Dergiler / Türkbilig / 2026 / Cilt: 2026 Sayı: 51

Mustafa Ra’nâ’nın Mir’ât-ı Hak-nümâ Adlı Eseri Üzerine Bir İnceleme

A Study On Mustafa Ra’nâ’s Work Mir’ât-ı Hak-Nümâ

Muhammet Nalbat(GİRESUN ÜNİVERSİTESİ)0000-0002-2412-7650
Sayfa
481–505
Yayın Tarihi
2026-06-06
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Mustafa Ra’nâ Efendi, Mir’ât-ı Hak-nümâ’yı kaleme alırken Mevlânâ Celâleddîn Rûmî başta olmak üzere bazı mutasavvıf şairlerin tesiri altında kalmıştır. 19. yüzyılın başında yazıldığı tahmin edilen Mir’ât-ı Hak-nümâ’nın, İslam tasavvufundaki vahdet-i vücûd nazariyesinden hareketle hakikat-i Muhammediyye’nin işlendiği bir eser olarak değerlendirilmesi gerekmektedir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Tasavvuf, klasik Türk edebiyatını asırlarca tesiri altına almış dinî ve felsefi bir akımdır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Türk şairleri, tasavvufu mümbit bir ilham kaynağı olarak görmüşler ve eserlerinde tasavvufi umdeleri çokça terennüm etmişlerdir.
💡
Sonuç & Katkı:Mustafa Ra’nâ Efendi, Mir’ât-ı Hak-nümâ’yı kaleme alırken Mevlânâ Celâleddîn Rûmî başta olmak üzere bazı mutasavvıf şairlerin tesiri altında kalmıştır. 19. yüzyılın başında yazıldığı tahmin edilen Mir’ât-ı Hak-nümâ’nın, İslam tasavvufundaki vahdet-i vücûd nazariyesinden hareketle hakikat-i Muhammediyye’nin işlendiği bir eser olarak değerlendirilmesi gerekmektedir.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Klasik Türk Edebiyatı · Mustafa Ra’nâ Efendi · Mir’ât-ı Hak-nümâ

Özet

Tasavvuf, klasik Türk edebiyatını asırlarca tesiri altına almış dinî ve felsefi bir akımdır. Türk şairleri, tasavvufu mümbit bir ilham kaynağı olarak görmüşler ve eserlerinde tasavvufi umdeleri çokça terennüm etmişlerdir. Dolayısıyla tasavvuf muhtevalı Türk edebiyatı mahsullerinin bilimsel çalışmalara konu edilmesi önem arz etmektedir. Mezkûr öneme istinaden bu makalenin konusu da kaynaklarda Osmanlının son döneminde yaşadığı belirtilen mutasavvıf şair Mustafa Ra’nâ Efendi’nin kaleme aldığı Mir’ât-ı Hak-nümâ adlı tasavvufi eserdir. Manzum ve mensur bölümler ihtiva eden Mir’ât-ı Hak-nümâ üzerine bugüne kadar müstakil ve kapsamlı bir ilmî inceleme yapılmamıştır. Böylece bu çalışmanın amacına matuf olarak söz konusu eser araştırmacıların istifadesine sunulmuş olacaktır. Mir’ât-ı Hak-nümâ’nın biri İBB Atatürk Kitaplığı’nda, diğeri ise Almanya’daki Tübingen Üniversitesi Kütüphanesi’nde muhafaza edilmek üzere iki yazma nüshası bulunmaktadır. Almanya nüshası tarafımızdan tespit edilmiş olup ilk defa bu çalışma kapsamında ilim âlemine tanıtılacaktır. Yine bu makalede Mustafa Ra’nâ Efendi’nin hayatı, şahsiyeti ve şiirleri hakkında malumat verilecek olup yukarıda belirtilen her iki nüshadan hareketle Mir’ât-ı Hak-nümâ’nın tenkitli metni çeviri yazıya aktarılacaktır. Ayrıca bu çalışmada eser, şekil ve muhteva bakımından incelenecektir. Mustafa Ra’nâ Efendi, Mir’ât-ı Hak-nümâ’yı kaleme alırken Mevlânâ Celâleddîn Rûmî başta olmak üzere bazı mutasavvıf şairlerin tesiri altında kalmıştır. 19. yüzyılın başında yazıldığı tahmin edilen Mir’ât-ı Hak-nümâ’nın, İslam tasavvufundaki vahdet-i vücûd nazariyesinden hareketle hakikat-i Muhammediyye’nin işlendiği bir eser olarak değerlendirilmesi gerekmektedir.

Abstract

Sufism is a religious and philosophical movement that has exerted a profound influence on classical Turkish literature for centuries. Turkish poets regarded sufism as a fertile source of inspiration and frequently articulated sufi tenets within their works. Consequently, the scholarly examination of Turkish literary productions with sufi content remains of significant importance. In light of this significance, the subject of this article is the sufi work titled Mir’ât-ı Hak-nümâ, authored by the sufi poet Mustafa Ra’nâ Efendi, who, according to historical sources, lived during the late Ottoman era. Despite containing both verse and prose sections, no independent or comprehensive scholarly study has been conducted on Mir’ât-ı Hak-nümâ to date. Accordingly, consistent with the objectives of this research, the aforementioned work is being introduced for the benefit of the academic community. Two manuscript copies of Mir’ât-ı Hak-nümâ are extant: one preserved in the IBB Atatürk Library and the other in the library of the University of Tübingen in Germany. The manuscript located in Germany was identified by the author and is being introduced to the scholarly world for the first time within the scope of this study. Furthermore, this article provides information regarding the life, personality, and poetry of Mustafa Ra’nâ Efendi; based on the two aforementioned manuscripts, a critical edition of Mir’ât-ı Hak-nümâ has been prepared using transliteration. The work is also analyzed in terms of both form and content. While composing Mir’ât-ı Hak-nümâ, Mustafa Ra’nâ Efendi was influenced by several sufi poets, most notably Mevlânâ Celâleddîn Rûmî. Mir’ât-ı Hak-nümâ, estimated to have been written in the early 19th century, should be characterized as a work that explores the concept of haqiqat al-Muhammadiyya within the framework of the doctrine of wahdat al-wujud in Islamic sufism.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

Nalbat, M. (2026). Mustafa Ra’nâ’nın Mir’ât-ı Hak-nümâ Adlı Eseri Üzerine Bir İnceleme. Türkbilig, Cilt: 2026 Sayı: 51, 481–505. https://doi.org/10.59257/turkbilig.1794068

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (32)

  1. Ahmed b. el-Hüseyn el-Beyhâkî. (2003). Şu’abu’l-îmân. 7 Cilt. Bombayî: Mektebetü’l-Rüşd.
  2. Arslan, M. (2020). “Mustafa Ra'nâ Efendi”. Türk Edebiyatı İsimler Sözlüğü. https://teis.yesevi.edu.tr/madde-detay/rana-mustafa-rana-efendi
  3. Aydın, S. M. (2000). İnsân-ı kâmil. Türkiye Diyanet Vakfı İslâm ansiklopedisi (Cilt 22, s. 330). Ankara: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları.
  4. Bıçak, N. (2023). Klasik Türk şiirinde vahdet-i vücûd felsefesi. Dil ve Edebiyat Araştırmaları, 28, 152-171. doi.org/10.30767/diledeara.1279885
  5. Bursalı Mehmed Tahir. (1972). Osmanlı müellifleri (A. F. Yavuz ve İsmail Özen, haz.). 3 Cilt. İstanbul: Meral Yayınevi.
  6. Çiftçi, Ö. (2017). Fatîn tezkiresi (Hâtimetü’l-Eşâr). Erişim adresi: https://ekitap.ktb.gov.tr/Eklenti/55976,fatin-tezkiresi-pdf.pdf?0
  7. Dâvûd Kayserî. (2023). Vahdet-i vücûd felsefesi (2. bs.). (M. Bayrakdar, Çev.). İstanbul: Doğubatı Yayınları.
  8. Demirci, M. (1997). Hakîkat-i Muhamediyye. Türkiye Diyanet Vakfı İslâm ansiklopedisi (Cilt 15, s. 179). Ankara: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları.
  9. Demirli, E. (2012). Vahdet-i vücûd. Türkiye Diyanet Vakfı İslâm ansiklopedisi (Cilt 42, s. 431). Ankara: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları.
  10. Döner, N. (2007). Tasavvuf kültüründe Hz. Peygamber tasavvuru. (Yayımlanmamış doktora tezi). Uludağ Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Bursa.
  11. Eraydın, S. (2011). Tasavvuf ve tarikatlar. İstanbul: M. Ü. İlahiyat Fakültesi Yayınları.
  12. Erzurumlu İ. Hakkı. (ty.). Marifetname (T. Ulusoy, sad.). Erzurum: Hasankale İbrahim Hakkı Hz.’nin Camii ve Külliyesini Yaptırma ve Yaşatma Vakfı.
  13. Gibb, E. J. W. (1999). Osmanlı şiir tarihi. 5 Cilt. İstanbul: Akçağ Yayınları.
  14. Gündüz, E. (2021). “Mir‘ât-i Hak-Nümâ (Ra‘nâ)”. Türk Edebiyatı Eserler Sözlüğü. https://tees.yesevi.edu.tr/madde-detay/mir-at-i-hak-numa-ra-na
  15. İsmail b. Muhammed el-Aclûnî. (1162). Keşfu’l-hafâ’. 4 Cilt. Kâhire: Mektebetü’l-Kutsî.
  16. Kam, F. (2021). Vahdet-i vücûd (1. bs.) (M. Kara, haz.). İstanbul: Dergâh Yayınları.
  17. Kiel, M. (2007). Nevrekop. Türkiye Diyanet Vakfı İslâm ansiklopedisi (Cilt 33, s. 54). Ankara: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları.
  18. Kılıç, M. E. (2017). Tasavvufa giriş (9. bs.). İstanbul: Sufi Kitap.
  19. Kılıç, M. E. (2022). Şeyh-i Ekber İbn Arabî düşüncesine giriş (10. bs.). İstanbul: Sufi Kitap.
  20. Massignon, L. (1979). Tasavvuf. İslâm Ansiklopedisi (Cilt 12/1, s. 26). İstanbul: Milli Eğitim Basımevi.
  21. Mehmed, H. (2017). Osmanlı döneminde Bulgaristan’da tasavvufi hayat. (Yayımlanmamış yüksek lisans tezi). Sakarya Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Sakarya.
  22. Mehmed Süreyyâ. (1996). Sicill-i Osmanî (N. Akbayar, haz.). 4 Cilt. Tarih Vakfı Yurt Yayınları.
  23. Mevlânâ Celâleddîn. (1957). Dîvân-ı kebîr. (A. Gölpınarlı, Haz.). 7 Cilt. İstanbul: Remzi Kitabevi.
  24. Muhammed b. el-Hüseyn Ebu Abdurrahman es-Sülemî. (1998). Tabakatu’s-sûfiyye. Beyrût: Dâru’l-kütübi’l-‘ilmiyye.
  25. Nicholson, A. R. (2021). İslam’ın mistik yüzü sufiler (1. bs.). (R. Yılmaz, Çev.). İstanbul: Kapı Yayınları.
  26. Okçu, N. (ty.). Şeyh Gâlib Dîvânı. Erişim adresi: https://ekitap.ktb.gov.tr/Eklenti/10653,girispdf.pdf?0
  27. Öngören, R. (2019). Tasavvuf. Türkiye Diyanet Vakfı İslâm ansiklopedisi (Cilt 40, s. 119). Ankara: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları.
  28. Sa’îd Nefîsî. (ty.). Dîvân-ı Şâh Nimetullâh Velî. Tahrân: Neşr-i Bârân.
  29. Şemseddin Sâmî. (1308). Kâmûsu’l-a’lâm. 6 Cilt. İstanbul: Mihrân Matbaası.
  30. Uludağ, S. (2022). İslâm düşüncesinin yapısı (16. bs.). İstanbul: Dergâh Yayınları.
  31. Yıldırım, A. (2022). Tasavvufun temel öğretilerinin hadislerdeki kaynakları (5. bs.). Ankara: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları.
  32. Yıldız, A. (2018). Osmanlı edebî metinlerinden hareketle, tasavvuf nazariyesinin temelini oluşturan bir hadisten mitoslara uzanan bir yolculuk: Tanrı, insanı kendi sûretinde yarattı. Divan Edebiyatı Araştırmaları Dergisi, 20(20), 333-344.