Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar
AI InsightBu sonuç, diğer hücresel etkilerin bulunmadığını dışlamaz.
📌 3 Maddede Bu Makale
Özet
Amaç: Meme kanseri, kansere bağlı mortalitenin önde gelen nedenlerinden biridir. Antrasiklin grubu bir kemoterapötik olan doksorubisin (DOX), meme kanseri tedavisinde yaygın olarak kullanılmakla birlikte, DOX direncinin gelişmesi tedavi başarısını önemli ölçüde sınırlamaktadır. Proton pompa inhibitörlerinin (PPI) hücresel mikroçevreyi modüle edebildiği ve tümör biyolojisi üzerinde etkili olabileceği bilinmektedir. Bu çalışma, artan doksorubisin konsantrasyonlarına adapte olmuş MCF-7 meme kanseri hücrelerinin canlılığı üzerindeki pantoprazol ve omeprazolün tek ajan etkilerini değerlendirmeyi amaçlamıştır. Gereç ve Yöntem: Bu çalışmada insan meme kanseri hücre hattı MCF-7 kullanılmıştır. Doksorubisine adapte hücreler (MCF-7/DOX-A), MCF-7 hücrelerinin artan konsantrasyonlarda DOX’a maruz bırakılmasıyla in vitro olarak elde edilmiştir. Adaptasyon protokolünün ardından hücreler deneylerde kullanılmıştır; direnç fenotipi bağımsız olarak doğrulanmamıştır. MCF-7/DOX-A hücrelerine pantoprazol ve omeprazol 50, 25, 12,5 ve 6,25 μM konsantrasyonlarında uygulanmıştır. Hücre canlılığı XTT kolorimetrik yöntemi ile değerlendirilmiş, elde edilen veriler istatistiksel olarak analiz edilmiştir. İstatistiksel anlamlılık düzeyi p 0,05). Sonuç: Pantoprazol ve omeprazol, test edilen konsantrasyonlarda MCF-7/DOX-A hücrelerinin canlılığını anlamlı düzeyde değiştirmemiştir. Bu sonuç, diğer hücresel etkilerin bulunmadığını dışlamaz.
Abstract
Objective: Breast cancer remains a major cause of cancer-related mortality worldwide. Although doxorubicin (DOX) is widely used in breast cancer therapy, the emergence of resistance substantially reduces its clinical efficacy. Proton pump inhibitors (PPIs) may influence tumour biology by modulating the cellular microenvironment. This study aimed to evaluate the single-agent effects of pantoprazole and omeprazole on the viability of MCF-7 breast cancer cells adapted to increasing concentrations of doxorubicin. Materials and Methods: In this study, the human breast cancer cell line MCF-7 was utilized. Doxorubicin-adapted cells (MCF-7/DOX-A) were developed in vitro by exposing MCF-7 cells to gradually increasing concentrations of DOX. Following the adaptation protocol, the cells were used in subsequent experiments; a resistant phenotype was not independently verified. Pantoprazole and omeprazole were administered to the DOX-adapted MCF-7 cells at concentrations of 50, 25, 12.5, and 6.25 μM. Cell viability was evaluated using the XTT colorimetric assay, and the resulting data were subjected to statistical analysis. Statistical significance was defined as p 0.05). Conclusion: Pantoprazole and omeprazole did not significantly alter the viability of MCF-7/DOX-A cells at the tested concentrations. These results do not exclude effects on other cellular outcomes.