Dergiler / Sakarya Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi / 2011 / Cilt: 13 - Sayı: 24

KELÂM LİTERATÜRÜNDE PEYGAMBER ZELLELERİ

Prophetic Slips-ups (minor mistakes) in Theological Works

Sayfa
1–33
Yayın Tarihi
2011-12-15
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bu ifadelerin hepsi peygamberlerin, kastî olmayan küçük günah işleyebileceklerini ifade etmektedir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Kelam kaynaklarında peygamber zelleleri, onların günahsızlığını ifade eden ismet konusu çerçevesinde ele alınmıştır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Peygamberlerin bazı günahlar işlediği izlenimini uyandıran ayet ve rivayetler peygamberlerin günahlardan korunmuş olup olmadığı meselesini gündeme getirmiş; bu durum aynı zamanda bu tür nasların nasıl anlaşılması gerektiği sorununu da ortaya çıkarmıştır.
💡
Sonuç & Katkı:Bu ifadelerin hepsi peygamberlerin, kastî olmayan küçük günah işleyebileceklerini ifade etmektedir.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:-Peygamber · Günah · Masumiyet-İsmet

Özet

Kelam kaynaklarında peygamber zelleleri, onların günahsızlığını ifade eden ismet konusu çerçevesinde ele alınmıştır. Peygamberlerin bazı günahlar işlediği izlenimini uyandıran ayet ve rivayetler peygamberlerin günahlardan korunmuş olup olmadığı meselesini gündeme getirmiş; bu durum aynı zamanda bu tür nasların nasıl anlaşılması gerektiği sorununu da ortaya çıkarmıştır. Peygamberlerin kusurlu fiil işlemelerini ifade etmek için ayak kayması-zelle, küçük günah-sağire, sürçme-aserat gibi kavramlar kullanılmıştır. Ayak kayması-zelle kavramını en çok Hanefî-Matürîdî çevreler tercih etmiştir. Mutezile ve Eşarî ekolleri ise daha çok küçük günah-sağire kavramını kullanmayı yeğlemişlerdir. Bu ifadelerin hepsi peygamberlerin, kastî olmayan küçük günah işleyebileceklerini ifade etmektedir.

Abstract

References to Prophetic slips or minor errors in sources of theology, have been handled within the topic of purity which express the Prophets quality as being sinless or immune from sin. Some verses and narratives from the Qur’an have prompted impressions that Prophets have sinned and these impressions have led to discussions of whether Prophets are proctected from sin or not. This situation has also brought forward issues of how such dogmas should be understood. Terms such as slip up-‘zalla’, minor sin-‘saghirah’ or stumble-‘atharat’ have been used to describe minor mistakes or acts of the Prophets. The Hanafî-Mâturîdî scholars have mostly preferred the use of the term slip up-‘zalla’, while the Mu’tazilite and Ash’ari schools have preferred the use of the term minor sin-‘saghirah’. All these terms express the possibility of Prophets committing minor sins without intent.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

AKÇAY, M. (2011). KELÂM LİTERATÜRÜNDE PEYGAMBER ZELLELERİ. Sakarya Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, Cilt: 13 - Sayı: 24, 1–33. https://ajindex.com/articles/138950

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (7)

  1. Akgül, Muhittin, “Hz. Peygamber’in İsmetiyle İlgili Bazı Ayetlerin Yorumu”, Diya- net İlmî Dergi (Hz. Muhammed Özel Sayısı), s. 245-270, Ankara, 2003. Ali el-Kârî, Şerhu’l-Fıkhı’l-ekber, İstanbul: Dâru’l-kütübi’l-İslâmî,, 1375/1955. ―――, Şerhu’l-Emâlî, İstanbul: Dersaatdet, 1985. Bağdâdî, Abdülkâhir, Usûlu’d-dîn, İstanbul: Matbaatü’l-Devliyye, 1326/1928. ―――, el-Fark beyne’l-firak, nşr. M. Muhyiddin Abdülhamid, Beyrut 1411/1990. ―――, Usûlu’d-dîn, İstanbul: Matbaatü’l-Devliyye, 1326/1928. Bakıllanî, el-İnsâf, nşr. M. Zahid el-Kevserî, Kahire 1382/1963. Beyâdî, İşârâtü’l-merâm, İstanbul: Dâru’l-kitabi’l-İslâmî,, 1368/1949. Beydavî, Envâru’t-tenzîl, Mecmûatün mine’t-tefâsîr, Beyrut: Dâru İhyâi’t-Türâsi’l-Arabî, 1319 h. Buharî, Sahih, İstanbul: Çağrı Yay., 1413/1992.
  2. Bulut, Halil İbrahim, Şeyh Müfîd ve Şia’da Usûlî Farklılaşma Süreci, İzmir 2005. Cüveynî, el-İrşad, nşr. M. Yusuf Musa-Ali Abdulmün‘im Abdülhamid, Mısır, 1369/1950. ―――, el-Akîdetü’n-Nizâmiyye, İstanbul: İFAV Yay., ts. ―――, Luma’u’l-edille, nşr. Fevkiye Hüseyin Mahmud, Kahire: Daru’l-Mısriyye, 1385/1965. Dârimî, Sünen, İstanbul: Çağrı Yay., 1413/1992.
  3. Develioğlu, Ferit, Osmanlıca-Türkçe Ansiklopedik Lügat, Ankara: Doğuş Matbaası, 1980. Devvânî, Şerhu’l-Akâidi’l-Adudiyye, yy, ts. Ebu Davud, Sünen, İstanbul: Çağrı Yay., 1413/1992. Ebû Hanîfe, el-Fıkhu’l-ekber, Ebu’l-Münteha Şerhi, nşr. Osman Yeşilhisarî, İstanbul: Dâru’n-Nil, 2007. Ebu’l-Müntehâ, Şerhu Fıkhi’l-ekber, nşr. Osman Yeşilhisarî, İstanbul: Dâru’n-Nil, 2007. Eşarî, el-İbane, nşr. Hammad b. Muhammed el-Ensarî, Medine 1409 h. ―――, Makâlâtu’l-İslâmiyyîn, thk. Muhammed Muhyiddin Abdulhamid, Beyrut: Mektebetü’l-asriyye,, 1416/1995. ―――, Risâletü ehli’s-sağr, nşr. M. Seyyid el-Cüleyned, Kahire,1407/1987. Gazzalî, el-İktisad fi’l-i’tikad, Beyrut: Dâru’l-kütübü’l-ilmiyye, 1403/1983. ―――, Kavâidu’l-‘akâid, nşr. Musa Muhammed Ali, Beyrut 1405/1985. Habbâzî, el-Hâdî, nşr. Adil Bebek, İstanbul: İFAV Yay., 2006. Hadidî, Muhammed Ebu’n-nur, İsmetü’l-enbiya, Mısır: Matbaatu’l-emâne, 1399/1979.
  4. Hazin, Lübâbu’t-te’vil, Mecmûatün mine’t-tefâsîr, Beyrut: Dâru ihyâi’t-Türâsi’l-Arabî, 1319 h. Hızır Bey, Kasîde-i Nûniyye, el-Uryanî şerhi, İstanbul: Şirketi Sahâfiye-i Osmaniye, ts. İbn Fûrek, Mücerredü makalât, nşr. Daniel Gimaret, Beyrut 1987.
  5. İbn Hanbel, Ahmed, Müsned, Çağrı Yay., İstanbul 1413/1992.
  6. İbn Mace, Sünen, İstanbul: Çağrı Yay., 1413/1992.
  7. İbn Manzur, Lisanu’l-Arab, “Zelle”, VII, 51, Beyrut: Dâru Sâdır, 2000. İbnü’l-Esîr, en-Nihâye, nşr. M. Muha