Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar
AI InsightGözübüyükzâde, risâlesinde Dede Halife, İbn Yaîş ve Zemahşerî gibi önemli dil âlimlerinin görüşlerinden yararlanmış; bu görüşleri yer yer eleştirerek kendi değerlendirmelerini ortaya koymuştur.
📌 3 Maddede Bu Makale
Özet
Bu makale, Osmanlı dönemi âlimlerinden Gözübüyükzâde İbrâhim Efendi’nin hayatı, eserleri ve “ Riṣâle fî süḳûti hemzeti ‘ibn’ beyne ʿalemeyn ” adlı risâlesini ele almaktadır. Kayseri’de doğan Gözübüyükzâde, ilk eğitimini memleketinde aldıktan sonra Konya’nın Hâdim kazasına giderek dönemin önde gelen âlimlerinden aklî ve dinî ilimler tahsil etmiştir. Eğitimini tamamladıktan sonra Kayseri’ye dönmüş ve uzun yıllar müderrislik yapmıştır. Tevazusu ve ilme adanmışlığıyla tanınan Gözübüyükzâde, siyasetten uzak durmuş; hayatını ilmî faaliyetlere ve hayır işlerine vakfetmiştir. Kendi adıyla bir medrese inşa ettiren Gözübüyükzâde, burada yıllarca ders vermiş ve farklı alanlarda birçok eser kaleme almıştır. Bu çalışmanın merkezinde yer alan söz konusu risâle, “ibn” kelimesinin iki özel isim arasında geldiğinde, kelimenin başındaki hemzenin hangi durumlarda düşeceğini (iṣḳât) ve hangi durumlarda korunacağını (is̱bât) incelemektedir. Makale, eserin iki yazma nüshası esas alınarak hazırlanmış ve metin tahkik edilip tercüme edilerek tahlil edilmiştir. Gözübüyükzâde, risâlesinde Dede Halife, İbn Yaîş ve Zemahşerî gibi önemli dil âlimlerinin görüşlerinden yararlanmış; bu görüşleri yer yer eleştirerek kendi değerlendirmelerini ortaya koymuştur. Müellife göre “ibn” kelimesindeki hemzenin düşmesi, her iki ismin müfret, müzekker ve mükebber olması, araya başka kelimenin girmemesi ve “ibn” kelimesinin sıfat görevinde bulunması gibi yedi şartın bir arada gerçekleşmesine bağlıdır. Risâlede ayrıca hemzenin yazıldığı dokuz farklı durum örneklerle açıklanmıştır. Sonuç olarak, bu çalışma Osmanlı dönemi Arap dili gramer anlayışını ve ilmî üslubu yansıtarak müellifin dilbilim alanındaki katkılarını ortaya koymaktadır.
Abstract
This article discusses the life and works of Gözübüyükzādah İbrāhim Efendi, an Ottoman scholar, with a focus on his brochure “ Risāla fī suqūṭi hamzat ‘ıbn’ bayna ʿalamayn .” Born in Kayseri, he received his early education locally before traveling to Khādim in Konya to study rational and religious sciences under prominent scholars. After completing his education, he returned to Kayseri and served as a mudarris for many years. Known for his humility and dedication to knowledge, he avoided politics and devoted his life to scholarly and charitable activities. He built a madrasa bearing his name, taught there for many years, and authored works in various fields. The brochure at the center of this study examines the phonetic phenomenon of the omission (isqāt) or retention (ithbāt) of the hamzah (ا) at the beginning of “ıbn” when it occurs between two proper nouns. The article was prepared based on two manuscript copies, with the text critically edited, translated, and analyzed. Gözübüyükzādah draws on the views of prominent linguists such as Dede Halife, Ibn Yaʿīsh, and Zamakhsharī, occasionally critiquing them and offering his own evaluations. According to him, the dropping of the hamza depends on seven conditions, including both names being singular, masculine, and un-diminutized, with no intervening word, and “ıbn” functioning as an adjective. The brochure also illustrates nine cases in which the hamza is retained. In conclusion, this study reflects Ottoman Arabic grammar and scholarly style while presenting the author’s contributions to linguistics.