Doğrulayıcı faktör analizi sonuçları, 7 madde ve tek alt boyuttan oluşan modelin iyi uyum verdiğini göstermektedir.
📌 3 Maddede Bu Makale
🎯
Amaç & Hipotez:Bu çalışmanın amacı Oyun Bağımlılığı Ölçeği’nin (Lemmens, Valkenburg, & Peter, 2009) Türkçe formunun geçerlik ve güvenirliğini incelemektir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Araştırma 193’ü kız, 137’si erkek olmak üzere toplam 330 lise öğrencisi üzerinde yürütülmüştür.
💡
Sonuç & Katkı:Doğrulayıcı faktör analizi sonuçları, 7 madde ve tek alt boyuttan oluşan modelin iyi uyum verdiğini göstermektedir.
🔬Tür:Modelleme & Sayısal Simülasyon
📍Kapsam:2009 Verileri
⚙️Değişkenler:Alan Parametreleri
Özet
Bu çalışmanın amacı Oyun Bağımlılığı Ölçeği’nin (Lemmens, Valkenburg, & Peter, 2009) Türkçe formunun geçerlik ve güvenirliğini incelemektir. Araştırma 193’ü kız, 137’si erkek olmak üzere toplam 330 lise öğrencisi üzerinde yürütülmüştür. Doğrulayıcı faktör analizi sonuçları, 7 madde ve tek alt boyuttan oluşan modelin iyi uyum verdiğini göstermektedir. Ölçeğin düzeltilmiş madde toplam korelasyon katsayıları .66 ile .82 arasında değişmektedir. Ölçeğin Cronbach alfa iç tutarlılık güvenirlik katsayısı .91 olarak bulunmuştur. Bu sonuçlar, ölçeğin Türkçe formunun geçerli ve güvenilir bir ölçme aracı olduğunu göstermektedir.
🔖
Bu Makaleye Atıf Yap
AKIN, A., USTA, F., BAŞA, E., ÖZÇELİK, B. (2016). OYUN BAĞIMLILIĞI ÖLÇEĞİNİN TÜRKÇEYE UYARLANMASI, GEÇERLİK VE GÜVENİRLİK ÇALIŞMASI. Türkiye Sosyal Araştırmalar Dergisi, Cilt: 20 - Sayı: 1, 223–232. https://ajindex.com/articles/124343
KAYNAKLAR ANDERSON, C. A., & BUSHMAN, B. J. (2001). Effects of violent video games on aggressive behavior, aggressive cognition, aggressive affect, physiological arousal, and prosocial behavior: A metaanalytic review of the scientific literature. Psychological Science, 12, 353-359.
BROWN, M., & CUDECK, R. (1993). Alternative ways of assessing model fit. In: K. A. Bollen & J. S. Long (Eds.), Testing structural equation models (s. 136-162).
Beverly Hills, CA: Sage. BÜYÜKÖZTÜRK, Ş. (2010). Sosyal bilimler için veri analizi el kitabı. (11. Baskı), Ankara:
Pegem Akademi yayınları. BYRNE, B. M., & CAMPBELL, T. L. (1999). Cross-cultural comparisons and the presumption of equivalent measurement and theoretical structure: a look beneath the surface. Journal of Cross-Cultural Psychology, 30, 555-574.
CAPLAN, S. E. (2002). Problematic Internet use and psychosocial well-being: Development of a theory-based cognitive–behavioral measurement instrument. Computers in Human Behavior, 18(5), 553-575.
CARNAGEY, N. L., ANDERSON, C. A., & BUSHMAN, B. J. (2007). The effect of video game violence on physiological desensitization to reallife violence. Journal of Experimental Social Psychology, 43, 489-496.
COLLWELL, J., & PAYNE, J. (2000). Negative correlates of computer game play in adolescents. British Journal of Psychology, 91(3), 295-310.
DURUALP, E., & ARAL, N. (2011). Oyun temelli sosyal beceri eğitimi. Ankara:
Vize Yayıncılık. GAETAN, S., BONNET, A., BREJARD, V., & CURY, F. (2014). French validation of the 7-item Game Addiction Scale for adolescents. European Review of Applied Psychology, 64(4), 161-168.
GENTILE, D. A. (2009). Pathological video-game use among youths ages 8 to 18: A national study. Psychological Science, 20, 594-602.
GREENBERG, B., SHERRY, J., & LACHLAN, K. (2008). Orientations to video games among gender and age groups. Simulation & Gaming, 41(2), 238-259.
GRIFFITHS, M. (2005). A ‘‘components’’ model of addiction within a biopsychosocial framework. Journal of Substance Use, 10, 191-197.
GRIFFITHS, M. D., & DAVIES, M. N. O. (2005). Does video game addiction exist? In J. Goldstein and J. Raessens (Eds.), Handbook of computer game studies (s. 359-368). Boston: MIT Press.
GRIFFITHS, M. D., & HUNT, N. (1995). Computer games playing in adolescence: Prevalence and demographic indicators. Journal of Community and Applied Social Psychology, 5, 189-193.
GRIFFITHS, M. D., & HUNT, N. (1998). Dependence on computer games by adolescents. Psychological Reports, 82, 475-