Dergiler / Fırat Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi / 2026 / Cilt: 18 Sayı: 1

MUHADDİSLERİN VE FAKİHLERİN MA‘RÛF TERİMİNE YÜKLEDİĞİ ANLAMLAR

Sayfa
0–0
Yayın Tarihi
2013-06-30
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Böylece, o dönemin hadîs kitaplarını İbn Hacer’in ma‘rûf tanımı ile okumak yanlış anlamalara sebep olabilir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:“Ma‘rûf” kavramı, tarihi süreçte farklı kavramlarla birlikte kullanılmış ve büyük ölçüde anlam kayması yaşamıştır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Hanefî fakihler “ma’rûf hadîs”’i, hadîs metninin bilgi değerini ve sıhhatini belirtmek için kullanırken, hadîs âlimleri, “ma‘rûf isnâd” ve “ma‘rûf râvî” terkiplerini, hadisin râvi veya isnadla tanındığını ifade için kullanmışlardır.
💡
Sonuç & Katkı:Böylece, o dönemin hadîs kitaplarını İbn Hacer’in ma‘rûf tanımı ile okumak yanlış anlamalara sebep olabilir.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Ma‘rûf · Mahfûz · Şâz

Özet

“Ma‘rûf” kavramı, tarihi süreçte farklı kavramlarla birlikte kullanılmış ve büyük ölçüde anlam kayması yaşamıştır. İlk dönem muhaddisleri, “ma‘rûf” kavramını “isnâd” ve “râvî” kavramlarıyla birlikte kullanırken, Hanefî fakihler, “sünnet” ve “hadis” kavramlarıyla birlikte kullanmışlardır. Hanefî fakihler “ma’rûf hadîs”’i, hadîs metninin bilgi değerini ve sıhhatini belirtmek için kullanırken, hadîs âlimleri, “ma‘rûf isnâd” ve “ma‘rûf râvî” terkiplerini, hadisin râvi veya isnadla tanındığını ifade için kullanmışlardır. Hadis âlimleri, İbn Hacer’e kadar “ma‘rûf hadîs” ifadesi yerine “mahfûz hadîs” kullanmış, bunun zıddı için “şâz hadîs” ve “münker şâz hadîs” terkiblerini kullanmışlardır. İbn Hacer, zayıf râvî’nin sikâ râvîye muhalif rivayetine “münker hadis”, sika râvînin rivayetine de “ma’rûf hadîs” demiştir. O, sika ravinin daha sika râviye muhalif rivâyetine “şâz hadis” ve daha sika râvî’nin rivâyetine “mahfûz hadîs” terimlerini kullanmıştır. İbn Hacerî’in, bu tarif ve tasnifi, hadîs âlimlerince genel kabul görmüştür. Ancak onun “münker hadîs” tanımı eleştirilmiştir. Sadece Hanefî fakihler ve muhaddisler arasında değil, muhaddislerin kendi aralarında da, “ma‘rûf hadis”’in anlamı farklılaşmıştır. Bu çalışmada, “ma‘rûf” kavramının kullanım farklılıklarını ve anlam kaymalarını kronolojik olarak inceledik İbn Hacer’den önce, muhaddisler ve hanefilerin ma‘rûf kavramını farklı anlamda kullandığını tespit ettik. Böylece, o dönemin hadîs kitaplarını İbn Hacer’in ma‘rûf tanımı ile okumak yanlış anlamalara sebep olabilir.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

Tuzcu, R. (2013). MUHADDİSLERİN VE FAKİHLERİN MA‘RÛF TERİMİNE YÜKLEDİĞİ ANLAMLAR. Fırat Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, Cilt: 18 Sayı: 1, 0–0. https://ajindex.com/articles/1171658

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (16)

  1. Ahmed Naim - Miras, Kamil, Sahîh-i Buhârî Muhtasarı Tecrid Tercemesi ve Şerhi, Diyanet İşleri Başkanlığı Yayınları, Ankara, 1985. I-XII.
  2. Apaydın, H. Yunus, “Meşhûr” DİA, Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları, İstanbul, 2010, XXIX, 368-371.
  3. Aydın, Nevzat, Hadîs Tespit ve Tenkidinde “Ma‘rûf/Meşhûr Sünnet”in Metodolojik Değeri ve İşlevi, Hitit Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, 2011-12, c. 10, s. 20, ss. 139-170.
  4. Aydınlı, Abdullah, Hadîs Istılahları Sözlüğü, İstanbul, 1987.
  5. Bezzâr, Ahmed b. Bezzâr Ebû Bekr el-A’tekî (ö. 354/965), Musned, nşr Mahfûzurrahmân, Muessesetu Ummi’l-Kur’ân, Beyrut, 1988. I-II
  6. Beyhakî, Ahmed b. el-Hüseyn b. Ali b. Mûsâ Ebû Bekr (ö. 458/1060), Sunenü’l-Kebîr, thk. Muhammed Abdu'l-Kadir Atâ, Mektebetü Dari'l-Ukâz, Mekke, 1994. I-X.
  7. Buhârî, Muhammed b. İsmâil (ö.256/869), el-Camiu’s-Sahîh, thk. Mustafa Dîb el-Boğa, Dâru İbn Kesîr, III. Baskı, Beyrut, 1407/1987. I-VI.
  8. Dârekutnî, Ebû’l-Hasen Ali b. Ömer b. Ahmed b. Mehdî (ö. 385/995), el-‘Ielu’l-Vâride fî Ehâdisi’n-Nebeviyye, thk. Mahfûzurrahmân Zeynullâh es-Selefî, Daru Taybe I. Baskı, Riyad, 1405/1985.
  9. Düzenli, Muhittin, Rivayetlerin Sıhhatinin Tespitinde İllet ve Şâz Olgusunun Fonksiyonu, Basılmamış Doktora Tezi, Samsun, 2008.
  10. Ebû Dâvûd, Suleymân İbni’l-Eş’as es-Sicistânî el-Ezdî(ö.275/888), SunenuEbî Dâvûd, Çağrı Yayınları, II. Baskı, İstanbul, 1992. I-V.
  11. Ebû Ya’lâ, Ahmed b. Ali b. el-Musennâ el-Mevsılî (ö. 307/919), Müsned, thk. Huseyn Selim Esed, Beyrut, 1989. I-XIII.
  12. Ebû Yûsuf, Ya’kûb b. İbrâhîm el-Ensârî (ö. 179/795), er-Red ‘alâ Siyeri’l-Evzâî, thk. Ebû’l-Vefâ Efgânî, Dâru’l-Kütübi’l-İlmiyye, Beyrut, trs.
  13. Ebû Zur‘a, Abdurrahman b. Amr b. Abdillah ed-Dımeşkî, Tarihu Dımeşk, thk. Şükrüllah b. Nimetullah Kucânî, Mec’meu’l-Luğati’l-Arabiyye, Dımeşk, 1980.
  14. Efendioğlu, Mehmet “Ma‘rûf” DİA, Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları, Ankara, 2003, XXVIII, 66.
  15. Ferâhidî, Ebû Abdurrahman Halil b. Ahmed b. Amr, Kitabu’l-Ayn (ö.170/786), thk. Mehdî Mahzûmî, İbrahim Semerrâî, Müessesetü’l-Alemî, Beyrut, 1988. I-VIII.
  16. Fîrûzâbâdî, Mecdüddin Muhammed b. Ya’kûb (ö.792/816), Basâir Zevi’t-Temyîz letaifi Kitabi’l-Azîz, thk. Muhammet Ali en-Neccar, Kahire, 1404/1986.