Dergiler / SineFilozofi / 2026 / Özel Sayı

Bağımsız Türk Sinemasında Derin Ekoloji Felsefesi: Koca Dünya (2016) Filmi Üzerine Bir İnceleme

Deniz Oğuzcan(ALTINBAŞ ÜNİVERSİTESİ)0000-0002-1999-8400
Sayfa
164–182
Yayın Tarihi
2016-05-29
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Reha Erdem sinemasındaki doğayla iç içe yaşayan ya da doğaya kaçan insanların, yönetmenin doğaya karşı olan duyarlılığını göstermektedir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Thales “Her şeyin ana maddesi sudur” diyerek doğa felsefesini başlattıktan sonra iki yüzyıl boyunca doğa felsefesinin amacı; varlığın ana ilkesini bulmak ve var olan her şeyi bu ilkeyle açıklamak olmuştur.
📊
Temel Bulgular & Veri:Yönetmenin son filmi Koca Dünya (2016) “Derin Ekoloji” paradigması kullanılarak göstergebilimsel analizle irdelenmeye çalışılmıştır.
💡
Sonuç & Katkı:Reha Erdem sinemasındaki doğayla iç içe yaşayan ya da doğaya kaçan insanların, yönetmenin doğaya karşı olan duyarlılığını göstermektedir.
🔬Tür:Modelleme & Sayısal Simülasyon
📍Kapsam:2016 Verileri
⚙️Değişkenler:Derin Ekoloji · Doğa Felsefesi · Bağımsız Sinema

Özet

Thales “Her şeyin ana maddesi sudur” diyerek doğa felsefesini başlattıktan sonra iki yüzyıl boyunca doğa felsefesinin amacı; varlığın ana ilkesini bulmak ve var olan her şeyi bu ilkeyle açıklamak olmuştur. Rönesans döneminde ise düşünürler Tanrı’dan bağımsız olarak doğayı tanımlayarak modern bilimin temellerini atmışlardır. Doğayı boyunduruk altına alma arzusu endüstri devrimiyle başlamıştır. Yaşadığımız teknoloji çağında ise göz ardı edilen doğanın bozulmaya başladığı ve ekolojik dengenin sarsıldığı görülmektedir. Yüzyıllardır insanoğlunun şifa bulmak ve huzura kavuşmak için kaçtığı doğa, modernizmin getirileriyle birlikte insanın hakimiyet altına almak istediği bir güce dönüşmüştür. Birçok ekolojik yaklaşımdan biri olan Derin Ekoloji felsefesi insanı doğanın herhangi bir üyesi olarak görerek onu diğer varlıklarla eşit tutan bir konumlandırmaya gitmektedir. Vahşi doğayı merkeze alan bu düşünce biçimi insanı doğayla bütünleşme içinde görür. Sinema ise ekolojik sorunların gündeme getirildiği bir mecra olarak kullanılmaktadır. Doğanın korunmasına yönelik belgeseller haricinde animasyon filmler ve bağımsız sanat filmleri de bu sorunlara yoğunlaşmaktadır. Reha Erdem sinemasındaki doğayla iç içe yaşayan ya da doğaya kaçan insanların, yönetmenin doğaya karşı olan duyarlılığını göstermektedir. Bu çalışma kapsamında Erdem’in kurduğu hayal ve gerçek arasındaki fantastik doğa tasvirleri ekolojik bağlamda ele alınmıştır. Yönetmenin son filmi Koca Dünya (2016) “Derin Ekoloji” paradigması kullanılarak göstergebilimsel analizle irdelenmeye çalışılmıştır. Filmde derin ekoloji ilkeleri baz alınarak insan ve doğa ilişkisini saptamak ve çözümleyebilmek amacıyla, Ferdinand de Saussure'ün göstergebilimin gösterge-gösteren-gösterilen modelinden yararlanılmıştır. Ayrıca Barthes’ın gerçek dünyadaki nesnelerin zihindeki ilk anlamlandırması olan “düz anlam” ve düz anlamın ardında bulunan “yan anlam” kodları kullanılarak filmin anlamlandırmalarına yoğunlaşılmıştır. Sonuç olarak Reha Erdem’in insanın varoluşunu sorguladığı filminde, derin ekoloji felsefesiyle kesişen mesajları olabileceği sonucuna varılmıştır.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

Oğuzcan, D. (2016). Bağımsız Türk Sinemasında Derin Ekoloji Felsefesi: Koca Dünya (2016) Filmi Üzerine Bir İnceleme. SineFilozofi, Özel Sayı, 164–182. https://doi.org/10.31122/sinefilozofi.673208

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (40)

  1. Akalın M. (2019). Çevre Etiği: Çevreye Felsefi Yönelimler. İstanbul: İksad Yayınevi
  2. Arslan A. (2008). İlkçağ Felsefe Tarihi Helenistik Dönem Felsefesi. İstanbul: Bilgi Üniversitesi Yayınları
  3. Bauman Z. (2013). Postmodernizm ve Hoşnutsuzlukları. Çev: İ. Türkmen. İstanbul: Ayrıntı Yayınları
  4. Bauman Z. (2010). Sosyolojik Düşünmek. Çev: A. Yılmaz. İstanbul: Ayrıntı Yayınları
  5. Bumin T. (1996). Tartışılan Modernlik: Descartes ve Spinoza. İstanbul: Yapı Kredi Yayınları
  6. Capra F. (1994). Sistem Açısından Dünyamız, Derin Ekoloji içinde. (Der.) G. Tamkoç. İzmir: Ege Yayıncılık
  7. Connerton P. (2018). Modernite Nasıl Unutturur? Çev: K. Kelebekoğlu. İstanbul: Sel Yayıncılık
  8. Çüçen A. (2001). Derin Ekoloji. yesilofke.com (Erişim Tarihi: 05.05.2019)
  9. Descartes R. (1994). Metot Üzerine Konuşma. Çev: K. S. Sel. İstanbul: Sosyal Yayınları
  10. Denkel A. (1986). Demokritos/ Aristotales: İlk Çağda Doğa Felsefeleri. İstanbul: Kalamış Yayınları
  11. Durning A. (1998). Ne Kadarı Yeterli? Çev: S. Çağlayan. Ankara: Tübitak- Tema Yayınları
  12. Elgin D. (1994). Evren ve Ekoloji, Derin Ekoloji içinde. (Der.) G. Tamkoç. İzmir: Ege Yayıncılık
  13. Erkızan H. N. (1999). Aristoteles’te Varlık Doğa ve İnsan. Felsefelogos Dergisi S. 6 Sf. 125-134
  14. Estes C. P. (2004). Kurtlarla Koşan Kadınlar Vahşi Kadın Arketipine Dair Mit ve Öyküler. Çev: H. Atalay. İstanbul: Ayrıntı Yayınları
  15. Fox W. (1993). From Antropocentrism to Deep Ecology. Revision. S. 16. Sf. 75-76
  16. Garrard G. (2004) Ecocriticism the New Critical Idiom. New York: Routledge
  17. Garrard G. (2017). Ekoeleştiri. Ekoloji ve Çevre Üzerine Kültürel Tartışmalar. Çev: E. Genç. İstanbul: Kolektif Yayıncılık
  18. Gottdiener M. (2005). Postmodern Göstergeler Maddi Kültür ve Postmodern Yaşambiçimleri. Çev: E. Cengiz, H. Gür, A. Nur. Ankara: İmge Kitabevi
  19. Gökberk M. (1990). Felsefe Tarihi. İstanbul: Remzi Kitabevi
  20. Gökdayı İ. (1996). Çevrenin Geleceği Yaklaşımlar ve Politikalar. Ankara: Türkiye Çevre Vakfı Yayınları
  21. Güngör C. A. (2015). Animasyon Sinemasına Ekoeleştirel Yaklaşım: “Wall-E” Filminin İncelenmesi. The Turkish Online Journal of Design, Art and Communication C:5 S:1
  22. Gül F. (2013). İnsan-Doğa İlişkisi Bağlamında Çevre Sorunları ve Felsefe. Pamukkale Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi S. 14. Sf. 17-21
  23. Horkheimer M. (1998). Akıl Tutulması. Çev: O. Koçak. İstanbul: Metis Yayınları
  24. İgit A. (2016). Animasyon Filmlerinde İnsan ve Doğa İlişkisi. Gümüşhane Üniversitesi İletişim Dergisi. C:4 S:2 951-980
  25. Ivakhiv A. J. (2013). Ecologies of the Moving Image Cinema Affect Nature. Wilfrid Laurier University Press.
  26. Journet N. (2009). Evrenselden Özele Kültür. Çev: Y. Sezen. İstanbul: İz Yayıncılık
  27. Kabadayı L. (2013). Film Eleştirisi Kuramsal Çerçeve ve Sinemamızdan Örnek Çözümlemeler. İstanbul: Ayrıntı Yayınları
  28. Kantar N. (2013). Basın İlanlarında Yunan Mitolojisi Öğelerinin Kullanımı. İstanbul Haliç Üniversitesi Grafik Tasarım Anasanat Dalı Yüksek Lisans Tezi.
  29. Kayır Öztunalı G. (2003). Doğaya Dönüş. İstanbul: Bağlam Yayıncılık
  30. Krishnamurti J. (1999). Doğa ve Çevre Üzerine. Çev: N. Demirdöven& D. Demirdöven. İstanbul: Ayna Yayınları
  31. Parsa S. (1999). Televizyon Göstergebilimi. Kurgu Dergisi. Sayı: 16. Sf. 15-28
  32. Ryan M. & Kellner D. (2000). Politik Kamera. E. Özsayar (Translated by). İstanbul: Ayrıntı Yayınları
  33. Sachs W. (2004). Kalkınma Sözlüğü: Çevre. Çev: D. Köroğlu. Üç Ekoloji, S: 2 Kış-İlkyaz
  34. Tomlinson J. (2013). Küreselleşme ve Kültür. Çev: A Eker. İstanbul: Ayrıntı Yayınları
  35. Ünder H. (1996). Çevre Felsefesi Etik ve Metafizik Görüşler. İstanbul: Doruk Yayıncılık
  36. Westfall R. S. (1995). Modern Bilimin Oluşumu. Çev: İ. H. Duru. Ankara: TÜBİTAK Yayınları
  37. Williams R. (2006). Anahtar Sözcükler. Çev. S. Kılıç. İstanbul: İletişim Yayıncılık
  38. Willoquet-Maricondi P. (Ed.) (2010). Framing the World Explorations in Ecocriticism and Film. University of Virginia Press.
  39. Yağanak E. (2002). İnsan ve Doğa İlişkisinin Etik Açıdan İncelenmesi. Mersin Üniversitesi Felsefe Anabilim Dalı Yüksek Lisans Tezi
  40. Yardımcı S. (2006). İnsan- Doğa İlişkisi Ekseninde Derin Ekoloji ve Toplumsal Ekoloji. Ankara Üniversitesi Siyaset Bilimi ve Kamu Yönenitimi Anabilim Dalı Yüksek Lisans Tezi