Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar
AI InsightBöylece Negri’nin Marksist kurucu iktidar kavrayışı, hem modern anayasalcılığın sınırlayıcı egemenlik paradigmasını aşar hem de özgürlük pratiğinin yeniden tanımlanabileceği devrim kuramının ufkunu açar.
📌 3 Maddede Bu Makale
Özet
Bu makale, kurucu iktidar kavramının klasik anayasalcı gelenek içindeki konumunu ve Antonio Negri’nin bu geleneğe yönelttiği Marksist eleştiriyi tartışmaktadır. Sieyès’ten Schmitt ve Arendt’e kadar uzanan kurucu iktidar düşüncesi, genellikle egemenliğin kaynağını belirleme, hukuksal düzenin meşruiyetini tesis etme ve siyasal toplumu kurumsal bir biçimde sabitleme çabası olarak şekillenmiştir. Oysa Negri, bu anlayışı radikal biçimde tersine çevirerek kurucu iktidarı kurumsal temsilden değil, toplumsal üretim ilişkilerinden türeyen yaratıcı güç olarak yeniden kavramsallaştırır. Marx’ın emek gücü, ilksel birikim ve elbirliği analizlerinden beslenen bu yaklaşım, kurucu iktidarı toplumsal yaşamın ve maddi üretimin içkin gücü olarak ele alır; kalkış noktası da bu bağlamda politik olanın toplumsal olan karşısındaki özerkliğini ortadan kaldırmaktır. Dolayısıyla kurucu iktidar, toplumsal olanın politikliği, emeğin öznelliğinin özgürlük pratiği ve yeni bir politik ontolojinin imkânı olarak düşünülür. Kurucu iktidar, artık sabitleyen değil, sürekli yeniden kuran; iktidarı temsil eden değil, onu alaşağı eden, potentia olarak kapanmaz bir sürece dönüşür. Böylece Negri’nin Marksist kurucu iktidar kavrayışı, hem modern anayasalcılığın sınırlayıcı egemenlik paradigmasını aşar hem de özgürlük pratiğinin yeniden tanımlanabileceği devrim kuramının ufkunu açar.
Abstract
This article discusses the position of the concept of constituent power within the classical constitutional tradition and Antonio Negri’s Marxist critique of this lineage. From Sieyès to Schmitt and Arendt, the notion of constituent power has generally been shaped as an attempt to determine the source of sovereignty, establish the legitimacy of the legal order, and stabilize the political community in an institutional form. Negri, however, radically reverses this understanding by re-conceptualizing constituent power not as institutional representation, but as a creative force emerging from social relations of production. Drawing on Marx’s analyses of labor power, primitive accumulation, and cooperation, Negri conceives constituent power as the immanent force of social life and material production, thereby abolishing the autonomy of the political from the social. In this sense, constituent power is understood as the politicality of the social, the emancipatory practice of labor’s subjectivity, and the possibility of a new political ontology. Constituent power thus becomes not a stabilizing but a continuously re-creating process; not a representative of power, but a potentia that overthrows it. Negri’s Marxist conception of constituent power thereby transcends the limiting paradigm of modern constitutionalism and opens up the horizon of revolutionary theory, in which the practice of emancipation can be redefined within the field of social production.