KaydedilenlerDerginizi ekleyin

Dergiler / Afyon Kocatepe Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi / 2014 / Cilt: 16 - Sayı: 2

KİŞİSEL DEĞERLERİN BAHŞİŞ VERMEYE KARŞI TUTUM ÜZERİNDEKİ ETKİSİ

Tülay KORKMAZ DEVRANİ
Sayfa
91–104
Yayın Tarihi
2014-12-01
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Sonuçlar, toplulukçulukla ilgili değerlerin bahşiş vermeye karşı tutum üzerinde etkisinin bulunma-dığını ancak bireycilikle ilgili değerlerin bahşiş vermeye karşı tutum üzerinde olumsuz etkisi bulunduğunu göstermektedir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Bu çalışmanın amacı müşterilerin kişisel değerlerinin bahşiş vermeye karşı tutum üzerindeki etkisinin belir-lenmesidir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Araştırmada kolayda örneklem yöntemi ile 221 kişiden veri toplanmıştır.
💡
Sonuç & Katkı:Sonuçlar, toplulukçulukla ilgili değerlerin bahşiş vermeye karşı tutum üzerinde etkisinin bulunma-dığını ancak bireycilikle ilgili değerlerin bahşiş vermeye karşı tutum üzerinde olumsuz etkisi bulunduğunu göstermektedir.
🔬Tür:Uygulamalı Anket & Alan Araştırması
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Kişisel değerler · Bahşiş vermeye karşı tutum · Schwarzt Değer Ölçeği

Özet

Bu çalışmanın amacı müşterilerin kişisel değerlerinin bahşiş vermeye karşı tutum üzerindeki etkisinin belir-lenmesidir. Araştırmada kolayda örneklem yöntemi ile 221 kişiden veri toplanmıştır. Çalışmanın sonuçlarına göre “iyilikseverlik” ve “uyma” değer tipleri ile bahşiş vermeye karşı tutum arasında olumlu ilişki bulunmaz iken, “başarı” ve “uyarılım” değer tipleri ile bahşiş vermeye karşı tutum arasında zıt yönlü bir ilişki bulun-maktadır. Sonuçlar, toplulukçulukla ilgili değerlerin bahşiş vermeye karşı tutum üzerinde etkisinin bulunma-dığını ancak bireycilikle ilgili değerlerin bahşiş vermeye karşı tutum üzerinde olumsuz etkisi bulunduğunu göstermektedir.

Abstract

Bu çalışmanın amacı müşterilerin kişisel değerlerinin bahşiş vermeye karşı tutum üzerindeki etkisinin belir-lenmesidir. Araştırmada kolayda örneklem yöntemi ile 221 kişiden veri toplanmıştır. Çalışmanın sonuçlarına göre “iyilikseverlik” ve “uyma” değer tipleri ile bahşiş vermeye karşı tutum arasında olumlu ilişki bulunmaz iken, “başarı” ve “uyarılım” değer tipleri ile bahşiş vermeye karşı tutum arasında zıt yönlü bir ilişki bulun-maktadır. Sonuçlar, toplulukçulukla ilgili değerlerin bahşiş vermeye karşı tutum üzerinde etkisinin bulunma-dığını ancak bireycilikle ilgili değerlerin bahşiş vermeye karşı tutum üzerinde olumsuz etkisi bulunduğunu göstermektedir.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

DEVRANİ, T. K. (2014). KİŞİSEL DEĞERLERİN BAHŞİŞ VERMEYE KARŞI TUTUM ÜZERİNDEKİ ETKİSİ. Afyon Kocatepe Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, Cilt: 16 - Sayı: 2, 91–104. https://ajindex.com/articles/12797

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (12)

  1. ALLEN, M. W., NG, S. H. ve WİLSON, M. (2002), "A Functional Approach to Instrumental and Terminal Values and The Value-Attitude-Behaviour System of Consumer Choice", European Journal of Marketing, 36(1/2), 111-135.
  2. ARBUCKLE, J. L. ve W. W. (1999), AMOS 4.0: Programming Reference Guide, Chicago: Small Waters Corporation. AZAR, O. H. (2004), “The History of Tipping –from sixteenth- century England to United States in the 1920s”, The Journal of Socio-Economics, 33, 745-764.
  3. AZAR, O. H. (2005), “Who Do We Tip and Why? An Empirical Investigation”, Applied Economics; 37 (16), 1871- 1879. AZAR, O. H. (2007), “The Social Norm of Tipping: A Review”, Journal of Applied Social Psychology, 37(2), 380– 402. AZAR, O. H. (2010), “Do People Tip Because of Psychological or Strategic Motivations? An Empirical Analysis of Tipping”, Applied Economics, 42, 3039-3044.
  4. AZAR, O. H. (2011), “Business Strategy and the Social Norm of Tipping”, Journal of Economic Psychology, 32, 515-525.
  5. BARDI, A., ve SCHWARTZ, S. H. (2003), “Values and Behavior: Strength and Structure of Relations”, Personality and Social Psychology Bulletin, 29, 1207-1220.
  6. BODVARSSON, Ö.B. ve GIBSON, W. A. (1997), “Economics of Restaurant Gratuities: Determining Tip Rates”, American Journal of Economics and Sociology, 56, 187–204.
  7. BRENNER, M. L. (2001), Tipping for Success: Secrets for How to Get In and Get Great Service, Brenmark House, Sherman Oaks, CA. CONLIN, M., LYNN, M., ve O’DONOGHUE, T. (2003), “The Norm Of Restaurant Tipping”, Journal of Economic Behavior and Organization, 52, 297–321.
  8. DAVIS, S. F., SCHRADER, B. RICHARDSON, T. R., KRING,J. P. ve KIEFFER. J. C. (1988), “Restaurant Servers Influence Tipping Behavior”, Psychological Reports, 83, 223-226.
  9. HOMER, P.M. ve KAHLE, L.R. (1988), “A Structural Equation Test of the Value-Attitude-Behavior Hierarchy”, Journal of Personality and Social Psychology, 54(4), 638-646.
  10. GARRITY, K., ve DEGELMAN, D. (1990), “Effect of Server Introduction on Restaurant Tipping”, Journal of Applied Social Psychology, 20, 168- 172. HOFSTEDE, G.(2001), Culture’s Consequences, London, Sage Publications. LYNN, M. (1988), “The Effects of Alcohol Consumption on Restaurant Tipping”, Personality and Social Psychology Bulletin, 14, 87-91.
  11. LYNN, M. (1994), “Neuroticism and the Prevalence of Tipping: A Cross-country Study”, Personality and Individual Differences, 17(1), 137-138.
  12. LYNN, M. (2000a), "National Character and Tipping Customs: The Needs for Achievement, Affiliation, and Power as