Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar
AI InsightBu makalede doküman analizi metodu kullanılmak suretiyle, Nursî’nin temelde sebep-sonuç ilişkisine dayanan bu metodun, bilginin İslâmileştirilmesi bağlamında teklif edilen diğer görüşlerden daha sağlam, daha açık ve sonuç getirici bir yöntem olduğu irdelenmiştir.
📌 3 Maddede Bu Makale
Özet
Bu makalenin amacı “bilginin İslâmîleştirilmesi” kavramı çerçevesinde Bediüzzaman Said Nursî’nin fen bilimlerine bakış tarzını ortaya koymaktır. On altıncı yüzyılın sonlarına kadar kadar Müslümanlar fen bilimleriyle ilişki konusunda herhangi bir problem yaşamazken, özellikle Batı’da pozitivizmin yükselmesiyle birlikte fen bilimlerini manevi değerler açısından yorumlama konusunda bazı problemler ortaya çıktı. Pozitivizmin etkisi altında kalan yeni entelektüeller bu bilimleri Allah’ın varlığını inkâr konusunda bir delil olarak kullanmaya ve İslâm’ın bilimle çeliştiği görüşünü ileri sürmeye başlamışlardı. Bu durum karşısında İslâm bilginleri bu problemi önce “Batı’nın bilimini alıp ahlakını terk etme” tavrıyla çözmeye çalıştılar. Ancak sonradan bu çabanın yetersiz olduğunu bazı âlimler bu problemin, “Bilimin İslâmîleştirilmesi”ye mümkün olacağını ileri sürdüler. Bu tez yeni bir metodoloji ihtiyacını da beraberinde getiriyordu. Nursî doğrudan bu kavramı kullanmamakla birlikte, “mâna-yı harfî” adını verdiği yeni bir metotla fen bilimlerine “ilâhi bilgi” vasfının kazandırılmasının mümkün olacağı tezini ileri sürdü. Bu makalede doküman analizi metodu kullanılmak suretiyle, Nursî’nin temelde sebep-sonuç ilişkisine dayanan bu metodun, bilginin İslâmileştirilmesi bağlamında teklif edilen diğer görüşlerden daha sağlam, daha açık ve sonuç getirici bir yöntem olduğu irdelenmiştir.
Abstract
The purpose of this article is to reveal Bediüzzaman Said Nurs’is perspective on science within the framework of the concept of the “Islamization of knowledge.” While Muslims had no problems engaging with science until the late sixteenth century, the rise of positivism, particularly in the West, led to problems interpreting science in terms of spiritual values. New intellectuals, influenced by positivism, began to use these sciences as evidence to deny the existence of God and to argue that Islam contradicted science. Faced with this situation, Islamic scholars initially attempted to solve this problem by “adopting Western science and abandoning its morality.” However, some scholars later found this effort inadequate and suggested that the problem could be solved through the “Islamization of science.” This thesis brought with it the need for e new methodology. While Nursi did not directly use this concept, he proposed the thesis that it would be possible to impart the quality of “divine knowledge” to science through a new method he called “literal meaning.” This article, using document analysis, examines how Nursi’s method, fundamentally based on cause an effect relationships, is more robust, clear, and effective then other proposed approaches to the Islamization of knowledge.