Dergiler / Gazi Türkiyat / 2025 / Sayı: 37

DİVAN ŞİİRİNİN SÖZ VARLIĞI

The Vocabulary Of Divan Poetry

Sayfa
49–71
Yayın Tarihi
2025-12-31
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bu çalışmada Divan şiirinin söz varlığı ve bu söz varlığının çeşitlenip zenginleşmesindeki faktörler incelenmiştir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Bir dilin sözcüklerinin, deyimlerinin, kalıp sözlerinin, atasözlerinin, terimlerinin ve çeşitli anlatım kalıplarının oluşturduğu bütüne söz varlığı denir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Söz varlığı, yalnızca bir dilde birtakım seslerin bir araya gelmesiyle kurulmuş ifade ve ibareler değil, aynı zamanda o dili konuşan toplumun maddi ve manevi değerlerinin yansıtıcısı, dünya görüşünün de bir kesitidir.
💡
Sonuç & Katkı:Bu çalışmada Divan şiirinin söz varlığı ve bu söz varlığının çeşitlenip zenginleşmesindeki faktörler incelenmiştir.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Divan şiiri · şair · sözvarlığı

Özet

Bir dilin sözcüklerinin, deyimlerinin, kalıp sözlerinin, atasözlerinin, terimlerinin ve çeşitli anlatım kalıplarının oluşturduğu bütüne söz varlığı denir. Söz varlığı, yalnızca bir dilde birtakım seslerin bir araya gelmesiyle kurulmuş ifade ve ibareler değil, aynı zamanda o dili konuşan toplumun maddi ve manevi değerlerinin yansıtıcısı, dünya görüşünün de bir kesitidir. Yaklaşık altı asır devam eden Divan şiirinde birçok söz varlığı bulunmaktadır. Türkçenin yanı sıra Türklerin birlikte yaşadığı milletlerin de söz varlıkları eserlere yansımıştır. Türkçe söz dizimi içerisinde Türkçe bir söyleyişle kendini ifade eden Divan şairleri, yeri geldiğinde ortak yaşadığı birtakım milletlerin söz varlığından da faydalanmışlar ve şiirlerinde kullanmışlardır. Çok uluslu bir devlet olan Osmanlının dili de çok ulusluydu. Divanlarımızda Türkçe, Arapça ve Farsça söz varlıkları kullanılıyordu. Divan şiirinin söz varlığı asırlara ve devirlere göre farklılıklar gösterir. 13. yüzyılda Anadolu’da Türkçe yalın söz varlığı tercih edilirken 15. yüzyıldan sonra İslam dininin etkisiyle eserlerde Arapça ve Farsça söz varlıkları ağırlık kazanmıştır. Bunların yanı sıra şairin eğitimi, okuduğu eserler, bağlı bulunduğu tarikat, yetiştiği çevre, girip çıktığı mahfiller, mesleği ve mizacı yazmış olduğu eserlerdeki söz varlığının seçimini etkilemiştir. Bu çalışmada Divan şiirinin söz varlığı ve bu söz varlığının çeşitlenip zenginleşmesindeki faktörler incelenmiştir.

Abstract

Vocabulary refers to the whole body of words, idioms, set phrases, proverbs, terms, and various patterns of expression that a language contains. Vocabulary is not only composed of expressions formed by combining certain sounds in a language, but also serves as a reflection of the material and spiritual values of the society that speaks it, offering a glimpse into its worldview. In Divan poetry, which continued for nearly six centuries, a rich vocabulary can be found. Alongside Turkish, the vocabularies of the peoples with whom the Turks lived were also reflected in these works. While Divan poets expressed themselves within the structure of Turkish syntax and in a Turkish manner of speech, they also borrowed from the vocabularies of other peoples they lived with and used these in their poetry. As a multi-ethnic state, the Ottoman Empire also possessed a multi-ethnic language. In our Divans, vocabularies formed mainly in Turkish, Arabic, and Persian were more commonly employed. The vocabulary of Divan poetry varied according to centuries and periods. While in the 13th century in Anatolia a simple Turkish vocabulary was preferred, after the 15th century the influence of Islam led to the dominance of Arabic and Persian vocabularies in literary works. In addition to this, the poet’s education, the works he read, the Sufi order to which he belonged, the environment in which he was raised, the circles he frequented, his profession, and his temperament all influenced his choice of vocabulary in his writings. This study examines the vocabulary of Divan poetry and the factors that contributed to its diversification and enrichment.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

Yerdemir, F. (2025). DİVAN ŞİİRİNİN SÖZ VARLIĞI. Gazi Türkiyat, Sayı: 37, 49–71. https://doi.org/10.65007/gaziturkiyat.1777561

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (48)

  1. AKSAN, D. (2004). Türkçenin Sözvarlığı. Ankara: Engin Yayınevi.
  2. AKSAN, D. (2014). Anadilimizin Söz Denizinde. Ankara: Bilgi Yayınevi.
  3. AKSOY, Ö.A. (1988). Atasözleri ve Deyimler Sözlüğü (C. 1-2). İstanbul: İnkılap Kitabevi.
  4. AKSOYAK, İ. H. (2009). “Divan Şiirinin Dili İmparatorluk Dilidir”. Journal of Turkish Studies. 4/5: 1-18.
  5. AKÜN, Ö. F. (1994). Divan Edebiyatı. İstanbul: TDV İslam Ansiklopedisi.
  6. AYDEMİR, Y. (2017). Ravzî Dîvânı. Ankara: T.C. Kültür ve Turizm Bakanlığı Kütüphaneler ve Yayımlar Genel Müdürlüğü.
  7. AYDEMİR, Y. (2018). Ramazan Behiştî Dîvânı. Ankara: T.C. Kültür ve Turizm Bakanlığı Kütüphaneler ve Yayımlar Genel Müdürlüğü.
  8. ÇAVUŞOĞLU, M. (2023). Divan, Yahyâ Bey (Taşlıcalı). Ankara: T.C. Kültür ve Turizm Bakanlığı Kütüphaneler ve Yayımlar Genel Müdürlüğü.
  9. ÇAVUŞOĞU, M., TANYERİ M. A. (2023). Hayretî Divan. Ankara: T.C. Kültür ve Turizm Bakanlığı Kütüphaneler ve Yayımlar Genel Müdürlüğü.
  10. ÇELTİK, H. (2004). Divan Sahibi Rumeli Şairlerinin Şiir Dünyası. Ankara: MEB Yayınları.
  11. DEMİREL, M. (1996). İbn-i Kemâl - Dîvân Tenkitli Metin. İstanbul: Fakülteler Matbaası.
  12. ERBAY, F. (2023). “Nasreddin Hoca Fıkralarında ‘Türk’ Oto-Stereotipi: BY7297 Numaralı Yazma Eser Örneği”. Millî Folklor, 18/138: 55-66.
  13. ES-SEYYİD PİR MEHMED BİN ÇELEBİ (2017). Âsık Çelebi Dîvânı (haz. Filiz Kılıç). Ankara: T.C. Kültür ve Turizm Bakanlığı Kütüphaneler ve Yayımlar Genel Müdürlüğü.
  14. FUZÛLÎ (2021). Fuzûlî Dîvânı (haz. Abdülhakim Kılınç). İstanbul: Türkiye Yazma Eserler Kurumu Başkanlığı Yayınları.
  15. GİDER, M.; AHMAD, H. O. (2022). “Abdurrahman Lâmiʿ Efendi’nin Midhat Paşa’ya Yazdığı Mülemma Kasidesi Üzerine Bir Değerlendirme”. Littera Turca Journal of Turkish Language and Literature, 8/1: 127-44.
  16. GÖKDAYI, H. (2008). “Türkçede Kalıp Sözler”. Bilig. 44: 89-110.
  17. GÖZÜTOK, A. (2010). “Divan Şiirinin Dil Yönünden Bazı Özellikleri”. Journal of Turkish Research Institute, 14: 1-3.
  18. GÜLER, Z. (2011). “Şeyh Gâlip Divanında Deyimler”. E-Journal of New World Sciences Academy Humanities, 6/3: 433-455.
  19. HATİBOĞLU, V. (1981). Türk Dilinde İkileme. Ankara: Ankara Üniversitesi Basımevi.
  20. HAYAL, Z. (2022). Ahmed Paşa Dîvân (İnceleme-Tenkitli Metin-Çeviri-Sözlük). (Yayınlanmamış Doktora Tezi). Marmara Üniversitesi, Türkiyat Araştırmaları Enstitüsü Türk Dili ve Edebiyatı Ana Bilim Dalı Eski Türk Edebiyatı Bilim Dalı.
  21. HAYRETÎ (1981). Hayretî, Divan Tenkitli Basım (haz. Mehmed Çavuşoğlu-M. Ali Tanyeri). İstanbul: İ. Ü. Edebiyat Fakültesi Yayınları.
  22. İSEN, M. (1999). “Divan Şairlerinin Mesleki Konumları”. Osmanlı Divan Şiiri Üzerine Metinler (haz. Mehmet Kalpaklı). İstanbul: YKY, 310-314.
  23. İSEN, M., Kurnaz, C. (1990). Şeyhî Divanı. Ankara: Akçağ Yayınları.
  24. KARDAŞ, S. (2019). “Divan Şiirinde Kıtlıkla İlgili Manzumeler”. Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, 22: 489-524.
  25. KAYA, B. A. (1999). “Azmi-zade Hâletî Divanı’nda Atasözleri ve Deyimler”. Türk Dünyası Araştırmaları, 188: 149-168.
  26. KILIÇ, H. (2025). Defterî Dîvânı, Metin, İnceleme, Tahlil. (Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi) Ankara Hacı Bayram Veli Üniversitesi, Lisansüstü Eğitim Enstitüsü.
  27. KURNAZ, C. (2025). Türkçenin İzinde. İstanbul: Post Yayınları.
  28. KURTOĞLU, O. (2009). “Klasik Türk Şiirinde Saçı Geleneği”. Millî Folklor, 21/ 81: 89-99.
  29. KÜÇÜK, S. (1994). Baki Divanı. Ankara: Türk Dil Kurumu Yayınları.
  30. MENGİ, M. (1995). Mesihî Divan. Ankara: Atatürk Kültür Merkezi Yayınları.
  31. MUSLUOĞLU, F. (2022). Hayretî Dîvânı (Tenkitli Metin-Dil İçi Çeviri). Çanakkale: Paradigma Akademi.
  32. NEDÎM (2017). Nedîm Dîvânı (haz. Muhsin Macit). Ankara: T.C. Kültür ve Turizm Bakanlığı Kütüphaneler ve Yayımlar Genel Müdürlüğü.
  33. NEFİ ÖMER EFENDİ (2018). Nefi Dîvânı (haz. Metin Akkuş). Ankara: T.C. Kültür ve Turizm Bakanlığı Kütüphaneler ve Yayımlar Genel Müdürlüğü.
  34. NESÎMÎ (2002). Nesîmî Hayatı, Edebî Kişiliği, Eserleri ve Türkçe Divanının Tenkitli Metni (haz. Hüseyin Ayan). Ankara: TDK Yayını.
  35. OKCU, N. (2011). Şeyh Gâlip Dîvânı. Ankara: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları.
  36. PAKALIN, M. Z. (1993). Osmanlı Tarih Deyimleri ve Terimleri Sözlüğü (C. I). İstanbul: MEB Yay.
  37. PÜRCEVÂDÎ, N. (1998). Can Esintisi-İslâm’da Şiir Metafiziği (çev. Hicabi Kırlangıç). İstanbul: İnsan Yayınları.
  38. RJOUB, B (2022). “XVII. Yüzyıl Bazı Osmanlı Şairlerinin Meslekî Vazîfeleri Üzerine Bir İnceleme”. Karamanoğlu Mehmetbey Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Dergisi, 5/2: 404-423.
  39. SARAÇ, Y. (1995). Emrî Divanı. İstanbul: Eren Yayınları.
  40. SEFERCİOĞLU, M. N. (2008). “Meyve Redifli Gazeller”. Turkish Studies International Periodical For The Languages, 3/5: 321-344.
  41. TANYERİ, M.A. (1999). Örnekleriyle Divan Şiirinde Deyimler. Ankara: Akçağ Yayınları.
  42. TARLAN, A. N. (1945). Hayâlî Bey Dîvânı. İstanbul: İ. Ü. Yayını.
  43. TARLAN, A. N. (1997). Necatî Beğ Dîvanı. İstanbul: MEB Yayınları.
  44. TATCI, M. (2005). Yunus Emre Divanı (C. II). İstanbul: H Yayınları.
  45. YALTKAYA, M. Ş. (2010). “Mevlana’da Türkçe Kelimeler ve Türkçe Şiirler”. Journal of Turkology, 4: 112-168.
  46. YERDEMİR, F. (2016). Sudi'nin Gülistan ve Bustan Şerhlerinde Şerh Yöntemi ve Söz Varlığı. (Yayınlanmamış doktora tezi). Gazi Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü.
  47. YERDEMİR, Ş. (2025). Bûstân-ı Hayâl. Ankara: Berikan Yayınları.
  48. YÜKSEL, Y. (2019). “Dîvân Şiirinde Ticârî Unsur ve Maddî Değer Olarak Para Birimleri”. Littera Turca Journal of Turkish Language and Literature, 5/3: 556-582.