Dergiler / Doğu Araştırmaları / 2026 / Cilt: 1 Sayı: 29

Ana dili Arapça olmayanlara Arapça dil bilgisi öğretiminde "İlmul -Maʿānī "ni kullanması.

Using Semantics in Teaching Arabic Grammar to Non-Native Speakers

Sayfa
90–105
Yayın Tarihi
2024-06-30
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Benzer şekilde, öğrencinin sadece eğitimini tamamlamak için geçmesi gereken bir sınavı geçmek için ezberlediği kurallar da olmamalıdır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Dilbilgisi öğretimi, özellikle Arapça söz konusu olduğunda, öğrencilerin önünde bir engel teşkil etmektedir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Belki de Arap öğrencilere ve diğerlerine dilbilgisi kurallarının ardındaki gerçek anlamları açıklayarak dilbilgisi sunumu, bu kuralların öğrencilere öğretilmesini kolaylaştıracak ve öğrencinin bu kuralları uygulamasına yardımcı olacaktır.
💡
Sonuç & Katkı:Benzer şekilde, öğrencinin sadece eğitimini tamamlamak için geçmesi gereken bir sınavı geçmek için ezberlediği kurallar da olmamalıdır.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Semantics · Gramer · Sentaks

Özet

Dilbilgisi öğretimi, özellikle Arapça söz konusu olduğunda, öğrencilerin önünde bir engel teşkil etmektedir. Belki de Arap öğrencilere ve diğerlerine dilbilgisi kurallarının ardındaki gerçek anlamları açıklayarak dilbilgisi sunumu, bu kuralların öğrencilere öğretilmesini kolaylaştıracak ve öğrencinin bu kuralları uygulamasına yardımcı olacaktır. Öğrencinin hedef dilde ifade etmesi gereken anlamlar dünya dillerinin çoğunda mevcuttur, bu nedenle bu anlamları görmezden gelmek ve bunun yerine özellikle hedef dilde kelime bilgisi eksikliği nedeniyle öğrenciyi rahatsız edebilecek katı kurallara odaklanmak mantıklı değildir. Belki de birçok öğrenciyi Arapça dilbilgisinden uzaklaştıran en önemli özelliği Arapçanın hal sistemidir. O zaman öğrenciye, hoşlanmadığı şeyin bu dilin güzelliğinin ardında yatan sebeplerden biri olduğunu açıklığa kavuşturalım, zira Arapça hal sisteminin amacı bir cümlede ortaya çıkan argüman türlerini belirtmektir. Çünkü Arapça isimler, etken ortaç, edilgen ortaç, yapı durumunun ilk ismi ve yapı durumunun ikinci ismi gibi argümanların rolünü üstlendiklerinde, yapılarında ne tür argümanlar olduklarını gösteren hiçbir şey yoktur. Bununla birlikte, argüman türlerini gösteren Arapça durum sisteminin sesli harf işaretleridir. Böylece, eğer ihtiyaç varsa aktif bir ortaç ya da pasif bir ortaç ortaya konabilir. Sesli harf işaretleri, sözcüğün cümledeki konumu orijinal konumundan değişse bile argüman türünü gösterir. Dolayısıyla, Arapça durum işaretleri öğrencinin sıkıldığı ve anlamaktan hoşlanmadığı kuru kurallardan ibaret değildir. Benzer şekilde, öğrencinin sadece eğitimini tamamlamak için geçmesi gereken bir sınavı geçmek için ezberlediği kurallar da olmamalıdır.

Abstract

Teaching grammar, especially in the case of Arabic, is a barrier to learners. Perhaps the presentation of grammar by explaining to Arabic learners and others the real meanings behind grammatical rules will facilitate the teaching of these rules and help the learner to apply them. The meanings that the learner needs to express in the target language are present in most of the world`s languages, so it does not make sense to ignore these meanings and instead focus on rigid rules that may annoy the learner, especially due to lack of vocabulary knowledge in the target language. So let us make it clear to the student that what he dislikes is one of the reasons behind the beauty of this language, since the purpose of the Arabic case system is to specify the types of arguments that occur in a sentence. This is because when Arabic nouns take on the role of arguments, such as the active participle, passive participle, first noun of the construct case, and second noun of the construct case, there is nothing in their structure to indicate what kind of arguments they are. However, it is the vowel signs of the Arabic case system that indicate the types of arguments. Thus, an active participle or a passive participle can be introduced if the need arises. The vowel signs indicate the type of argument even if the position of the word in the sentence changes from its original position.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

Shatlh, A. E. A. (2024). Ana dili Arapça olmayanlara Arapça dil bilgisi öğretiminde "İlmul -Maʿānī "ni kullanması.. Doğu Araştırmaları, Cilt: 1 Sayı: 29, 90–105. https://ajindex.com/articles/1473876

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (18)

  1. إبراهيم، عبد العليم: (1969). النحو الوظيفي. دار المعارف. القاهرة.
  2. ابن جني، أبو الفتح عثمان بن جني الموصلي. (1952). الخصائص. الهيئة المصرية العامة للكتاب. القاهرة.
  3. ابن يعيش، أبو البقاء موفق الدين يعيش بن علي بن يعيش. (2001) شرح المفصل. دار الكتب العلمية. بيروت.
  4. أبو البركات الأنباري، عبد الرحمن بن محمد. (1999). أسرار العربية. دار الأرقم بن أبي الأرقم. بيروت.
  5. الأشموني، علي بن محمد. (1998). شرح الأشموني على ألفية ابن مالك. دار الكتب العلمية. بيروت.
  6. الجاحظ، عمرو بن بحر الكناني البصري. (1424هـ). الحيوان. دار الكتب العلمية. بيروت.
  7. الجرجاني، أبو بكر عبد القاهر بن عبد الرحمن بن محمد. (1982). المقتصد في شرح الإيضاح. تحقيق كاظم بحر المرجان. دار الرشيد للنشر. بغداد.
  8. الجرجاني، أبو بكر عبد القاهر بن عبد الرحمن بن محمد. (1992). دلائل الإعجاز. تحقيق محمود شاكر، مكتبة الخانجي. مطبعة المدني. القاهرة.
  9. حجازي، محمود فهمي. (2003). أسس علم اللغة العربية. دار الثقافة. القاهرة.
  10. الرضي، محمد بن الحسن الإستراباذي. (1996). شرح الرضي لكافية ابن الحاجب. تحقيق: حسن بن محمد الحفظي ويحيى بشير. جامعة الإمام محمد بن سعود. الرياض.
  11. الزجاجي، أبو القاسم عبد الرحمن بن إسحاق. (1979). الإيضاح في علل النحو. تحقيق مازن المبارك. دار النفائس. بيروت.
  12. الزمخشري، أبو القاسم جار الله محمود بن عمرو بن أحمد. (1407هـ). الكشاف. دار الكتاب العربي. بيروت.
  13. السامرائي، فاضل صالح: (1971). الدراسات النحوية واللغوية عند الزمخشري. مطبعة الإرشاد. بغداد.
  14. السامرائي، فاضل صالح: (2000). معاني النحو. دار الفكر. عمان. الأردن.
  15. سانديرس، فيلي: (2003). نحو نظرية أسلوبية لسانية. ترجمة خالد محمود جمعة. دار الفكر. دمشق.
  16. سيبويه، عمرو بن عثمان: (1988). الكتاب. تحقيق عبد السلام هارون. مكتبة الخانجي. القاهرة.
  17. عتيق، عبد العزيز: (2009). في البلاغة العربية (علم المعاني والبيان والبديع). دار النهضة العربية. بيروت.
  18. الوراق، أبو الحسن محمد بن عبد الله: (1999). علل النحو. تحقيق محمود جاسم الدرويش. مكتبة الرشد. الرياض.