KaydedilenlerDerginizi ekleyin

Dergiler / Türkiye Sosyal Araştırmalar Dergisi / 2016 / Cilt: 20 - Sayı: 1

ÖLÜM SOSYOLOJİSİ BAĞLAMINDA YEMEK, CENAZE VE ÖLÜMÜN SOFRA PRATİKLERİ ÜZERİNE

Adem SAĞIR
Sayfa
271–298
Yayın Tarihi
2016-06-10
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Çalışmanın ortaya koyduğu sonuç, ölümün kimlikler üzerinde yarattığı etkilerin, yemeğe dair toplumsal göstergelerle anlamlandırılabileceği olmuştur.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Ölüm, toplumsal gerçekliğin üzerine kurulduğu önemli olgulardan birisidir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Çalışmada üç farklı yol takip edilerek aynı noktada birleşilmiştir.
💡
Sonuç & Katkı:Çalışmanın ortaya koyduğu sonuç, ölümün kimlikler üzerinde yarattığı etkilerin, yemeğe dair toplumsal göstergelerle anlamlandırılabileceği olmuştur.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Alan Parametreleri

Özet

Ölüm, toplumsal gerçekliğin üzerine kurulduğu önemli olgulardan birisidir. Ölmenin başladığı andan ölüm sonrası süreçlere kadar uzanan bu alan, aynı zamanda insanlar arasında karşılıklı sosyal ve simgesel bir ağ ören gerçekliğin de kendisine denk düşmektedir. Ölüme verilen tepkilerin bütün kültürel topluluklar için ortaklığı, kişinin kaybıyla oluşan boşluk ve kaybın kapatılması için pratikler üretmesidir. Bu pratikler aynı zamanda ölümün bilenemez oluşunun yarattığı korku ve kaygılardan uzaklaşma amacını yansıtır. Bu bağlamda düşünüldüğünde ölüm, tarih boyunca hem bireysel hem de toplumsal süreçlerin yönlendirici ve itici kaynağı olmuştur. Mitler, inançlar, dinsel pratikler ve kültürel araçlar ölümün sosyolojisini deşifre eden önemli başlıklardır. Bu çalışma, ölüme bir parantez açma çabasını yansıtmaktadır. Çalışma, toplumsal alanın merkezinde olduğu gerçekliğinden hareketle ölüm üzerinden götürülen kültürel pratiklere odaklanmıştır. Bahsi geçen bu kültürel pratikler içerisinden, toplumsal göstergelerde geniş bir yer tutan ölüm-yeme İlişkiselliğinin betimlenmesi çalışmanın temel amacı olmuştur. Çalışmada üç farklı yol takip edilerek aynı noktada birleşilmiştir. İlk olarak ölümün ne olduğu ve sosyolojik olarak toplumsal derinlere salındığı alanlar betimlenmiştir. Arkasında yemek ve toplum arasındaki ilişkiye değinilmiş, burada kültürel pratikler ve göstergelerden hareketle bir “yemek sosyolojisi” yapılmaya çalışılmıştır. Çalışmanın nihai noktası ise ölüm-yemek bağlamında kurulmuştur. Bu bölümde kurban başta olmak üzere ölümle ilişkilendirilen festivaller, bahar karşılamaları ve dini ritlerden örnekler sunulmuştur. Çalışma, adı geçen örnekleri ölümün yemek kimliği üzerinden okunabilme biçimlerini gösterme kaygısıyla ele almıştır. Çalışmanın ortaya koyduğu sonuç, ölümün kimlikler üzerinde yarattığı etkilerin, yemeğe dair toplumsal göstergelerle anlamlandırılabileceği olmuştur.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

SAĞIR, A. (2016). ÖLÜM SOSYOLOJİSİ BAĞLAMINDA YEMEK, CENAZE VE ÖLÜMÜN SOFRA PRATİKLERİ ÜZERİNE. Türkiye Sosyal Araştırmalar Dergisi, Cilt: 20 - Sayı: 1, 271–298. https://ajindex.com/articles/124330

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (33)

  1. ABDUREZZAK, A. O. (2014). “İşlevsel Teori Bağlamında Yemek Kültürünün İletişimsel Yönü”, Turkish Studies, Volume 9/11, ss.1-16.
  2. ASSMAN, J. (2001). Kütürel Bellek: Eski Yüksek Kültürlerde Yazı, Hatırlama ve Politik Kimlik, (çev:Ayşe Tekin), İstanbul:
  3. Ayrıntı Yayınları.
  4. ATAY, T. (2004). Din Hayattan Çıkar- Antropolojik Denemeler, İstanbul:
  5. İletişim Yayınları.
  6. AVCI, A. ve Diğerleri (2014). Yemekte Tarih Var Yemek Kültürü ve Tarihçiliği, İstanbul:
  7. Tarih Vakfı Yurt Yayınları.
  8. AY, Ş. ve ŞAHİN, K. (2014). “Eski Yakındoğu’da Yemek Simgeselliği Üzerine Bir Değerlendirme”, Tarihin Peşinde – Uluslararası Tarih ve Sosyal Araştırmalar Dergisi, Sayı:12, ss.331-358.
  9. BAKIRCI, N. (2010). “Hıdrellez Niğde’de Unutulan Bir Gelenek: Niğde Cumaları”, Turkish Studies, Volume 5/3, ss.855-864.
  10. BAUMAN, Z. (2012).
  11. Ölümlülük, Ölümsüzlük ve Diğer Hayat Stratejileri, (çev:Nurgül Demirdöven), İstanbul:
  12. Ayrıntı Yayınları.
  13. BELGE, M. (2001).
  14. Tarih Boyunca Yemek Kültürü, İstanbul:
  15. İletişim Yayınları.
  16. BENDANN, E. (1969). Death Customs: An Analytical Study of Burial Rites, London:Dawsons Pall Mall. BENEDICT, R. (2003). Kültür Kalıpları, (çev: Nilgün Şarman), İstanbul:
  17. Payel Yayınları.
  18. BEŞİRLİ, H. (2010). “Yemek, Kültür ve Kimlik”, Milli Folklor, Yıl:22, Sayı:87, ss.159-169.
  19. BEŞİRLİ, H. (2011). “Türk Kültüründe Güç, İktidar, İtaat ve Sadakatin Yemek Sembolizmi Esasında Değerlendirilmesi”, Türk Kültürü ve Hacı Bektaşi Veli Araştırma Dergisi, Sayı:58, ss.139-152.
  20. BEŞİRLİ, H. (2012). Yemek Sosyolojisi/Yiyeceklere ve Mutfağa Sosyolojik Bakış, Ankara:
  21. Phoenix Yayınevi.
  22. BUCAK, T. ve ARACI, Ü. E. (2013). “Türkiye’de Gastronomi Turizmi Üzerine Genel Bir Değerlendirme”, Balıkesir Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, Cilt:16, Sayı:30, ss.203-217.
  23. DEDEOĞLU, Ö. A. ve SAVAŞÇI, İ. (2005). “Tüketim Kültüründe Beden Güzelliği ve Yemek Yeme Arzuları: Kadınların Tüketim Pratiklerine Yansıması”, Ege Üniversitesi İşletme Fakültesi Dergisi, C.5, (12), ss.77-87.
  24. DURKHEIM, E. (2015). Sosyoloji Dersleri, (çev:Ali Berktay), İstanbul:
  25. İletişim Yayınları.
  26. ELIADE, M. (1990). Dinin Anlamı ve Sosyal Fonksiyonu, (çev: Mehmet Aydın), Ankara:
  27. Kültür Bakanlığı Yayınları.
  28. EMİROĞLU, K. (2009). “Ata Kültü”, Antropoloji Sözlüğü, (Ed.Kudret Emiroğlu ve Suavi Aydın), Ankara:
  29. Bilim ve Sanat Yayınları.
  30. ERGİNER, G. (2009). “Kurban”, (iç) Antropoloji Sözlüğü, (ed.Kudret Emiroğlu ve Suavi Aydın), Ankara:
  31. Bilim ve Sanat Yayınları.
  32. ERKAL, M. ve BALOĞLU, B. (1997).
  33. Ansiklopedik Sosyoloji Sözlüğü, İstanbul: Der Yayınları. FRAZER,