Yapılandırmacı Öğrenme Yaklaşımına Göre Çocuğu Merkeze Almak ve İlgilenmek

Kaynakça (43)

1. Açıkgöz, K. (2003). Aktif Öğrenme. İzmir: Eğitim Dünyası Yayınları.
2. Ağgül-Yalçın ve Bayrakçeçen, S. (2010). 5 E öğrenme modelinin öğretmen adaylarının asit-baz konusu başarılarına etkisi. Uluslararası Online Eğitim Bilimleri Dergisi. 2(2), 508-531.
3. Akpınar, E. ve Ergin, Ö. (2005). Yapılandırmacı kuramda fen öğretmeninin rolü. İlköretim-Online. 4(2), 55-64.
4. Akyol, H. (2007). Vygotsky, Piaget ve yapılandırmacı okuma eğitimi. VI. Ulusal Sınıf Öğretmenliği Kongresi Bildiri Kitabı. Eskişehir.
5. Akyol, S. ve Fer, S. (2010). Sosyal yapılandırmacı öğrenme ortamı tasarımının öğrenenlerin akademik başarılarına ve öğrenmenin kalıcılığına etkisi nedir? International Conference on New Trends in Education and their Implications. Antalya.
6. Arkün, S. ve Aşkar, P. (2010). Yapılandırmacı öğrenme ortamlarını değerlendirme ölçeğinin geliştirilmesi. Hacettepe Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi. 39, 32-43.
7. Arslan, M. (2010). Eğitimde Yapılandırmacı Yaklaşımlar. Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi Dergisi. 40(1), 41-61.
8. Arslan, S. ve Özpınar, İ. (2008).Öğretmen nitelikleri: İlköğretim programlarının beklentileri ve eğitim fakültelerinin kazandırdıkları. Necatibey Eğitim Fakültesi Elektronik Fen ve Matematik Eğitimi Dergisi. 2(1), 38-63.
9. Aygören, F. (2009). Yapılandırmacı öğrenme ortamlarının sınıf öğretmenlerinin ve okul yöneticilerin görüşlerine göre değerlendirilmesi: Çine Örneği. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi. Adnan Menderes Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Eğitim Programları ve Öğretimi Anabilim Dalı. Aydın.
10. Copley, J. (1992). The integration of teacher education and technology; a constructivist model, In D. Carey., R. Carey., D. Willis &S. Willis (eds), Technology and Teacher Education.Charlottesville VA: AACE.
11. Çiftçi, S., Sünbül, A. M. ve Köksal, O. (2013). Sınıf öğretmenlerinin yapılandırmacı yaklaşıma göre düzenlenmiş mevcut programa ilişkin yaklaşımlarının ve uygulamalarının eğitim müfettişlerinin görüşlerine göre değerlendirilmesi. Mersin Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi. 9 (1), 281-295.
12. Demirel, Ö ve Kaya, Z. (2006). Eğitim bilimne giriş.İstanbul: PegemA Yayıncılık.
13. Demirel, Ö. (2008). Yapılandırmacı Eğitim. Eğitim ve Öğretimde Çağdaş Yaklaşımlar Sempozyumu. İstanbul: HarpAkademileri Basımevi.
14. Dündar, Ş. (2008). İlköğretim sosyal bilgiler dersi öğrenme ortamlarının yapılandırmacı özellikler açısından değerlendirilmesi. Yayınlanmamış Doktora Tezi, Marmara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü.
15. Erdem, E. ve Demirel, Ö. (2002). Program geliştirmedeYapılandırmacılık yaklaşımı. Hacettepe Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi. 23, 81-87.
16. Fer, S. (2009).Social constructivism and social constructivist curricula in Turkey for the needs of differences of young people: Overview in light of the PROMISE project. In T. Tajmel &S. Klaus (Eds.), Science education unlimited: Approaches to equal opportunity in learning science. Münster: Waxmann Verlag co. Publisher.
17. Fer, S. ve Cırık, İ. (2007). Yapılandırmacı öğrenme: Kuramdan uygulamaya. İstanbul: Morpa Kültür Yayınları.
18. Genç, S. Z. ve Eryaman, M. Y. (2008). Değişen değerler ve yeni eğitim paradigması. Sosyal Bilimler Dergisi. 9 (1), 89-102.
19. Güneş, F. (2014). Türkçe öğretiminde yaklaşım ve modeler. Ankara: Pegem A Yayıncılık.
20. Han, Ç. (2013). Öğretmenlerin işlevsel paradigmaları ve eğitim reformu. Trakya Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi. 3,( 1), 59-79.
21. Hayta, A. B. (2014). Postmodern dönemin tüketim imajları: Postmodern tüketim kültürü, tüketim kalıpları ve postmodern tüketici. Hacettepe Üniversitesi Tüketici-Pazar-Araştırma-Danışma Test ve Eğitim Merkezi Tüketici yazıları (IV), 9-31.
22. Henson, K. T. (2003). Foundations for learner-centered educational: A knowledge base. Education 124 (1), 5-16.
23. Kabapınar, F. M., Sapmaz, N. A. ve Bıkmaz, F. H. (2003). Aktif öğrenme ve öğretme yöntemleri, Fen bilgisi öğretimi. Ankara:Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi Eğitim Araştırma ve Uygulama Merkezi (EAUM) Yayınları.
24. Karaçalı, A. (2004). Kerem Altun ile “öğretmen yeterlikleri” üzerine. Bilim ve Aklın Aydınlığında Eğitim Dergisi. 5(58).
25. Keenan, K. (1996). Motivation. Çev: Ergin KOPARAN. İstanbul: Remzi Kitabevi.
26. Köksal, O. (2014). 7E modeline göre düzenlenmiş öğretim etkinliklerinin 6. sınıf öğrencilerinin ingilizce dersindeki başarılarına, tutumlarına ve kalıcı öğrenmelerine olan etkisinin incelenmesi. Turkish Studies. 9(5), 1459-1475.
27. Kuşdil, E. ve Kağıtçıbaşı, Ç. (2000). Türk öğretmenlerinin değer yönelimleri ve Scwartz değer kuramı. Türk Psikoloji Dergisi.15( 45), 59-76.
28. Meşe, C., Özer, S.,Dindar, M. ve Odabaşı, H. F. (2014). İlgi ve BÖTE öğrencilerinin çalışma alanlarındaki önemi. Eğitimde Kuram ve Uygulama. 10(1), 143-170.
29. Metin, M. ve Özmen H. (2009). Sınıf öğretmeni adaylarının yapılandırmacı kuramın 5e modeline uygun etkinlikler tasarlarken ve uygularken karşılaştıkları sorunlar. Necatibey Eğitim Fakültesi Elektronik Fen ve Matematik Eğitimi Dergisi. 3(2), 94-123.
30. Nar, M. Ş. (2015). Küreselleşmenin tüketim kültürü üzerindeki etkisi: Teknoloji tüketimi. Uluslararası Sosyal Araştırmalar Dergisi. 8 (37), 941-954.
31. Ocak, G. (2012). Öğretmenlerin Yapılandırmacı öğrenme ortamı kurma başarılarının öğretmen ve öğretmen adaylarınca değerlendirilmesi. Eğitim ve Bilim. 37 (166), 25-40.
32. Odabaşı, Y. (2006), Tüketim Kültürü-Yetinen Toplumdan Tüketen Topluma, 2. Baskı, İstanbul: Sistem Yayıncılık.
33. Özenç, M. ve Doğan C. (2007). Sınıf öğretmenlerinin yapılandırmacı yaklaşım yeterlik düzeylerinin belirlenmesi. Abant İzzet Baysal Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi. 12 (1), 67-83.
34. Özmen, H. (2004). Fen öğretiminde öğrenme teorileri ve teknoloji destekli yapılandırmacı öğrenme. The Turkish Online Journal of Educational Technology. 3(1), 100-111.
35. Özer, A. ve Kalaycı, I. (2012). Geleceğin yaratıcı çocuklarını yetiştirmek açısından eğitim sistemimiz ve Türkiye gerçeği. Uluslararası Katılımlı Çocuk İhtiyaçları Sempozyumu. 18-19 Mayıs 2012. Ankara
36. Renninger, K. A. &Hidi, S. (2002). Student interest and achievement: Developmental issues raised from a case study. In A. Wigfield and J.S. Eccles (Eds), Development of achievement motivation. (173-195). New York: Academic.
37. Renninger, K. A. (2000). Individual interest and its implications for understanding intrinsic motivation. In C. Sansone &J. M. Harackiewicz (Eds.), Intrinsic and extrinsic motivation: The search for optimal motivation and performance. (373-404). San Diego, CA: Academic Press
38. Seven, M. A. ve Engin, A. O. (2008). Öğrenmeyi etkileyen faktörler. Atatürk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi 12(2), 189-212.
39. Titiz, T. (2009). Ezbersiz eğitim: Yol haritası. İstanbul: Beyaz Yayınları
40. Topçu, İ. (2013). Okulu geliştirmede velilerin rolü (Sivas İl merkezinde bir durum çalışması). Yayımlanmamış doktora tezi. İnönü Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü Eğitim Bilimleri Ana Bilim Dalı Eğitim Yönetimi ve Denetimi Bilim Dalı. Malatya.
41. Yaşar, Ş., Gültekin, M., Türkan, B., Yıldız, N. ve Girmen, P. (2005). Yeni ilköğretim programlarının uygulamasına ilişkin sınıf öğretmenlerinin hazırbulunuşluk düzeylerinin ve eğitim gereksinimlerinin belirlenmesi. (Eskişehir örneği). Yeni ilköğretim Programlarını Değerlendirme Sempozyumu. 14-16 Kasım 2005. Kayseri.
42. Copley, J. (1992). The integration of teacher education and technology; a constructivist model, In D. Carey., R. Carey., D. Willis &S. Willis (eds), Technology and Teacher Education.Charlottesville VA: AACE.
43. Meşe, C., Özer, S.,Dindar, M. ve Odabaşı, H. F. (2014). İlgi ve BÖTE öğrencilerinin çalışma alanlarındaki önemi. Eğitimde Kuram ve Uygulama. 10(1), 143-170.