Dergiler / Sakarya Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi / 2017 / Cilt: 19 - Sayı: 35

SÜNEN-İ TİRMİZÎ’DE “HÜVE HADÎSU FÜLÂN” KAVRAMI ÜZERİNE

On the Concept of “Huwa Ḥadīthu Fulān” in Sunan al-Tirmidhī

Sayfa
1–26
Yayın Tarihi
2017-06-15
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bazısı tâbiîn ve çoğunlukla etbâü’t-tâbiîn tabakası muhaddisleri için söylendiği görülen bu terkibin, inceleme neticesinde söz konusu muhaddislerin hadis nüshalarına işaret ettiği ve bunların Tirmizî tarafından kullanıldığı anlaşılmaktadır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:“Hadîsü Fülân” terkibi rivayet asrında kullanılan bir kavramdır.
📊
Temel Bulgular & Veri:O, Sünen’inde anılan terkibi farklı biçimlerde kullanmıştır.
💡
Sonuç & Katkı:Bazısı tâbiîn ve çoğunlukla etbâü’t-tâbiîn tabakası muhaddisleri için söylendiği görülen bu terkibin, inceleme neticesinde söz konusu muhaddislerin hadis nüshalarına işaret ettiği ve bunların Tirmizî tarafından kullanıldığı anlaşılmaktadır.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Tirmizî · Sünen-i Tirmizî · hadîs

Özet

“Hadîsü Fülân” terkibi rivayet asrında kullanılan bir kavramdır. Mezkûr kavramı dikkat çekici derecede kullanan kişilerden birisi Tirmizî’dir. O, Sünen’inde anılan terkibi farklı biçimlerde kullanmıştır. Söz gelimi “Lâ na‘rifuhû illâ min hadisi fülân”, “Ğarîbun min hadisi fülân”, “Esahhu min hadîsi fülân”, “Nahve/Mislü hadîsi fülân”, “Hüve/hâzâ hadîsü fülân” bu kullanımlar arasındadır. Bu makalede Tirmizî’nin Sünen’inde özellikle “Hüve/hâzâ hadîsü fülân” terkibini hangi anlamla kullandığı belirlenmeye çalışılmıştır. Tespit edilebildiği kadarıyla Tirmizî eserinde bu kavramı sahâbe dışındaki râvîler için yirmi bir yerde kullanmıştır. Bazısı tâbiîn ve çoğunlukla etbâü’t-tâbiîn tabakası muhaddisleri için söylendiği görülen bu terkibin, inceleme neticesinde söz konusu muhaddislerin hadis nüshalarına işaret ettiği ve bunların Tirmizî tarafından kullanıldığı anlaşılmaktadır.

Abstract

The phrase of “Ḥadīthu Fulān” is a concept used during the report period. One of the people who used the concept in question remarkably is Tirmidhī. He uses aforementioned phrase in his Sunan in different ways. “Lā naʿrifu illā min ḥadīthi fulān”, “Gharībun min ḥadīthi fulān”, “Aṣaḥḥu min ḥadīthi fulān”, “Nahwa/Mithlu ḥadīthi fulān”, “Huwa/hādhā ḥadīthu fulān” are among these usages. In this article, we tried to determine in which mean Tirmidhī uses especially the phrase of “Huwa/hādhā ḥadīthu fulān” in his Sunan. As far as we determined, Tirmidhī uses this concept twenty-one times in his work for the narrators (ruwāt) outside of companions. As a result of the research, it is understood that this phrase, which used for the muḥaddithūn in the category of tābiʿīn and mostly atbāʿ al-tābiʿīn, refers to copies of hadith of muḥaddithūn in question and these copies were used by Tirmidhī.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

AHATLI, E., MURAD, S. R. (2017). SÜNEN-İ TİRMİZÎ’DE “HÜVE HADÎSU FÜLÂN” KAVRAMI ÜZERİNE. Sakarya Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, Cilt: 19 - Sayı: 35, 1–26. https://ajindex.com/articles/138721

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (6)

  1. Abdürrezzâk, es-San‘ânî. el-Musannef. nşr. Habîburrahmân el-A‘zamî. 11 cilt. Beyrut: el-Mektebü’l-İslâmî, 1403. Ahmed b. Hanbel, Ebu Abdullah. Müsned. Nşr. Şu‘ayb el-Arnaût v.dğr. 50 cilt. Beyrut: Müessesetü’r-Risâle, 2001.
  2. Akpınar, Ömer Faruk. “Süfyân es-Sevrî’nin Hayâtı ve Eserleri”. Usûl: İslam Araştırmaları, sayı 22 (2014): 115–67. Arnaût, Şu‘ayb. “Mukaddime”. Sünenü’t-Tirmizî içinde, nşr. Şu‘ayb el-Arnaût v.dğr., 1: 5–195. Dimeşk-Beyrut: Dâru’r-Risâleti’l-’Âlemiyye, 2009.
  3. Aydınlı, Abdullah. Hadis Istılahları Sözlüğü. 8. baskı. İstanbul: Marmara Üniversitesi İlâhiyat Fakültesi Vakfı Yayınları, 2015. ———. “Hadis Rivayetinde Yazının Kullanımı ve Güvenilirliği”. Sünnetin Dindeki Yeri içinde, 307–20. İstanbul: Ensar Neşriyat, 1995. A‘zamî, Muhammed Mustafa. Dirâsât fi’l-hadîsi’n-Nebevî ve târîhu tedvînih. 2 cilt. Dimeşk-Beyrut: el-Mektebü’l-İslâmî, 1980. Beyhakî, Ahmed b. el-Hüseyin. Sünenü’l-kübrâ. nşr. Muhammed Abdülkâdir Atâ. 3. baskı. 11 cilt. Beyrut: Dâru’l-Kütübi’l-’İlmiyye, 2003. Bezzâr, Ebû Bekr Ahmed b. Amr. el-Bahru’z-zehhâr el-ma‘rûf bi-Müsnedi’l-Bezzâr. 20 cilt. Medîne: Mektebetü’l-Ulûmi ve’l-Hikem, 2009.
  4. Çakan, İsmail Lütfi. “el-Câmiu’s-Sahîh”. Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi. 7: 129-132. İstanbul: TDV Yayınları, 1993. Dârimî, Abdullah b. Abdurrahman Ebû Muhammed. Sünenü’d-Dârimî. nşr. Hüseyin Selîm Esed ed-Dârânî. 4 cilt. Riyad: Dâru’l-Muğnî li’n-Neşri ve’t-Tevzî’, 2000. Ebû Gudde, Abdulfettâh. Tahkîk ismeyi’s-Sahîhayn ve’smi Camii’t-Tirmizî. Haleb: Mektebü’l-Metbû’âti’l-İslâmiyye, 1993. Ebû Ya’lâ, Ahmed b. Alî el-Mevsılî. Müsnedü Ebî Ya’lâ. nşr. Hüseyin Selîm Esed. 2. baskı. 13 cilt. Dimeşk: Dâru’l-Me’mûn, 1989.
  5. Evgin, Abdulkadir. “Süfyan b. Uyeyne (107-198/725-813) ve Hadis Cüz’ü”. Din Bilimleri Akademik Araştırma Dergisi 3, sayı 3 (2003): 69–107. Ezrakî, Ebu’l-Velîd Muhammed b. Abdullah. Ahbâru Mekke ve mâ câe fîhâ mine’l-âsâr. nşr. Ruşdî Sâlih Melhas. 2 cilt. Beyrut: Dâru’l-Andalus, 1964.
  6. Hamş, Adâb Mahmûd. el-İmâmu’t-Tirmizî ve menhecuhû fî kitâbihi’l-Câmi‘. 2 cilt. Amman: Dâru’l-Feth li’d-dirâsât ve’n-neşr, 1423. Hatîb el-Bağdâdî, Ebû Bekir Ahmed b. Alî. Târîhu medîneti’s-selâm (Târîhu Bağdâd). nşr. Beşşâr Avvâd Ma‘rûf. 17 cilt. Beyrut: Dâru’l-Garbi’l-İslâmî, 2001. Hatîb, Muhammed Mücîr. Ma’rifetu medâri’l-isnâd ve beyânu mekânetihî fî ilmi ileli’l-hadîs. 2 cilt. Riyad: Dâru’l-Meymân, 2007. Humeydî, Abdullah b. ez-Zübeyr. Müsnedü’l-Humeydî. nşr. Hüseyin Selîm Esed. 2 cilt. Dimeşk: Dâru’s-Sekâ, 1996. İbn Ebî Şeybe, Ebû Bekir Ab