Dergiler / RumeliDE Dil ve Edebiyat Araştırmaları Dergisi / 2024 / Sayı: 39

L’ambivalence de L’œuvre genetienne

Özlem Kasap(HACETTEPE ÜNİVERSİTESİ)0000-0003-4649-5689
Sayfa
1146–1154
Yayın Tarihi
2024-04-21
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bu çalışmada, Jean Genet oyunlarında kötülüğün nasıl sahnelendiği, bir araç olarak değil de bir amaç olarak olay örgüsünün temelinde yer alan daimi nefret, Jean Genet tiyatrosunu “nefret tiyatrosu” olarak tanımlayan Raymond Federman'ın çalışmaları ve Ivan Jablonka'nın “Les vérités inavouables de Jean Genet” (Jean Genet’nin İtiraf Edilemez Gerçekleri) başlıklı çalışmasında irdelediği “ihanetin zevki” kavramı çerçevesinde ele alınacaktır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:20. yüzyıl Fransız yazarı Jean Genet’nin özyaşamöyküsel anlatı, şiir ve tiyatro alanlarında kaleme aldığı eserler, yayımlandıkları tarihten günümüze kadar çeşitli tartışmalara yol açmışlardır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Özellikle Les Bonnes (Hizmetçiler) (1947), Le Balcon (1956) (Balkon), Les Nègres (1958) (Zenciler) ve Les Paravents (1961) (Paravanlar) gibi ses getiren oyunları ve ortaya koyduğu tiyatro anlayışıyla Antonin Artaud ile anılmaya başlanan ve kuramcının Le théâtre et son double (Tiyatro ve İkizi) başlıklı eserindeki fikirleri sahneye taşıdığı söylenen Jean Genet, merkezinde ritüelin olduğu kendine özgü ve özgün bir toplumsal eleştiri biçimi ortaya koyar.
💡
Sonuç & Katkı:Bu çalışmada, Jean Genet oyunlarında kötülüğün nasıl sahnelendiği, bir araç olarak değil de bir amaç olarak olay örgüsünün temelinde yer alan daimi nefret, Jean Genet tiyatrosunu “nefret tiyatrosu” olarak tanımlayan Raymond Federman'ın çalışmaları ve Ivan Jablonka'nın “Les vérités inavouables de Jean Genet” (Jean Genet’nin İtiraf Edilemez Gerçekleri) başlıklı çalışmasında irdelediği “ihanetin zevki” kavramı çerçevesinde ele alınacaktır.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Jean Genet · şiddet · nefret

Özet

20. yüzyıl Fransız yazarı Jean Genet’nin özyaşamöyküsel anlatı, şiir ve tiyatro alanlarında kaleme aldığı eserler, yayımlandıkları tarihten günümüze kadar çeşitli tartışmalara yol açmışlardır. Özellikle Les Bonnes (Hizmetçiler) (1947), Le Balcon (1956) (Balkon), Les Nègres (1958) (Zenciler) ve Les Paravents (1961) (Paravanlar) gibi ses getiren oyunları ve ortaya koyduğu tiyatro anlayışıyla Antonin Artaud ile anılmaya başlanan ve kuramcının Le théâtre et son double (Tiyatro ve İkizi) başlıklı eserindeki fikirleri sahneye taşıdığı söylenen Jean Genet, merkezinde ritüelin olduğu kendine özgü ve özgün bir toplumsal eleştiri biçimi ortaya koyar. Ritüel, oyun içinde oyun gibi uygulamalarla sahne illüzyonunu yok eden yazar, suçluların, fahişelerin, hırsızların ve hainlerin baş rolde olduğu “evrenlerde” gerçek ile sahteyi birbirinden ayırmayı imkansız hale getirir. Jean Genet oyunları, kötülüğün yüceltildiği tersine çevrilmiş bir değerler evreni sahneye koyar. Oyun kişilerinin eylemleri ve sözleri aracılığıyla dışa vurdukları kötülük, çoğu zaman Öteki figürünü hedef alarak, ihanetle beslenen aşırı nefret ve keyfi şiddetle temsil edilir. Bu çalışmada, Jean Genet oyunlarında kötülüğün nasıl sahnelendiği, bir araç olarak değil de bir amaç olarak olay örgüsünün temelinde yer alan daimi nefret, Jean Genet tiyatrosunu “nefret tiyatrosu” olarak tanımlayan Raymond Federman'ın çalışmaları ve Ivan Jablonka'nın “Les vérités inavouables de Jean Genet” (Jean Genet’nin İtiraf Edilemez Gerçekleri) başlıklı çalışmasında irdelediği “ihanetin zevki” kavramı çerçevesinde ele alınacaktır.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

Kasap, Ö. (2024). L’ambivalence de L’œuvre genetienne. RumeliDE Dil ve Edebiyat Araştırmaları Dergisi, Sayı: 39, 1146–1154. https://doi.org/10.29000/rumelide.1472064

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (24)

  1. Bibliographie
  2. Œuvres primaires:
  3. Genet, J. (1949). Journal du voleur. Gallimard.
  4. Genet, J. (1963) Les Nègres. L’Arbalète.
  5. Genet, J. (1976). Les bonnes. L’Arbalète.
  6. Genet, J. (1992). Pompes funèbres. Gallimard.
  7. Œuvres théoriques:
  8. Alter, A. (1991). Au fond d’un abîme creusé par l’amour, La Bataille des Paravents. IMEC Editions, 74–75.
  9. Bataille, G. (1957). La Littérature et le Mal. Gallimard.
  10. Bonnefoy, C. (1965). Jean Genet. Éditions universitaires.
  11. Coquelin, J-Y. (1996). Le hors-champ sacrificiel ou le Golgotha du spectateur. Europe. 808-809, 124–133.
  12. Dumur, G. (1991). Le pire est toujours sûr, La Bataille des Paravents. IMEC Editions, 71–73.
  13. Federman, R. (1970). Jean Genet ou le théâtre de la haine. Esprit, 391, 607–713.
  14. Goldmann, L. (1966). Le théâtre de Genet et ses études sociologiques. Cahiers Renaud-Barrault, 57, 90–125.
  15. Jablonka, I. (2004). Les vérités inavouables de Jean Genet. Seuil.
  16. Marcabru, P. (1991). Le Claudel de l’innommable, La Bataille des Paravents. IMEC Editions, 66–67.
  17. Nugent, R. (1989). Sculpture et théâtre, Obliques, 3e trimestre, 65–69.
  18. Sartre, J-P. (1952). Saint-Genet comédien et martyr. Gallimard.
  19. Serreau, G. (1966). Histoire du nouveau théâtre. Gallimard.
  20. Sitographie:
  21. Jablonka, I. (2019). La littérature et le mal, La compagnie des auteurs. https://www.franceculture.fr/emissions/la-compagnie-des-auteurs/jean-genet-44-la-litterature-et-le-mal. Consulté le 18.09.2021.
  22. Jannelle, J-L. (2019). La littérature et le mal, La compagnie des auteurs. https://www.franceculture.fr/emissions/la-compagnie-des-auteurs/jean-genet-44-la-litterature-et-le-mal. Consulté le 18.09.2021.
  23. Martel, F. (2021). Jean Genet dans la pléiade, un poète fabuleux et périlleux, https://www.franceculture.fr/litterature/jean-genet-dans-la-pleiade-un-poete-fabuleux-et-perilleux. Consulté le 10.08.2021.
  24. Richter, F. (2008). Jean Genet, poète et voyou. Revue interdisciplinaire d'études juridiques. https://doi.org/10.3917/riej.061.0073. Consulté le 12.08.2021.