KaydedilenlerDerginizi ekleyin

Dergiler / Uluslararası Halkbilimi Araştırmaları Dergisi / 2020 / Cilt: 3 Sayı: 5

POST-ENDÜSTRİYEL BİR ÇAĞDA KÜLTÜR ENDÜSTRİLERİ EĞLENCE, BOŞ ZAMAN, YARATICILIK, TASARIM

Culture Industries in a Postindustrial Age: Entertainment, Leisure, Creativity, Design

Raúl Rodríguez Ferrándiz(Üniversity of Alicanse)
Sayfa
281–293
Yayın Tarihi
2020-11-30
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Söz konusu olan artık bir Fordist üretimin kültüre uygulanması, tek yönlü bir kitle iletişimi ve uzmanların arabuluculuğu değil, daha ziyade: (1) artık diğer faaliyetlerden (genel olarak boş zaman, tüketim ve hatta iş) açıkça ayrılmayan kültürel bir deneyim; (2) endüstrileşmiş sembolik ürünlerin kültürel endüstri ürünleri ile karıştırıldığı bir medya ortamında tüm endüstriyel üretimin iletişimsel patlaması ve (3) bir yandan geleneksel uzmanları görmezden gelen ve diğer yandan da post-prodüktif (rekreasyonel ve hatta yaratıcı) kültürel uygulamalara yol açan alıcının yetkilendirilmesi.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Bu makale ne sanayi ne de kültür terimlerinin üretildiği zamanki gibi olmadığı günümüzde kültür endüstrisi kavramının evrimini gözden geçirmektedir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Terimin daha belirsiz terimlerle ("boş vakit endüstrileri", "eğlence endüstrileri" veya "yaratıcı endüstriler") seyreltilmesini açıklamaya çalışmakta ve kültür endüstrisi araştırmaları için yeni tartışmalar önermektedir.
💡
Sonuç & Katkı:Söz konusu olan artık bir Fordist üretimin kültüre uygulanması, tek yönlü bir kitle iletişimi ve uzmanların arabuluculuğu değil, daha ziyade: (1) artık diğer faaliyetlerden (genel olarak boş zaman, tüketim ve hatta iş) açıkça ayrılmayan kültürel bir deneyim; (2) endüstrileşmiş sembolik ürünlerin kültürel endüstri ürünleri ile karıştırıldığı bir medya ortamında tüm endüstriyel üretimin iletişimsel patlaması ve (3) bir yandan geleneksel uzmanları görmezden gelen ve diğer yandan da post-prodüktif (rekreasyonel ve hatta yaratıcı) kültürel uygulamalara yol açan alıcının yetkilendirilmesi.
🔬Tür:Çeviri
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:kültür endüstrileri · boş zaman endüstrileri · yaratıcı endüstriler

Özet

Bu makale ne sanayi ne de kültür terimlerinin üretildiği zamanki gibi olmadığı günümüzde kültür endüstrisi kavramının evrimini gözden geçirmektedir. Terimin daha belirsiz terimlerle ("boş vakit endüstrileri", "eğlence endüstrileri" veya "yaratıcı endüstriler") seyreltilmesini açıklamaya çalışmakta ve kültür endüstrisi araştırmaları için yeni tartışmalar önermektedir. Söz konusu olan artık bir Fordist üretimin kültüre uygulanması, tek yönlü bir kitle iletişimi ve uzmanların arabuluculuğu değil, daha ziyade: (1) artık diğer faaliyetlerden (genel olarak boş zaman, tüketim ve hatta iş) açıkça ayrılmayan kültürel bir deneyim; (2) endüstrileşmiş sembolik ürünlerin kültürel endüstri ürünleri ile karıştırıldığı bir medya ortamında tüm endüstriyel üretimin iletişimsel patlaması ve (3) bir yandan geleneksel uzmanları görmezden gelen ve diğer yandan da post-prodüktif (rekreasyonel ve hatta yaratıcı) kültürel uygulamalara yol açan alıcının yetkilendirilmesi.

Abstract

This article reviews the evolution of the concept of culture industries, when neither industry nor culture themselves are today what they were at the time when the term was coined. It attempts to explain the dilution of the term into more nebulous terms (“leisure industries,” “entertainment industries” or “creative industries”) and suggests new challenges for the research on culture industries. What is at stake is no longer an application of a Fordist production to culture, a one-directional mass communication and a mediation by experts, but rather: (1) a cultural experience which is no longer clearly separated from other activities (leisure in general, consumption and even work); (2) the communicative explosion of all industrial production in a media environment, where industrialized symbolic products are mixed with culturalized industrial products; and (3) the empowerment of the recipient, which on one hand ignores the traditional experts and on the other leads to post-productive (recreational and even creative) cultural practices.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

Ferrándiz, R. R. (2020). POST-ENDÜSTRİYEL BİR ÇAĞDA KÜLTÜR ENDÜSTRİLERİ EĞLENCE, BOŞ ZAMAN, YARATICILIK, TASARIM. Uluslararası Halkbilimi Araştırmaları Dergisi, Cilt: 3 Sayı: 5, 281–293. https://ajindex.com/articles/1568237

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (56)

  1. Adorno, Th. W. (1990 [1941]). “On Popular Music”, In S. Frith & A. Goodwin (Eds.), On Record (pp. 301–314). London: Routledge.
  2. Adorno, Th. W. (1991). The Culture Industry. Selected Essays on Mass Culture (J. Bernstein, Ed.). London: Routledge.
  3. Adorno, Th. W. (2002). Essays on Music. Berkeley: University of California Press.
  4. Adorno, Th. W., & Horkheimer, M. (1979 [1947]). “The Culture Industry: Enlightenment As Mass Deception”, In Dialectic Of Enlightenment (pp. 120–167). London: Verso.
  5. Becker, H. (1984). Art Worlds. Berkeley: University of California Press.
  6. Bilton, C. (2007). Management and Creativity: From Creative Industries to Creative Management. Oxford: Blackwell.
  7. Blythe, M. (2001). “The Work of Art the Age of Digital Reproduction: The Significance of Creative Industries”, International Journal of Art & Design Education, 20(2), 144–150. doi:10.1111/ 1468-5949.00261
  8. Bourdieu, P. (1993). The Field of Cultural Production. Oxford: Polity
  9. Bourdieu, P. (1996). The Rules of Art: Genesis and Structure of the Literary Field. Standford: Standford U.P.
  10. Bourriaud, N. (2005). Postproduction. Culture as Screenplay: How Art Reprograms the World. New York, NY: Lukas & Sternberg.
  11. Bratich, J. (2011). “User Generated Discontent: Convergence, Polemology and Dissent”, Cultural Studies, 25, 621–640. doi:10.1080/09502386.2011.600552
  12. Braun, E., & Lavanga, L. (2007). An International Comparative Quick Scan of National Policies for Creative Industries. EURICUR. Erasmus University: Rotterdam.
  13. Bruns, A. (2008). Blogs, Wikipedia, Second Life: From Production to Produsage. New York, NY: Peter Lang.
  14. Castells, M. (2009). Communication Power. Oxford: Oxford University Press.
  15. Caves, R. (2000). Creative Industries. Contracts Between Art and Commerce. Cambridge, MA: Harvard University Press.
  16. Caves, R. (2006). “Organization of Arts and Entertainment Industries”, In V. Ginsburgh & D. Throsby (Eds.), Handbook of Economics of Art and Culture, Vol. I (pp. 533–566). Amsterdam: Elsevier.
  17. Curran, J. (1990). “The New Revisionism in Mass Communication Research: A Reappraisal”, European Journal of Communication, 5, 135–164. doi:10.1177/0267323190005002002
  18. de Certeau, M. (1984). The Practice of Everyday Life. Berkeley: University of California Press.
  19. Eco, U. (1986). “Towards a Semiological Guerrilla Warfare”, In Faith in Fakes (pp. 135–144). London: Secker & Warburg.
  20. European Union [EU]. (2010). Green Paper: Unlocking the Full Potential of Europe’s Cultural and Creative Industries. COM (2010)183 final (Brussels, 27-4-2010). Retrieved from http://ec.europa.eu/culture/our-policy-development/doc/GreenPaper_creative_industries_en. pdf
  21. Fiske, J. (2001). Understanding Popular Culture. London: Routledge.
  22. Galloway, S., & Dunlop, S. (2007). “A Critique of Definitions of Cultural and Creative Industries in Public Policy”, International Journal of Cultural Policy, 13, 17–31. doi:10.1080/1028663 0701201657
  23. Garnham, N. (2005). “From Cultural to Creative Industries: An Analysis of the Implications of the ‘Creative Industries’ Approach to Arts and Media Policy Making in the United Kingdom”, International Journal of Culture Policy, 11, 15–30. doi:10.1080/10286630500067606
  24. Gendron, B. (1986). “Theodor Adorno Beets the Cadillacs”. In T. Modleski. (Ed.), Studies in Entertainment (pp. 18–36). Bloomington: Indiana University Press.
  25. Hall, S. (1981). “Encoding and Decoding in TV Discourse”, In D. Hobson, A. Lowe & P. Willis (Eds.), Culture, Media, Language (pp. 128–138). London: Hutchinson.
  26. Hay, J., & Couldry, N. (2011). “Rethinking Convergence/Culture”, Cultural Studies, 25, 473–486. doi:10.1080/09502386.2011.600527
  27. Hesmondhalgh, D. (2007a). The Cultural Industries. London: Sage.
  28. Hesmondhalgh, D. (2007b, April). “Towards a Critique of Creative Industries Policy and Theory”, Seminar 9, ESRC/AHRC Cultural Industries Seminar Network, April 2007. Retrieved from http://www.lse.ac.uk/collections/geographyAndEnvironment/research/Currentresearchprojects/CI%20 Presentation%20Dr.%20Hesmondhalgh.doc
  29. Hirsch, P. M. (1972). “Processing Fads and Fashions: An Organization-Set Analysis of Cultural Industries System”, American Journal of Sociology, 77 (4), 639–659. doi:10.1086/225192
  30. Jeffcutt, P., & Pratt, A. C. (2002). “Managing Creativity in the Cultural Industries”, Creativity and Innovation Management, 11, 225–233. doi:10.1111/1467-8691.00254
  31. Jenkins, H. (2006). Convergence Culture. Where New and Old Media Collide. New York: New York University Press.
  32. KEA. (2006). The Economy of Culture in Europe. Report prepared for the European Commission, Directorate-General for Education and Culture, Brussels. Retrieved from http://www.keanet. eu/ecoculture/executive_summary_en.pdf
  33. KEA. (2009). The Impact of Culture on Creativity. Report prepared for the European Commission, Directorate-General for Education and Culture, Brussels. Retrieved from http://www.keanet. eu/docs/impactculturecreativityfull.pdf
  34. Lacroix, J.-G., & Tremblay, G. (1997). “The ‘Information Society’ and Cultural Industries Theory”, Special Issue of Current Sociology 45 (4): 1–162.
  35. Larrabee, E., & Meyersohn, R. (Eds.). (1958). Mass Leisure. Glencoe, IL: Free Press.
  36. Lash, S., & Lury, C. (2007). Global Culture Industry: The Mediation of Things. Cambridge: Polity Press.
  37. Lash, S., & Urry, J. (1994). Economies of Sign and Space. London: Sage
  38. Lehu, J.-M. (2007). Branded Entertainment: Product Placement & Brand Strategy in the Entertainment Business. London: Kogan Page.
  39. Manovich, L. (2005). Remixability. Retrieved from http://www.manovich.net/DOCS/Remix_modular.doc
  40. Miller, D. (1987). Material Culture and Mass Consumption. Oxford: Blackwell.
  41. Miller, D. (Ed.). (1995). Acknowledging Consumption. London: Routledge.
  42. Morley, D. (1980). The “Nationwide” Audience. London: British Film Institute.
  43. Negus, K. (2006). “Rethinking Creative Production Away from Cultural Industries”, In J. Curran & D. Morley (Eds.), Media and Cultural Theory (pp. 197–208). London: Routledge.
  44. Negus, K., & Pickering, M. (2004). Creativity, Communication and Cultural Value. London: Sage.
  45. O’Connor, J. (2007). “The Cultural and Creative Industries: A Review of the Literature”, Creative Partnership. Retrieved from http://robertoigarza.files.wordpress.com/2008/11/rep-the-culturaland-creative-industries-a-review-of-the-literature-artscouncilengland-2007.pdf
  46. Peterson, R. A. (Ed.). (1976). The Production of Culture. Beverly Hills, CA: Sage.
  47. Roberts, K. (2004). The Leisure Industries. Basingstoke: Palgrave Macmillan.
  48. Rodríguez-Ferrándiz, R. (2012). “Benjamin, Bit Torrent, Bootlegs: Auratic Piracy Cultures?”, International Journal of Communication, 6, 396–412. Retrieved from http://ijoc.org/ojs/index.php/ ijoc/article/view/1187/711
  49. Rosenberg, B., & White, D. M. (Eds.). (1957). Mass Culture. The Popular Arts in America. Glencoe: Free Press.
  50. Schlesinger, P. (2007). “Creativity: From Discourse to Doctrine?”, Screen, 48, 377–387. doi:10.1093/ screen/hjm037
  51. Shifman, L. (2007). “Humor in the Age of Digital Reproduction: Continuity and Change in Internetbased Comic Texts”, International Journal of Communication, 1, 187–209.
  52. Storey, J. (1999). Cultural Consumption and Everyday Life. London: Arnold.
  53. Toffler, A. (1980). The Third Wave. New York, NY: Morrow.
  54. Virno, P. (2004). A Grammar of the Multitude. Los Angeles, CA: Semiotext(e).
  55. Vogel, H.L. (2004). Entertainment Industry Economics. Cambridge: Cambridge University Press
  56. Wernick, A. (1991). Promotional Culture. London: Sage.