Dergiler / Fırat Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi / 2017 / Cilt: 22 - Sayı: 1

FIKHİ VE SİYASİ İHTİLAFLAR BAKIMINDAN İBN ABBAS'IN ASABE RİVAYETİNİN SENED VE METİN AÇISINDAN TAHLİLİ

For The Jurisprudence and Political Conflicts an Analysis Matn and Chain of Report’s Ibn Abbas

Sayfa
55–82
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Miras konusunda fıkhî ihtilafların ortaya çıkmasında İbn Abbas rivayeti etkili olmuştur

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Cahiliyede asabe ailede eli silah tutan erkekler anlamındadır ve mirasın tamamını alır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Fakat Onlar aile ve kabilesini korumak, geçimini temin etmek ve diyetini ödemekle sorumludur.
💡
Sonuç & Katkı:Miras konusunda fıkhî ihtilafların ortaya çıkmasında İbn Abbas rivayeti etkili olmuştur
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Asabe · Miras · İbn Abbas

Özet

Cahiliyede asabe ailede eli silah tutan erkekler anlamındadır ve mirasın tamamını alır. Fakat Onlar aile ve kabilesini korumak, geçimini temin etmek ve diyetini ödemekle sorumludur. Rivayetlerde Hz. Peygamber asabe kavramını mirasçı, ölene nesepçe en yakın ve ölene nesepçe en yakın erkek anlamında kullanmaktadır. İslam dini, Sadece eli silah tutan erkeklere değil kadınlara ve çocuklara da mirastan pay vermektedir. Erkek kardeş, kız kardeşe verilen mirasın iki katını alır. Ancak o cahiliyedeki asabe gibi sorumludur. İbn Abbas rivayetinde, asabe kavramı “neseben en yakın erkek” yorumu ile nakledilmektedir. İbn Abbas rivayetinde asabe bu anlamı ile Kuran ve diğer rivayetlere tearuz etmektedir. İbn Abbas rivayeti ilk üç tabakada ferddir. Rivayet, müsned, mürsel ve mevkuf tariklerle nakledilmektedir. Abdurrezzâk, Ahmed b. Hanbel,Buhari, Müslim, müsned, Said b. Mansur, et-Tirmizî ve en-Nesâî ise mürsel tarikinin sahih olduğu kanaatindedir. Hicri ikinci asırda İbn Abbas rivayeti Abdullah b. Tavûs ve Sufyân es-Severî ile meşhur olmuş ve Abbasî siyasetine delil alınmıştır. İbn Abbas tarikinde lafız ve mana değişimine sebebin siyaset olabileceğine işaret etmektedir. Miras konusunda fıkhî ihtilafların ortaya çıkmasında İbn Abbas rivayeti etkili olmuştur

Abstract

Asabah, can be battle men and taken all inheritance in jahiliyya. But they are responsible protected their family and clan and subsistence and diyat pay the penalty . The prophet had used term’s asabe for inheritor, nearest male relative and nearest relative to dead. Religion İslam gives inheritance not only battle men but also women and childrens. Brother takes two sister’s inheritance. But he is responsible to family so asabah as. Report of İbn Abbas is revealed only means of “nearest male relative”. The report of Ibn Abbas contains an opposition meanin to the Qur'an and reports. In the first three centuries the report has been transmitted as musnad, mursel and mevkuf. According to Abdurrezzâk, Ahmed b. Hanbel, Buhari, Müslim, report of Ibn Abbas is authentic. But Said b. Mansur, en-Nesâî and et-Tirmizî, is reserved for Mursel authentic. In the second century İbn Abbas report appear to be committing with Abdullah b. Tavûs and Sufyân es-Sevrî. In addition to this report is taken evidence to state Abbasid politics. Taking evidence is conveyed that is change of matn and mean. Report of İbn Abbas is influential to many judgement conflicts about inheritance.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

TUZCU, R. (2017). FIKHİ VE SİYASİ İHTİLAFLAR BAKIMINDAN İBN ABBAS'IN ASABE RİVAYETİNİN SENED VE METİN AÇISINDAN TAHLİLİ. Fırat Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, Cilt: 22 - Sayı: 1, 55–82. https://ajindex.com/articles/125395

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (5)

  1. Ameer Ali, Muhammedan Law, Kitab Bhavan, Yeni Delhi, 1986. Anderson, “A Law for Personal Status for Iraq”, The International and Comparative Law Quarterly, vol. IX, No:4, 1960, s. 559–560.
  2. Atalay, Orhan, “Kur’an’da sosyal grup ifade eden kavramlar”, Atatürk Üniv. İlahiyat Fak. Dergisi, 2001, sayı:16, s. 197-231. Bâcî, Ebu’l-Velîd Süleyman. Halef b. S’ad, e’t-Tadil ve’l-Cerh Limen Harrece lehu’l-Buhârî fi Câmii’s-Sahih, Thk. Ebû Labâbe Huseyn, Dâru’l-Livâ, I. Baskı, Riyâd, 1986/1406. Bedrüddin El-Aynî, Mahmud b. Ahmed, Umdetül-Karî Şerhi Sahihi’l-Buhârî, Dâru’l- Kütübi’l-İlmiyye, Beyrut, 1971. Beyhakî, Ebû Bekr Ahmed b. el-Hüseyin b. Ali (v. 458/1066), es-Sünenü’l-Kübrâ,I-X., Dâiretü’l-Maârifi’l-Osmaniyye, Haydarabad, 1933/1352. Bozkurt, Nahide, “Abbâsîlerde İktidarın meşruiyeti Üzerine Bir Analiz”, İslâmiyet, sayı: III, 2000, S.147-158. Buhârî, Muhammed b. İsmail, el-Câmius-Sahih, Thk. Mustafa Dib Boğa, 3. Baskı, Dâru İbn Kesîr, Yamame Beyrut, 1987. Cessâs, Ebû Bekr Ahmed b. Ali er-Râzî (v. 370/981), Ahkâmü’l-Kur’ân, I-III, Dârü’l-Hilâfeti’l- Aliyye, Matbaatü’l-Evkafi’l-İslâmiyye, 1917.
  3. Cihan, Sadık Uydurma Hadisin Doğuşu ve Sosyo Politik Olaylarla İlişkisi: Hz. Peygamber’in Devrinden Abbâsî Halifesi Mutasım Dönemine Kadar, Etüt Yayınları, Samsun, 1997. Dârekutnî, Ebu’l-Hasen Ali b. Ömer el-Bağdâdî, Sünen, Thk. Es-Seyyid Abdullah b. Haşim Yemanî el-Medenî, Dâru’l-Marife, Beyrut 1966-1386. Darimî, Ebû Muhammed Abdullah b. Abdirrahman, es-Sünen, Thk. Fevvâz Ahmed Zemirlî v.d., 2 c., Dârü’l-Kitâbi’l-Arabî, Beyrut, 1986. Ebû Dâvud, Süleyman b. el-Eş’as, es-Sünen, 4 c., Dârü’l-Kütübi’l-Arabî, Humus, 1973.
  4. Erdoğan, Mehmet, Fıkıh ve Hukuk Terimleri sözlüğü, Rağbet, İstanbul, 1998. Faruk Ömer, “Abbâsîlerin Siyasi emellerinin Tarihi Kökenleri”, trc. Cem Zorlu, Selçuk Üniversitesi İlahiyat Dergisi, sayı: XIII, 2002, S., 206 Hâkim, Ebû Abdullah İbnü’l-Beyyi Muhammed, el-Müstedrekale’s-Sahîheyn, 4 c., Dârü’l- Kütübi’l-İlmiyye: Haydarâbâd, 1915. Hassâf, Ebû Bekr Ahmed b. Ömer, Kitabu’l-Ahkami’l-Evkâf, Mektebetü’s-Sakafeti’d- diniyye, Kahire, ty Hatipoglu, Mehmet Said, Hilafetin Kureyşliği İslamda İlk Kavmiyetçilik, Kitabiyat, Ankara, 2005.
  5. İbn Abdilber, Ebû Ömer Cemâleddin Yûsuf b. Abdillah en-Nemerî, el-İstizkâr, thk. Abdulmut’i Emin Kalacî, I-XXX, Dâru Kuteybe, Berut 1993. _______, el-Kâfî fî Furuil-Malikiyye, Muhammed Ehid Vad Madik el-Moritanî, I-IV, Matbaatu Hasan, Kahire, 1979/1399 İbn Âbidîn, Muhammed Emîn b. Ömer b. Abdülaziz (v. 1252/1836), Şerhu kalâidi’l- ma