Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar
AI InsightSonuç olarak, şairin estetik duyarlılık ile ıslah edici söylemi birleştirerek şiiri hem estetik ifade hem de değer merkezli bilinç aracı hâline getirdiği ortaya konulmaktadır.
📌 3 Maddede Bu Makale
Özet
Bu çalışma, Türk âlim ve şair Osman Zeki Soyyiğit’in şiir tecrübesinin temel özelliklerini ortaya koymayı amaçlamaktadır. Araştırma, şairin estetik ve düşünsel bilincinin oluştuğu edebî ve fikrî arka planı incelemekte ve Arap şiirinin iki temel teması olan gazel ve hamâse bağlamında sanatsal üslubunu analiz etmektedir. Çalışmada, tarihsel yaklaşım ile üslup ve anlam çözümlemesini birleştiren metin merkezli analitik yöntem benimsenmiş, ayrıca tematik okuma ile metinlerin duygusal ve düşünsel yapısı sistemli bir şekilde takip edilmiştir. İlk olarak şairin ilmî hayatı ve İstanbul ile Şam arasındaki kültürel ve entelektüel serüveni ele alınmış, Arap dili ve Kur’an ilimlerine yaptığı katkılar değerlendirilmiştir. Ardından Arap şiir geleneğinde gazel ve hamâse kavramları ile bu iki türün tarihsel gelişimi ve işlevleri kısaca açıklanmıştır. Daha sonra şairin “Lâ tahrimî ayneiyye min rü’yâki” adlı gazeli ile “Ümmetü’l-Efgân” adlı hamâsî şiiri, duygusal ve fikrî boyutları yansıtan iki temsilî örnek olarak incelenmiştir. Bu iki metin; dil, ritim, imge dünyası, anlam alanı ve düşünsel işlev açısından ayrıntılı biçimde analiz edilmiştir. Çalışma, son bölümde gazel ve hamâseyi duygu, dil, imge, amaç ve sanatsal yapı bakımından karşılaştırmakta; ayrıca bu örneklerin şairin genel şiir tecrübesini sınırlı ölçüde temsil ettiğini vurgulamaktadır. Sonuç olarak, şairin estetik duyarlılık ile ıslah edici söylemi birleştirerek şiiri hem estetik ifade hem de değer merkezli bilinç aracı hâline getirdiği ortaya konulmaktadır.
Abstract
This study aims to explore the main features of the poetic experience of the Turkish scholar-poet Osman Zeki Soyyigit by examining the intellectual and literary background that shaped his aesthetic and spiritual awareness, and by analyzing his artistic techniques within two central themes of Arabic poetry: the ghazal (love poetry) and hamasa (heroic poetry). The study adopts a text-centered analytical approach that combines historical perspective with stylistic and semantic analysis, alongside thematic reading to trace the emotional and intellectual structure of the texts. The study begins with an overview of the poet’s scholarly biography and his cultural trajectory between Istanbul and the Levant, highlighting his contributions to the Arabic language and Qur’anic studies. It then briefly discusses the concepts and development of ghazal and hamasa within the Arabic poetic tradition. The analytical section focuses on two representative poems: “Lā taḥrimī ʿaynī min ruʾyāki” as an example of ghazal, and “Ummat al-Afghān” as an example of hamasa, reflecting the emotional and reformist dimensions of his poetry. Both texts are examined in terms of linguistic, rhythmic, and imagistic structures, semantic fields, and intellectual and rhetorical functions. The study concludes with a comparative analysis of the two genres in terms of emotion, language, imagery, purpose, and artistic construction.