Dergiler / Dumlupınar Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi / 2015 / Sayı: 40

YEREL DEMOKRASİ ARACI OLARAK TÜRKİYE'DE KENT KONSEYLERİ: YAPI, İŞLEYİŞ VE SORUNLAR

Sayfa
0–0
Yayın Tarihi
2015-06-20
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bu bağlamda çalışmada, Türkiye’deki kent konseylerinin yapısı ve işleyişi, uygulamada yaşanan sorunlarla birlikte değerlendirilmektedir

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Kentine sahip çıkma, aktif katılım ve çözümde ortaklık ilkelerinin bütünlüğünde, kentleri sürdürülebilir geleceğe taşıyan bir “ortaklık modeli” olarak tanımlanan kent konseyleri, geniş bir halk kitlesinin katılımı ile seçilmiş yerel karar organlarının çalışmalarına destek sağlayan ve etkin bir çalışma ortamı oluşturan dinamik yapılardır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Yerel Gündem 21’in katılım unsurlarından biri olan ve yerelde demokrasinin kurumsallaşması ve içselleştirilmesi açısından önemli işlevleri yerine getirebilecek bir potansiyele sahip olan kent konseyleri, yerel düzeyde katılımın yaygınlaştırılmasını hedeflemektedir.
💡
Sonuç & Katkı:Bu bağlamda çalışmada, Türkiye’deki kent konseylerinin yapısı ve işleyişi, uygulamada yaşanan sorunlarla birlikte değerlendirilmektedir
🔬Tür:Modelleme & Sayısal Simülasyon
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Kent Konseyi · Yerel Demokrasi · Katılım

Özet

Kentine sahip çıkma, aktif katılım ve çözümde ortaklık ilkelerinin bütünlüğünde, kentleri sürdürülebilir geleceğe taşıyan bir “ortaklık modeli” olarak tanımlanan kent konseyleri, geniş bir halk kitlesinin katılımı ile seçilmiş yerel karar organlarının çalışmalarına destek sağlayan ve etkin bir çalışma ortamı oluşturan dinamik yapılardır. Yerel Gündem 21’in katılım unsurlarından biri olan ve yerelde demokrasinin kurumsallaşması ve içselleştirilmesi açısından önemli işlevleri yerine getirebilecek bir potansiyele sahip olan kent konseyleri, yerel düzeyde katılımın yaygınlaştırılmasını hedeflemektedir. Bu bağlamda çalışmada, Türkiye’deki kent konseylerinin yapısı ve işleyişi, uygulamada yaşanan sorunlarla birlikte değerlendirilmektedir

Abstract

The city councils defined as a “partnership model” composed of city ownership, active participation and partnership in solutions aimed at bringing cities towards a sustainable future, are dynamic structures creating an effective work environment and supporting the elected local decision making bodies with participation of a large mass of people. As one of the participation elements of the Local Agenda 21 and holder of a potential to perform important functions in terms of local institutionalization and internalization of democracy city councils aim at generalization of participation at local level. In this context this study evaluates structure and operation of city councils in Turkey together with the problems faced in practice

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

Bozkurt, Y. (2015). YEREL DEMOKRASİ ARACI OLARAK TÜRKİYE'DE KENT KONSEYLERİ: YAPI, İŞLEYİŞ VE SORUNLAR. Dumlupınar Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, Sayı: 40, 0–0. https://ajindex.com/articles/1387406

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (34)

  1. AYDIN, A. H. (2010), Yönetim Bilimi, Ankara: Seçkin.
  2. BELLİ, A. ve AYDIN, A. (2012), “Yerel Demokrasi ve Katılım: Kahramanmaraş ve Hatay İllerinin Karşılaştırılması”, II.
  3. Bölgesel Sorunlar ve Türkiye Sempozyumu: 136-147. BOOHER, D. ve JUDITH, I. (2004), “Reframing Public Participation for the Twenty-First Century”, Planning Theory and Practice, 5 (4): 419-436.
  4. COŞKUN, B. (2007), “Kent Yönetimine Katılım ve Kent Konseyleri”, A. Yılmaz ve Y. Bozkurt (Ed.), Küresel Esintiler ve Yerel
  5. Etkiler Sarmalında Türk Kamu Yönetimi: 99-115, Gazi Kitabevi, Ankara. ÇUKURÇAYIR, M. A. (2009), Yurttaş Odaklı Yerel Yönetim, Konya: Çizgi.
  6. DEMİR, O. (2008), Yerel Siyasette Katılımcılık ve Kalkınma (Türkiye’de Yerel Gündem 21 Örneği), Yayınlanmamış Yüksek
  7. Lisans Tezi, Sakarya: Sakarya Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü. EMREALP, S. (2005), Yerel Gündem 21 El Kitabı, İstanbul: IULA-EMME.
  8. ERTAN, B. (2003), “Demokrasi ve Yerel Yönetimler”, Review of Social, Economic & Business Studies 2: 204-215.
  9. EVANS, B. ve THEOBALD, K. (2003), “Policy and Practice Lasala: Evaluating Local Agenda 21 in Europe”, Journal of
  10. Environmental Planning and Management, 46 (5): 781-794. GÖKTÜRK, A. (2014), “Bugün Gelinen Yerde Kent Konseyleri ve Yerel Gündem 21”, http://www.yayed.org/uploads/yuklemeler/ inceleme-25.pdf, (E.T: 07.02.2014).
  11. GÖRMEZ, K. (2007), Yerel Demokrasi ve Türkiye, Konya: Vadi.
  12. GÖRMEZ, K. ve ALTINIŞIK, H.U. (2011), “Yerel Demokrasi ve Kent Konseyleri”, Kent Konseyleri Sempozyumu Bildiri
  13. Kitabı: 31-51, Bursa: Bursa Kent Konseyi. GÜLER, B. A. (2003), “Yönetişim: Tüm İktidar Sermayeye”, Praksis 2: 93-116.
  14. GÜNDOĞAN, E. (2010), “Yönetişim: Kavram, Kuram ve Boyutlar”, Yönetişim Kuram Boyutlar Uygulama: 13-56, Konya: Çizgi.
  15. HENDEN, H. B. (2007), Yönetişimin Kentli Memnuniyetine Etkisi Gündem 21 Çerçevesinde Değerlendirme: Karadeniz Ereğli ve Nilüfer Belediyeleri, Yayınlanmamış Doktora Tezi, İstanbul: Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Fen Bilimleri Enstitüsü.
  16. KELEŞ, R. - HAMAMCI, C. ve ÇOBAN, A. (2009), Çevre Politikası, Ankara: İmge.
  17. KELLY, R. ve MOLLES, R. (2002), “The Development of Local Agenda in The Mid-West Region of Ireland: A Case Study in
  18. Interractive Research and Indicator Development”, Journal of Environmental Planning and Management, 45 (6): 889-912. KESTELLİOĞLU, G. (2011), “Yerel Demokrasi ve Kent Konseyleri: Kahramanmaraş Örneği”, Kent Konseyleri Sempozyumu
  19. Bildiri Kitabı: 52-74, Bursa: Bursa Kent Konseyi. KÖSEKAHYA, G. (2003), “Katılımcılık ve İyi Yönetişim”, İyi Yönetişimin Temel Unsurları: 34-47, Ankara: Avrupa Birliği ve Dış İlişkiler Başkanlığı.
  20. MOHAMMADI, S. M. (2010), “Citizens‘ Attitude toward‘s Local Government and Citizen‘s Participation in Local
  21. Government”, Journal of American Science; 6 (11): 575-583. ÖKMEN, M. ve GÖRMEZ, K. (2009), “Türkiye’de Yerel Gündem 21 ve Yerel Yönetişim Uygulamaları” K. Görmez ve M.
  22. Ökmen (Ed.), Yerel Yönetimlerin Güncel Sorunları, Küresel, Bölgesel ve Yerel Perspektifler: 109-129, İstanbul: Beta. ÖZDEMİR, A. T. (2011), “Mahalli İdarelerde Halk Katılımı Bağlamında Kent Konseyleri”, Sayıştay Dergisi, 83: 31-56.
  23. ÖZER, M. A. (2000), “Yerel Demokrasi, Demokratik Yerel Yönetimler ve Yerel Yönetimlerin Demokratikleşmesi
  24. Kavramlarının Tahlili Üzerine”, Türk İdare Dergisi, 72 (426): 129-143. ÖZTEKİN, A. (2010), Siyaset Bilimine Giriş, Ankara: Siyasal.
  25. TEKELİ, İ. (1992), Belediyecilik Yazıları, İstanbul: IULA-EMME.
  26. TOKSÖZ, F. (2008), İyi Yönetişim El Kitabı, İstanbul: TESEV.
  27. TORTOP, N. - AYKAÇ, B. - YAMAN, H. ve ÖZER, M.A. (2006), Mahalli İdareler, Ankara: Nobel.
  28. ULUSOY, A. ve AKDEMİR, T. (2010), Mahalli İdareler, Ankara: Seçkin.
  29. UNDP. (1997), “Governance for Sustainable Human Development, A UNDP Policy Document Good Governance and Sustainable Human Development”, http://mirror.undp.org/magnet/policy/ chapter1.htm, (E.T: 04.02.2014).
  30. VAROL, M. (1989), Yerel Siyasetin Demokratikleşmesi, Ankara: Gündoğan.
  31. YATKIN, A. ve SÜREKLİ, G. (2009), “Demokratikleşme ve Katılımcı Demokrasi Anlayışı Sürecinde Yerel Yönetimlerin
  32. Rolü”, 4. Ulusal Yerel Yönetimler Sempozyumu, Ulusal Kalkınma ve Yerel Yönetimler, Ankara: TODAEİ. YILDIRIM, S. (1993), Yerel Yönetim ve Demokrasi, İstanbul: Başbakanlık TOKİ ve IULA-EMME Ortak Yayını.
  33. YİĞİT, M. (2008), Türkiye’ de Yerel Yönetimlerde Katılım, Demokrasi ve AB Sürecinin Etkileri, Yayınlanmamış Yüksek
  34. Lisans Tezi, Ankara: Atılım Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü. http://www.mevzuat.gov.tr/Metin.Aspx?MevzuatKod=7.5.10687&sourceXmlSearch=&MevzuatIliski=0, (E.T: 26.02.2014).