğin yeniden yapılandırıldığı bu yeni süreci anlamlandırmada temel bir araç olduğunu ortaya koymayı hedeflemektedir.
Abstract
This article examines the transformation of subjectivity within the framework of discussions on “algorithmic governmentality,” which have begun to emerge from a Foucauldian analysis. The study analyzes how subjectivity has evolved from an ethical construction to a data-driven optimization regime, tracing a historical trajectory from the ancient “technologies of the self” (epimeleia heautou) to today’s digital automation. The article attempts to show that digital self-care, particularly through self-tracking practices, functions as a governance apparatus that transforms the subject, once again using a Foucauldian term, into a kind of “biocapital” object. Synthesizing theoretical frameworks such as Foucauldian biopolitics, Rouvroy and Berns’ concept of “tele-objectivity,” and Zuboff’s “surveillance capitalism,” the study examines how the measurable self and data flows transform the subject into a “calculable entity,” sometimes bypassing ethical reasoning. Rather than seeking a Foucauldian micro-resistance to the subject, the study focuses on the ways in which the algorithmic systems in question reconstruct subjectivity and the ethical tensions this creates. Ultimately, this study seeks to demonstrate that Foucault’s theoretical framework retains its analytical power in deciphering the contemporary manifestations of algorithmic power and the transformations of governmentality, serving as a fundamental tool for understanding this nascent process of subjective reconstruction.