Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar
AI InsightBulgular, Erdoğan döneminde siyasal liderliğin yalnızca bireysel karizma üzerinden değil, kurumsal düzenlemeler, anayasal değişiklikler ve idari yapılanma aracılığıyla yeniden tanımlandığını göstermektedir.
📌 3 Maddede Bu Makale
Özet
Bu çalışma, Türkiye’de siyasal liderliğin yapısal dönüşümünü Erdoğan dönemi üzerinden ele alarak, liderlik olgusunun kurumsal ve yönetsel boyutlarını teorik bir çerçeve içinde incelemeyi amaçlamaktadır. Konunun seçilme nedeni, başkanlık sistemiyle birlikte yürütme organının yeniden yapılandırılması ve siyasal liderliğin karar alma süreçlerindeki belirleyici rolünün artmasıdır. Araştırma, yeni kurumsalcılık, yürütme merkezileşmesi ve siyasal liderlik teorilerinden yararlanılarak kurgulanmıştır. Yöntem olarak kavramsal analiz ve kuramsal karşılaştırma yaklaşımı benimsenmiş; liderlik, devlet kapasitesi ve yönetim modeli arasındaki ilişkiler analitik bir düzlemde ele alınmıştır. Bulgular, Erdoğan döneminde siyasal liderliğin yalnızca bireysel karizma üzerinden değil, kurumsal düzenlemeler, anayasal değişiklikler ve idari yapılanma aracılığıyla yeniden tanımlandığını göstermektedir. Ayrıca liderliğin siyasal meşruiyet üretimi, politika oluşturma süreçleri ve bürokratik koordinasyon üzerinde daha bütünleşik bir etki alanı kazandığı tespit edilmiştir. Sonuç olarak çalışma, Türkiye’de siyasal liderliğin dönüşümünün kişisel faktörlerden ziyade yapısal ve kurumsal dinamiklerle açıklanabileceğini ortaya koymakta ve literatüre teorik bir katkı sunmayı hedeflemektedir.
Abstract
This study aims to examine the structural transformation of political leadership in Türkiye through the Erdoğan era by analyzing the institutional and administrative dimensions of leadership within a theoretical framework. The selection of this topic is motivated by the reconfiguration of the executive branch following the transition to the presidential system and the increasing centrality of political leadership in decision-making processes. The research is constructed by drawing upon new institutionalism, executive centralization, and political leadership theories. Methodologically, the study adopts a conceptual analysis and theoretical comparative approach, in which the relationships between leadership, state capacity, and governance models are examined at an analytical level. The findings indicate that during the Erdoğan period, political leadership has been redefined not solely through individual charisma, but also through institutional arrangements, constitutional amendments, and administrative restructuring. Furthermore, leadership has acquired a more integrated sphere of influence over political legitimacy production, policy-making processes, and bureaucratic coordination. Overall, the study demonstrates that the transformation of political leadership in Türkiye can be explained primarily by structural and institutional dynamics rather than personal factors, thereby offering a theoretical contribution to the existing literature.