Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar
AI InsightÇalışmanın temel savı, 1980 öncesi dönemin "emredici ve makro-kapsamlı" planlama anlayışının, bugünkü "esnek ve kurumsal" stratejik yönetim anlayışıyla yapısal bir kopuş yaşadığı; ancak idari kültürdeki merkeziyetçi eğilimlerin bu kopuşu bir "biçimsellik" krizine dönüştürdüğüdür.
📌 3 Maddede Bu Makale
Özet
Türkiye’de kamu yönetimi reformları, 2000’li yıllarda "stratejik planlama" kavramını merkeze alarak yeni bir evreye girmiştir. Ancak bu yeni paradigma, boşluğa değil, 1980 öncesinin güçlü "kalkınmacı devlet" (developmental state) mirasının üzerine inşa edilmiştir. Bu makale, Türkiye'nin planlama deneyimini; Chalmers Johnson’ın "plan-rasyonalite", Peter Evans’ın "gömülü özerklik" ve Alice Amsden’ın "geç sanayileşme" kuramları eşliğinde analiz etmektedir. Çalışmanın temel savı, 1980 öncesi dönemin "emredici ve makro-kapsamlı" planlama anlayışının, bugünkü "esnek ve kurumsal" stratejik yönetim anlayışıyla yapısal bir kopuş yaşadığı; ancak idari kültürdeki merkeziyetçi eğilimlerin bu kopuşu bir "biçimsellik" krizine dönüştürdüğüdür.
Abstract
ABSTRACT Public administration reforms in Turkey entered a new phase in the 2000s, placing the concept of "strategic planning" at their core. However, this new paradigm did not emerge in a vacuum; rather, it was constructed upon the robust legacy of the pre-1980 "developmental state." This article analyzes Turkey's planning experience through the lens of Chalmers Johnson’s "plan-rationality," Peter Evans’s "embedded autonomy," and Alice Amsden’s "late industrialization" theories. The central thesis of the study posits that while the "imperative and macro-comprehensive" planning approach of the pre-1980 period represents a structural break from today's "flexible and institutional" strategic management paradigm, persistent centralist tendencies within the administrative culture have transformed this transition into a crisis of "formalism."