Dergiler / Alternatif Politika / 2018 / Cilt: 10 - Sayı: 2

YERELLİK-POPÜLERLİK EKSENİNDE TÜRKİYE’DE ÇEVRE MÜCADELELERİ

BETWEEN THE LOCAL AND THE POPULAR: ENVIRONMENTALIST STRUGGLES IN TURKEY

Sayfa
181–209
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Çalışma, yerellik ile popülerlik arasında bir nitelik kazanan çevre mücadelelerinin oldukça önemli kazanımlarına rağmen, neoliberal rasyonaliteyle şekillendirilen kamu politikalarının içerdiği çevresel tehditler karşısında güçlü bir itiraza dönüşemediklerine işaret ederek sonlanıyor.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Tüm dünyada olduğu gibi Türkiye’de de son yıllarda çevre mücadelelerinde dikkate değer bir artış yaşandı. 1990’ların hemen başından itibaren doğmaya başlayan ve altın madenciliği, hidroelektrik santraller, termik santraller ve nükleer santraller gibi projelere olumsuz çevresel etkileri nedeniyle karşı çıkan bu mücadeleler, 2000’li yıllarda belirgin bir ivme kazanarak ülkenin hemen tüm bölgelerine yayıldılar.
📊
Temel Bulgular & Veri:Bu makale Doğu Karadeniz bölgesinde HES projelerine karşı ve Ege ve Güney Marmara bölgelerinde altın madenciliği projelerine karşı 2000’li yıllarda doğan protesto hareketlerine odaklanarak şu soruya yanıt arıyor: HES ve altın madenciliğine karşı yerelde doğan çeşitli protesto hareketleri bölgesel veya ulusal ölçekte etkili olabilecek kolektif bir siyasal özneye ya da, diğer bir deyişle, karşı-hegemonik bir popüler harekete dönüşme potansiyeline ne ölçüde sahip oldular?
💡
Sonuç & Katkı:Çalışma, yerellik ile popülerlik arasında bir nitelik kazanan çevre mücadelelerinin oldukça önemli kazanımlarına rağmen, neoliberal rasyonaliteyle şekillendirilen kamu politikalarının içerdiği çevresel tehditler karşısında güçlü bir itiraza dönüşemediklerine işaret ederek sonlanıyor.
🔬Tür:Uygulamalı Anket & Alan Araştırması
📍Kapsam:2000 Verileri
⚙️Değişkenler:Alan Parametreleri

Özet

Tüm dünyada olduğu gibi Türkiye’de de son yıllarda çevre mücadelelerinde dikkate değer bir artış yaşandı. 1990’ların hemen başından itibaren doğmaya başlayan ve altın madenciliği, hidroelektrik santraller, termik santraller ve nükleer santraller gibi projelere olumsuz çevresel etkileri nedeniyle karşı çıkan bu mücadeleler, 2000’li yıllarda belirgin bir ivme kazanarak ülkenin hemen tüm bölgelerine yayıldılar. Bu makale Doğu Karadeniz bölgesinde HES projelerine karşı ve Ege ve Güney Marmara bölgelerinde altın madenciliği projelerine karşı 2000’li yıllarda doğan protesto hareketlerine odaklanarak şu soruya yanıt arıyor: HES ve altın madenciliğine karşı yerelde doğan çeşitli protesto hareketleri bölgesel veya ulusal ölçekte etkili olabilecek kolektif bir siyasal özneye ya da, diğer bir deyişle, karşı-hegemonik bir popüler harekete dönüşme potansiyeline ne ölçüde sahip oldular? Bu soruya cevaben hem altın madenciliği hem de HES karşıtı mücadelelerin, yerelliği aşan bir karaktere bürünmelerine karşın popüler hareketlere dönüşemedikleri tartışılıyor. Her iki mücadele de, yereldeki altın madenciliği ve HES projelerine karşıtlığın ötesine geçen bir söylem inşa ettiler ve yerelin yanı sıra yerelin dışından da çeşitli toplumsal grupları harekete geçirdiler. Bununla birlikte, her iki mücadele de harekete geçirdiği heterojen grupları kolektif bir kimlik etrafında bütünleştirerek ulusal ölçekte etkili olabilecek popüler bir siyasal özneye dönüşemedi. Çalışmada söz konusu mücadelelerin kolektif bir kimlik inşa edememesinin nedenlerine ilişkin olarak dört faktörün öne çıktığı ileri sürülüyor: yerelliğin süregiden baskısı; parlamenter temsiliyetin eksikliği, protestocuların mevcut kimlik ve aidiyetlerinin hakimiyeti; ve, iktidar blokunun protesto hareketlerini yönetmek ve kontrol etmek üzere geliştirdiği dil ve pratikler. Çalışma, yerellik ile popülerlik arasında bir nitelik kazanan çevre mücadelelerinin oldukça önemli kazanımlarına rağmen, neoliberal rasyonaliteyle şekillendirilen kamu politikalarının içerdiği çevresel tehditler karşısında güçlü bir itiraza dönüşemediklerine işaret ederek sonlanıyor.

Abstract

As is the case in many other countries, many environmental struggles have emerged in Turkey within the last few decades. Although they first emerged only in a few places in the 1990s, these struggles extended to almost all regions of the country in 2000s by voicing environmentally harmful effects of gold-mining, hydroelectric power schemes, thermal power plants and nuclear plant projects. By focusing on the anti-HEPP protests in the Eastern Black Sea region and the anti-gold mining protests in the Aegean and South Marmara region, this paper adresses this question: to what extent do these locally emerged protest movements have the potential of transforming into a regional or national counter-hegemonic popular movement? It is argued that although they went beyond the local, neither the anti-gold mining nor the anti-HEPP protests succeeded to turn into such political agent. Both struggles constructed a discourse that articulated local demands together with national ones, and mobilized not only local, but also several national social groups. However, they could not construct a collective identity, failing to unite plural mobilized groups and turn them into a popular political agent. The study underlines four factors as to the reasons of this failure: the ongoing pressure of the local, the absence of a political party willing to represent demands of protest movements, the dominance of existing identities, and the discourse and related practices of the power bloc against the protests. The study concludes by discussing the outcomes and consequences of the anti-HEPP and anti-gold mining protests, which are neither local nor popular, but stuck in between the two.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

ÖZEN, H. (2018). YERELLİK-POPÜLERLİK EKSENİNDE TÜRKİYE’DE ÇEVRE MÜCADELELERİ. Alternatif Politika, Cilt: 10 - Sayı: 2, 181–209. https://ajindex.com/articles/143489

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (8)

  1. Aksu, Cemil (2016), “Derelerin Özgürlüğünden Yaşamın Özgürleştirilmesine: HES Karşıtı Kitle Hareketlerinin Politik Ufku Üzerine Bir Deneme”. Aksu, Cemil, Sinan Erensü ve Erdem Evren (Der.), Sudan Sebepler: Türkiye’de Neoliberal Su- Enerji Politikaları ve Direnişler (İstanbul: İletişim): 395- 419. Atauz, Akın (2000), “Çevreci Sivil Toplum Hareketinin Yakın Tarihi,” Türkiye’de Çevrenin ve Çevre Korumanın Tarihi Sempozyum Bildirileri (İstanbul: Tarih Vakfı Yayınları): 194- 220. Aydın, Zülküf (2005), “The State, Civil Society, and Environmentalism”, Adaman Fikret ve Murat Arsel (Der.) Environmentalism in Turkey: Between Democracy and Development (Hants: Ashgate): 53–69.
  2. Barcena, Inaki, Pedro Ibarra, Eunate Guarrotxena ve Jon Torre (2003), “The Basque Country”, Rootes, Christopher (Der.), Environmental Protest in Western Europe (New York: Oxford): 200–215.
  3. Boudet, Schaffer H (2011). “From NIMBY to NIABY: Regional Mobilization Against Liquefied Natural Gas in The United States”, Environmental Politics, 20 (6): 786-806.
  4. Carter, Neil (2012), The Politics of the Environment: Ideas, Activism and Policy (Cambridge: Cambridge University Press). Castells, Manuel (1997), The Power of Identity (Wiley-Blackwell). Çavdar, Gamze (2012), “Heterogeneous transformation of Islamism: The justice and development party and the environment”, The Arab World Geographer, 15 (1): 1–19.
  5. Çoban, Aykut, Fevzi Özlüer ve Sinan Erensü (2015), “Türkiye’de Doğanın Neoliberalleştirilmesi”, Çoban, Aykut (Der.) Yerel Yönetim Kent ve Ekoloji (Ankara: İmge): 399- 456. Della Porta, Donatella ve Dieter Rucht (2002), “The dynamics of environmental campaigns”, Mobilization, 7 (1): 1–14.
  6. Della Porta, Donatella ve Gianni Piazza (2007), “Local contention, global framing: the protest campaigns against the TAV in Val di Susa and the bridge on the Messina Straits”, Environmental Politics, 16 (5): 864–882.
  7. Diani, Mario ve Elisa Rambaldo (2008), “Still the Time of Environmental Movements? A Local Perspective”, Rootes, Christopher (Der.) Acting Locally: Local Environmental Mobilizations and Campaigns (New York: Routledge): 45- 64. Doyle, Timothy (2004), Environmental Movements in Majority and Minority Worlds: A Global Perspective (New York and London: Rutgers University Press). Doyle, Timothy ve Adam Simpson (2006), “Traversing More Than Speed Bumps: Green Politics Under Authoritarian Regimes in Burma And Iran”, Environmental Politics, 15 (5): 750–767.
  8. Doyle, Timothy ve Aynsley Kellow (1995), Environmental Polit